5-5-13 Rondje Aardappelbult 22km…ongeveer..

De mail van Marius over mooi weer en 6 deelnemers bleek maar half te kloppen. En, ja..mooi weer was het zeker. Dus na een zomers ritje over de Zeeuwse eilanden en de Zeelandbrug kwam ik rond 10u15 aan op de brouwersdam. Maar hier lagen inmiddels al veel meer dan 6 boten. Niet raar met dit heerlijke weer. Maar goed, het zeewater was nog fris, 9 graden, dus toch maar goed aankleden. Toen iedereen uiteindelijk zover was telde de groep 14 deelnemers en een ongeluksaantal van 13 kayaks, ofwel 1 tweepersoons kayak in de groep. Nadat we de tocht doorgenomen hadden gingen we het water op en vertrokken we in westelijke richting.

Marius meldde ons via de Marifoon aan, maar kreeg even later te horen dat er 1 kanovaarder te ver achter lag…??? Wat bleek, een Belg op een sit-on-top kayak zonder zwemvest peddelde hard achter ons aan, maar kon ons natuurlijk niet bijhouden. Zijn bijdrage om ons van het ongeluksaantal kayaks af te helpen werd niet gewaardeerd. Dus Ton sprak hem aan. Maar de Belg voer hier wel vaker en bleef gewoon achter ons aanvaren. Dus wij maar weer melden aan de verkeerspost dat hij niet bij ons hoorde en we hier geen verantwoording voor wensten te nemen.

Wij voeren ondertussen verder tegen een lichte wind in naar de zuidpunt van de aardappelbult. De plaat lag grotendeels al onder water dus behalve grote groepen met vogels en een paar gele boeien was er niets te zien. Ook de Belg had het opgegeven en was na een tijdje toch maar weer omgekeerd. Wij verlegden onze koers meer noordwaarts en voeren dwars op een lichte zeedeining. Rechts van ons zagen we grote groepen met zeehonden en ook steeds meer branding van de golven die op de plaat sloegen. Helaas moesten we hier ver vandaan blijven om de zeehonden niet te laten schrikken, en… big brother was watching us vanuit de vuurtoren. Het nadeel van netjes aanmelden? Ben geen bioloog maar kolonies zeehonden die af en toe opgeschrikt worden door natuurlijke vijanden overleven ook nog steeds…houdt ze scherp..

Ondertussen nam de wind steeds verder af en de zonnewarmte toe. Ik voer in een anorak met latex hals-machette en begon het steeds warmer te krijgen. Had het idee dat steeds zodra ik wat warmte liet ontsnappen bij mijn hals, ik een negatieve bijdrage gaf aan de opwarming van de aarde. Dus tijd voor een korte verfrissende eskimorol. Dit hielp wel wat en de watertemperatuur viel ook best mee.

De laatste noordpunt sneden we wat af om toch nog een stukje branding mee te kunnen pakken op onze koers richting strand. Wat lunchen op de plaat ging niet lukken met deze waterstand. Maar het strand bood een prima alternatief.

Ondertussen kregen we vanuit de vuurtoren toch commentaar op onze afgelegde route en vermaakte de rest zich met grapjes nadat iemand een opmerking maakte over lokaties waar landingsvergunningen nodig waren om met je boot vanaf zee aan land te mogen aanleggen. Verkrijgbaar bij loket nutteloze zaken! Heerlijk ! Maar goed, illegaal verblijf in Nederland is nog niet strafbaar, dus als we illegaal varen over of verblijven op de aardappelbult….

Wat voor de dag is het ook weer vandaag? Oh ja, dag van de vrijheid, een dag waarop we onze vrijheid vieren in een land dat steeds meer regeltjes gaat krijgen en de overheidsorganen de regels steeds strenger gaan hanteren om hun bestaansrecht te doen gelden Het moet niet gekker worden! Dus ik nam de landingsvergunning voor kayaks maar met een korreltje zout…grtftt..zee vol met zout…tijd om weer verder te gaan.

Het laatste stukje voeren we langs het strand terug naar de auto’s. Daar zagen de kano van de Belg al weer vastgebonden op het dak van zijn camper. Ton liet ons zijn nieuwe uithangbord zien dat officieel aan de kayaks op zijn autodak zou moeten hangen omdat deze net iets teveel uitstaken aan de achterkant. Hij had hier al een waarschuwing voor gekregen en dus een bord gekocht, maar het bord was zo belachelijk groot en gevaarlijk dat hij nu toch maar een reflecterend vest aan flarden had gesneden en dit eraan hing ipv het bord.

April 2013 Weekendje Friesland

Omdat ik niet meekon met de wildwaterweek in Frankrijk dit jaar nam ik de dag voor koninginnedag vrij zodat ik een lang weekendje in Friesland kon varen.
Vertrekpunt was vanaf Camping De Potten in Offingawier (Sneek). Een mooi kampeerplekje met uitzicht over de plas.

Zaterdag 27 april: Sneek-Alde Feanen 32+ 5 km
Meestal slaap ik in de luxe hangmat met kamperen dus het was wel weer even wennen om weer eens op een dun matje te slapen. Na een paar keer s’nachts wakker te zijn geworden kon ik om 6u de slaap niet meer vatten en aangezien het al licht was…opstaan en peddelen!
Het was heerlijk stil op het water en op een enkele visser na hadden de vele ganzen het rijk alleen. Met een relaxed vaartje schoot m’n kayak het Sneekermeer over, richting Akkrum.
De brug was defect maar een kayak kon er wel onderdoor. Verderop liepen over de dijk 2 mannen hun honden uit te laten, maar terwijl zij even later omkeerden en terugliepen waren hun honden verder door gelopen en had 1 hond een duik in het water genomen. Het water was diep en de kant hoog dus bij elke poging om op de kant te klimmen viel hij terug en ging kopje onder. Snel peddelde ik er naar toe. De andere hond liep zenuwachtig op de kant heen en weer. Gelukkig had de hond een halsband om, zodat ik hem daar aan vast kon grijpen en op de kant tillen. Zonder me met een poot te bedanken stoof het beest gelijk weg.De eigenaar heeft waarschijnlijk niet eens gemerkt dat zijn hond bijna verzopen was…
Ik ging weer verder op “pad” en na een kort ontbijt in Irnsum stak ik bij Grou het prinses Margrietkanaal over om via een zuidelijke route de Alde Feanen binnen te varen. Dit begon al goed met 2 reeën die ik aan de kant zag en zelfs op me af kwamen lopen. Ongeveer 100m verder liepen ze het water in en zwommen ze naar de overkant !

Verderop was een wildtoren in het water. Je kon daar aanleggen en inklimmen waarna je vervolgens uitzicht had op een grote hoeveelheid nesten van Aalscholvers. Een veel geziene vogel maar zoveel nesten bij elkaar had ik nog niet eerder gezien.
Het laatste korte stukje naar camping It Wiid was snel afgelegd. Dankzij google maps had ik een kreek gevonden die bijna tot aan de receptie liep. Na aanmelden mocht ik op die plek ook m’n tent opzetten, lekker achteraf een veldje alleen. Het was nog maar 13u maar de zon scheen lekker dus even genieten . Daarna nog maar met de kayak rond de camping en het dorpje gepeddeld om te kijken wat er allemaal was.En verder…relaxen !

Zondag 28 april: rondje Alde Feanen en klunen….33km
Mooi weer was voorspeld en inderdaad het was heerlijk weer. Een stuk beter geslapen dit keer en pas om 10u op pad. Via de stilte van het natuurgebied voer ik door polderlandschap richting Warga. Een klein dorp dat nog in diepe rust verkeerde. Gelukkig was dat in het volgende dorp Warten anders en kon ik aanleggen bij het terras om even koffie met appelgebak te nuttigen. Dat was zo heerlijk klaargemaakt dat een verdere lunch er al snel op volgde. Ondertussen lagen in het water al een 2-tal bootjes te wachten tot de brug open ging. De brugwachter had niks in de gaten, kon ik zien vanaf het terras, dus het stoplicht bleef rood. Eindelijk ging dan toch de brug open, en kwamen er eerst bootjes vanaf de andere kant. Maar toen ging de brug ineens weer dicht en waren de 2 bootjes van deze kant er nog steeds niet door. Het was zondag en ik weet niet of ze in Friesland net zo gelovig zijn als in Zeeland maar de brugwachter had nu geen vrienden gemaakt. Na nog wat komische minuten ging dan toch de brug weer open zodat mijn free entertainment weer voorbij was. Tijd om zelf ook weer te vertrekken.

Weer terug naar natuurpark Alde Feanen om dit beter te bekijken. Een beetje biesbosch-achtig en een aantal gebieden mocht je alleen met een kano of smal bootje in. Op wat zwanen en ganzen na zag ik geen aparte beesten maar het geheel straalde wel een heerlijke rust uit.

Er liep nog een kano-route rond Eernewoude en aangezien ik nog genoeg energie had, en niet wist wat ik nu weet , ging ik die nog maar doen. Eerst moest ik m’n kayak naar de andere kant van de dijk dragen en daar weer in de sloot leggen. Maar nu had ik volle wind van achteren dus dit stuk sloot was snel afgelegd. Het eind kwam in zicht. Een uitstapplek met een zeer steile zandhelling omhoog. Er was aan de weg gewerkt en het leek erop dat deze nu een stuk hoger lag dan vroeger. Links van me in het gras was beter uitstappen maar daar stond een bordje prive bij en er liep al iemand rond om te kijken of ik niet stiekem toch daar ging uitstappen…grom!

Ook aan de andere kant zo’n zelfde helling. Wat nu? Terug? Nee,proberen maar…Ook de ” kanosteigertjes” waren best hoog en je had niks om beet te pakken, zodat je makkelijker kon uitstappen. En dan die helling. Het was haast niet te doen in je eentje. Ik zakte diep weg in het mulle zand en de helling stortte half in, maar toch lukte het me om de ruim 5 meter lange zeekayak naar boven te sjouwen. Naar beneden ging gelukkig makkelijker. Pfff…blij dat het gelukt is..Ik weer verder.

Een prachtig stuk varen en daar weer een hoge uitkijktoren met wederom een hoge kanosteiger. Maar het uitzicht was de moeite waard.

Helaas lag even verderop een keersluis, die ook op google earh niet te zien was. zodat ik weer moest overdragen….Mijn energie was nu inmiddels wel een stuk minder. Eerst probeerde ik nog met de peddel de boot het afvalletje door te manouvreren maar de scherpe metalen rand in het water deed me toch besluiten het niet te wagen. Gelukkig was daar een aardige voorbijganger die me hielp om de boot voorbij deze hindernis te dragen. Toen na weer een paar 100m het laatste overdraagpunt bij de sluis voorbijgekluund was had ik het wel gehad. Deze paar km in en uitstappen en sjouwen had meer energie gekost dan de rest van de tocht….
Gelukkig was het nog lekker weer zodat ik op m’n matje in de zon weer opgeladen kon worden.

maandag 29 april: Alde Feanen- Sneek 30 km
Het weer was omgeslagen. Zoals wederom juist voorspeld, begon de dag met regen en de wind was west – zuidwest 5-7bft…Drie keer raden welke koers ik vandaag had….
Niet te teveel omwegen dus maar kortste route terug naar Sneek. Nadat ik warme broodjes in de kampwinkel had gehaald, nog helemaal heet van de oven, ontbeet ik in de kleine Akto-tent.

Tegen de middag zou het zonniger worden maar de wind zou ook toenemen. Alles beter dan regen dus ik nam de tijd en vertrok pas rond 11u met m’n boot weer volgeladen.
Ik kon veel onder beschutting varen en zelfs het kale stuk van Akkrum naar het Sneekermeer had ik nog iets beschutting van het riet zodat ik toch met een goed tempo opschoot.

Het Sneekermeer viel qua golven wel mee, wel schuimkoppen op het water maar ik was wel wat gewend. De wind was echter best stevig. Maar ik koerstte eerst naar Goingarijp voor een lunch bij een gezellig terras waar ik wel eens eerder was geweest. Met hoge snelheid surfde ik het haventje binnen. Het terras was net als het Sneekermeer nagenoeg verlaten, maar wel open.
Een uitsmijter ging er wel in en nadat ik de serveerster had uitgelegd hoe ze haar portemonee kon openen kleedde ik me weer goed aan voor de laatste oversteek.. “Of ik het meer ging oversteken met die kano” , vroeg een jongen vanaf het terras. “Tuurlijk, vlak water is toch saai”.
En dus ging ik…recht tegen de wind in…onderwijl neuriend het lied van Boudewijn de Groot…” hoe sterk is de eenzame vaarder, die kromgebogen recht tegen de wind, zichzelf een weg baant”
Tja, maar liever dit nog, dan een dag op het werk…hahaha
Ik zag 2 andere bootjes op het meer maar verder leegte…Met een gemiddelde snelheid van nog geen 4km/u bereikte ik toch de overkant, waarna de laatste paar100m naar de camping ook snel waren afgelegd.
Ik had geen zin om nog te koken dus het restaurant bood een goed alternatief. Op het info-blaadje stond dat deze tot 22u open was. Maar toen ik om 19u45 naar binnen ging kon ik nog maar net een tafel krijgen want de keuken ging om 20u dicht. Het eten liet wel op zich wachten, maar ach, ik zat lekker warm binnen nu…prima zo!

dinsdag 30 april: Rondje Sneek 26km
Koninginnedag vandaag en troonwisseling. Wel leuk om via een omweg naar Sneek te varen en daar wat sfeer te proeven. Ik voer weer met een bijna geheel lege boot, wat ook een jongetje die bij zijn vader in een sloep voer op was gevallen want hij riep: ” papa, die kano gaat harder dan ons” ! Bij de waterpoort van Sneek waren festiviteiten waarbij kinders in een grote doorzichtige bal op het water, als een hamster in een tredmolen, over zichzelf struikelden. Wel komisch. Verder was er vanaf het water weinig te merken, dus ik peddelde nog wat rond en ging bijtijds weer terug naar de auto om alles in te laden.

14-4-13 Platen van Ossenisse, Westerschelde 28km.

Schipper mag ik overvaren? Nee dus…

De hele week werd al bericht dat het vandaag eindelijk wat warmer zou worden met wel 18-20 graden. Het water was echter nog heel koud dus warm kleden was toch nog een noodzaak. We verzamelden rond 10u bij Waarde alwaar de lokale bevolking zich al opmaakte voor hun bezoek aan de kerk..

We waren met 9 man vandaag en iedereen was netjes op tijd. Eerst moesten we onze boten over een glad dijkje en enkele keien dragen en daarna nog een eind naar het water. Samen met Ton tilde ik dus de eerste kayak over de keien het strandje op. Maar dat was wel even “slikken” want daar zakten we met elke stap tot over onze enkels weg in de modder.

“Uh, laat maar even liggen hier…eerst de andere kayaks maar tot hier brengen…”. En nu onze schoenen onder het slik zaten was het dijkje alleen nog maar gladder. Verder lagen er bovenop het dijkje in het gras nog eens diverse souvenirs van de lokale honden. Tja, shit doesn’t just happen..but it’s made by assholes.. Maar volgens Jos ging het om een en dezelfde hond “want die poepen altijd op dezelfde plek”. Ik bekende gelijk dat ik dat zelf thuis ook altijd doe..

Meer richting het water was de grond gelukkig wat steviger dus nadat we de modder weer van onze schoenen hadden gespoeld; “ja, het water is inderdaad koud !”; konden we de tocht doorspreken en het water op.

We vertrokken in zuidwestelijke richting en meldden netjes via de marifoons aan dat we een korte oversteek gingen doen van de vaargeul. We lieten 1 binnenvaarder voorgaan en verder was er geen schip te bekennen. We werden al flink zijwaarts weggezet door de afgaande stroming maar even later voeren we al tussen de platen van Ossenisse met lekkere stroom mee. Een mooi stukje langs de hoge zandplaat en al gauw moesten we weer de vaargeul oversteken. De bewolking was nog niet veranderd maar de wind was intussen flink toegenomen wat resulteerde in leuke golven.

Maar om de kortste oversteek te doen hadden we deze dan wel vol van opzij. Weer contact opgenomen via de marifoon met de verkeerscontrolepost en nadat we nog een schip voorbij lieten gaan mochten we oversteken. Ook dit schip zorgde weer voor leuke rollers dus dit was even genieten.
We voeren verder westwaarts waar we net voorbij de westpunt van de plaat een pauzeplekje hadden.

Blij dat ik toch een thermoskan met heet water had meegenomen want het was nog altijd best fris.

Pas na de pauze begon het wolkendek voorzichtig open te gaan en liet het zonnetje zich af en toe zien. Maar nu liet ook RWS zich zien…. en horen, want die toeterden al met hun boeg in onze richting dat ze ons wilden spreken. En dat was vast niet om lid te worden van de kanoclub…!!

Ton en Marius peddelden er naar toe en wij keken op afstand toe vanuit onze kayaks. Dat het lang duurde beloofde niet veel goeds. Even later kwam er nog een politiebootje aangestoven, die zich er ook mee gingen bemoeien. Oh..shit…

Toen die, na lange tijd, eindelijk weer weg voeren bleven we wachten in volle verwachting dat Marius en Ton wel weer onze kant op zouden peddelen voor een toelichting. Niet dus, die begonnen weer lekker verder te peddelen!! Dus ook wij kwamen weer in aktie. “Hé, niet alles voor jezelf houden ! Wij zijn ook nieuwsgierig” riep ik al verontwaardigd van afstand. Gelukkig kregen we alsnog een korte samenvatting :

“Waar we vandaan kwamen? “ –“Waarde”- “Waar we dan naartoe gingen”- “Waarde”- “Waren we de vaargeul overgestoken? “- “Ja, maar we hadden ons netjes aan en afgemeld”. Dat antwoord hadden ze niet verwacht en even nabellen bij de verkeerspost bevestigde ons antwoord. Goed , het kwam er op neer dat we de vaargeul toch niet over mochten steken, tenzij voorzien van een mechanische aandrijving met minimaal 6km/u. Dat wij zonder die mechanische aandrijving al sneller dan 8km/u oversteken doet er niet toe. Ze bleven vriendelijk maar regels zijn regels, dus het mag niet. We kregen geen boete omdat ze het niet hadden gezien. Jammer, regel was bekend maar we varen als club hier al dik 15 jaar en er is nooit moeilijk over gedaan, en ook de verkeerspost werkt altijd prima mee, maar als ze de regels strenger gaan hanteren houdt het helaas toch op.

We lieten het dus maar bezinken terwijl we weer verder oostwaarts langs de Molenplaat voeren. Op de zandplaat waren weer een hoop honden te zien, zeehonden dit keer dan. Ze doken snel het water in en kwamen even later dichterbij met hun koppies boven water.

Ook een enkele Bruinvis werd nog gespot. Helaas was de wind geheel gedraaid zodat we weer wind tegen hadden maar …wel weer stroming mee. Ook de zon werd warmer en warmer zodat het uiteindelijk toch nog lekker weer werd. Maar het tij was nog niet zo hoog gestegen dat het toetje van de dag, weer door het slik richting auto lopen niet meer nodig was. Een poging om over de keien te lopen gaven we al gauw op, het is maar modder.

6-4-13 Kayaksailing Grevelingen 20km

Een relaxtochtje op het grevelingenmeer. Ik vertrok rond 9u vanaf huis en de thermometer gaf maar net +2C aan. Maar het beloofde toch een mooie dag te worden met ook wat noorderwind, 4Bft, dus het zeiltje was mee. Weer een tijd geleden dat ik in het haventje van Brouwershaven was, en er was nog nauwelijks iemand, dus ik kon direct naast de trailerhelling parkeren. De mastlijnen van de zeilbootjes klapperden in de frisse wind. Toch nog maar de peddelwanten aan en muts op met deze wind. Ik vertrok in oostelijke richting voor een koffiebreak op Stampersplaat. Daar blokkeerde een groot werkschip met graafmachines erop de haven maar een kayak kon er wel langs.

Vanuit het noordoosten kwam al wat blauwe lucht aan, dus tijd om verder te gaan. Ik peddelde richting Veermansplast en de lucht werd steeds mooier. Het was weer een tijd geleden dat ik mn zeiltje (met zuignappen gemonteerd) had gebruikt dus ik kon niet langer wachten om hem te gebruiken. Met een lekker vaartje schoot ik richting de archipel.

Daar kwam ik Sjors tegen, die ook een rondje aan het peddelen was en juist op het punt stond om weer verder te gaan. Na even bijgekletst te hebben, maakte ik me gereed voor een lunch en voer hij weer verder. Op enkele vogels na had ik het gehele eilandje voor mezelf. Ik koos een plekje op de steiger uit zodat ik een steuntje in de rug had en ging even genieten met een tijdschrift uit de wind in de zon. Na de afgelopen lange winter was het heerlijk om weer in de warme zon te zitten!

Daarna zeilde ik verder richting recreatie-eiland Ossehoek, dat met deze wind snel dichterbij kwam. Er waren verders nauwelijks bootjes op het water. De meeste moesten nog vaarklaar gemaakt worden. Dus ook op Ossehoek was het rustig. Het weer bleef heerlijk dus ook hier heb ik gewoon weer genoten van de zon totdat het toch echt tijd was om terug te keren.

Het plan was om terug enkel te peddelen, maar de wind trok aan, golven werden hoger en schuimkoppen kwamen op het water. Met de 5bft wind schuin achter me kon ik het niet laten om het zeil weer te gebruiken in combinatie met peddelen. Met een snelheid van tegen de 14km/u ging ik zonder al te veel kracht te zetten razendsnel naar het haventje van Brouwershaven terug. Dit was echt kicken ! En wie twijfelt over een kayakzeil… doen !!!

30-31 maart 2013 ardennen

30-3-13 Warche-Stavelot
Het jaarlijkse eskimoteerweekend in de ardennen ging ondanks de kou natuurlijk gewoon door. Dus om 9u pikte ik nog Eric K. en Dennis op aan de Balsebaan en reden we via Luik naar Stoumont om ons op “Camping Chalet Weekend” aan te sluiten bij de rest die daar vrijdag al naar toe waren gegaan. Er stond behoorlijk wat wind, en dat was goed te merken met 3 boten op het dak. Maar net vóór 11 uur kwamen we netjes aan op de camping. Dennis had zijn tent bij en met dit weer had hij zijn plek voor het uitzoeken. Erik en ik kregen een mooie stacaravan toegewezen.

Maar toen kwam de campingbeheerder vertellen dat het eigenlijk niet kon want deze was al toegewezen aan een familie die nog zou komen, maar mogelijk zouden we in de woonkamer wel mogen slapen.. “Om welke familie gaat het dan?”vroeg ik. Ze keek op de lijst “de famiie Heeren”. “Oh, maar die komen dit weekend niet en ik ben nog nét niet deel van deze familie, dus dat zit wel goed”. Ook weer opgelost. Toen iedereen zijn keuze had gemaakt om zich aan te sluiten bij de wandelgroep of de 11 man sterke kanogroep gingen we ons alvast snel omkleden en vertrokken we richting het punt waar de Warche uitkomt in de Ambleve. Onderweg schommelde de temperatuur rondom het vriespunt heen en weer en tussen de bomen lag nog aardig wat sneeuw. Maar de wegen waren geheel sneeuwvrij. Bedoeling was om het eindpunt net na de stuw in Stavelot te nemen maar hier mochten we niet meer parkeren en uitstappen. Dus dan maar net vóór de stuw stoppen. We stapten in op de Warche, maar die waterstand was zo laag dat het meer duwen en peddelschrapen richting de Ambleve was. Die had gelukkig een betere waterstand.

Kleine afvalletjes en en genoeg grote keien met keerwaters zorgden voor leuke oefenplekjes voor de beginners…Maar ja…die waren er vandaag niet bij !! De kou viel reuze mee. Er werd niet gepauzeerd en opvallend weinig “gespeeld”. Wel vielen er af en toe wat sneeuwvlokken en blies zo nu en dan iemand even wat warme adem op zn handen maar door goed in beweging te blijven kon je toch warm worden. Het eindpunt kwam al veels te snel in zicht en nu ik toch warm was had ik best nog door willen varen naar Trois Ponts, maar goed, de auto’s stonden hier. Dus snel omkleden en met de stoelverwarming op “hoog” weer terug naar de camping. ’s Avonds gingen we nog met 14 man uit eten bij een tot restaurant omgebouwd oud station.

Deze was sfeervol ingericht met vriendelijke bediening.
Heerlijk eten voor een lage prijs en toen Elsa enigszins twijfelend toch een kaneelijs met hete kersen bestelde kreeg ze eerst een paar ijsklontjes met een apart glazen potje kaneelpoeder voorgeschoteld. Gelukkig werd dit even later omgewisseld voor een smakelijker kaneelijs.. Terug op de camping vloeide de La Chouffe en Bofferding rijkelijk om een goede nachtrust te verzekeren…

31-3-13 Coo-Cheneu
Na een heerlijke nachtrust deed ik de gordijnen van de caravan open en zag ik dat het buiten sneeuwde. Geen witte kerst gehad maar nu wel een witte Pasen…hoewel, het bleef niet liggen.
Een Nederlands stel maakte zich in de bar op om met rugzak te vertrekken voor een looptocht. Zij blij dat ze niet hoefden te kanoën vandaag en wij blij dat we niet hoefden te lopen met rugzak !

Na een uitgebreid groepsontbijt in de bar met paaseitjes voor de kinders kwam het varen-kou dilemma weer op tafel. We kozen ervoor het stuk na de watervallen van Coo te gaan varen. Het omrijden nam dan ook niet veel tijd in beslag. Jannie en Erik D. gingen vandaag niet mee, maar hun plek werd opgevuld door Jeroen, Marcel en Paul. En Erik D. was zo aardig om toch mee te rijden zodat na het varen alle auto’s op het eindpunt stonden. We stapten in bij de spoorbrug en dobberden lekker mee met de licht stroming.

Niet spectaculair maar heerlijk varen in de mooie natuur met her en der een mooi winterlandschap… Een stel vliegvissers stonden met een waadpak te worstelen met een stuk hout in het water. “Vissen jullie op stokvis?” vroeg ik ….Blijkbaar waren ze Frans-talig want ik kreeg geen antwoord. Ook vandaag weer genoeg kleine keerwatertjes maar vooral relaxed.

Bij het eindpunt zagen we de Nederlandse wandelaars weer terug die daar net aan het picknicken waren. Ze hadden nog wel wat kilometers te gaan. Wij ook, maar dan met de auto want wij vertrokken weer op weg naar huis.

3-2-13 Juniper Creek (Florida) 11km

Een licht stromend riviertje door de wildlife van Ocala natural Forest waar beren en alligators vrij rond sluipen .

De stroming (op sommige plekken 2,5mi/hr) zorgde icm de vele scherpe bochten en omgevallen bomen ervoor dat het geen riviertje was voor beginners. Op websites had ik al diverse beoordelingen van deze tocht terug gevonden als zijnde gevaarlijk. Veelal van mensen die geschrokken waren van confrontatie met een alligator of een slang of om waren gegaan maar goed, ik had wel wat ervaring in een open kano dus zou het wel te doen moeten zijn. Toch was in mei 2006 hier nog een 23 jarige vrouw overleden na een aanval van een alligator toen ze , ja niet te geloven dat iemand zo dom kan zijn, aan het snorkelen!!! was…Zo zie je maar weer dat snorkelen gevaarlijker kan zijn dan kanovaren…

Gemiddeld is de vaarduur 4uur en na 12u worden er geen boten meer vanaf het beginpunt toegelaten. Ook is de laatse terughaalservice om 16u30 en verspeel je je $20 borg als je dan nog op het water bent want dan gaan ze een zoekaktie starten (met helicopters op jouw kosten). Alle reden dus om op tijd te vertrekken en vooral op tijd weer aan te komen.

Het was nog 1,5u rijden met de auto vanaf ons hotel in Orlando dus vertrokken we rond 7u. Het was buiten 21C, maar hoe dichter we bij ons doel kwamen hoe meer de temperatuur onderuit ging. Op 10km voor onze bestemming gaf de buitentemp.sensor zelfs 0C aan! Gelukkig steeg het daarna nog een paar graden maar met net 5C stapten we toch uit de auto. Dus gauw afritspijpen en windjack aan. Op de parkeerplaats lagen al 50 alluminium Canadese Canoe’s gestald en zagen we en bord dat ons al waarschuwden voor beren…

Beware of the bear

Binnen werd ons nogmaals verteld dat het geen tocht voor beginners was en dat er ook een stroomversnelling in de rivier was. Verder mochten we enkel eten en drinken meenemen in hervulbare verpakkingen, dus zelfs de Snickers moesten uit het papier gehaald worden.. Maar voor een paar dollar kon je een waterfles en een tupperware-foodback kopen waar we alles in konden doen. Deed je dit niet dan riskeerde je een boete van $5000 en bij de instapplek zou worden gecontroleerd.

Goed initiatief om het park schoon te houden dus. Nadat ik de dame vertelde dat de euro meer waard was dan de dollar accepteerde ze gelukkig ook 20 euro als borg aangezien we geen $20 cash bij hadden.

De bron van de Creek

We mochten zelf de kano op een kar laden en over een mooie houten boardwalk liepen we een paar honder meter naar de instapplek waar inderdaad onze tassen werden gechecked. Het water was niet zo koud en wel heel helder. Het stroomde al gelijk goed en het was nog niet zo diep dus we moesten al gelijk goed sturen om de scherpe bochten door te komen. Langs de kant stonden diverse mooie palmen en cypressen, maar er waren er inderdaad nogal wat omgevallen in het water, waar je dan onderdoor of overheen moest peddelen. De rivier werd in die mate onderhouden dat er af en toe een man met een kettingzaag de rivier afzakt om in de omgevallen bomen die echt in de weg liggen een doorgang te zagen waar echt maar net je kano doorheen kan.. Geen rotsen of stenen dit keer maar de stroming duwde je voort en als je na een onoverzichtelijke bocht niet snel genoeg stuurde of bukte had je een probleem…Doch Cindy zat voorin en had de stuurslagen heel snel door zodat we zonder problemen de hindernissen voorbij gingen. Door het peddelen werden we al gauw warm en ook de zon werd met de minuut sterker dus jassen en truien gingen weer uit .

Soms pastte de boot maar net onder een boom door en moest je zelfs geheel plat liggen in de kano. Ook bleven we een keer steken toen we over een boomstam heenvoeren en moest ik naar de voorpunt kruipen om weer los te komen.

Opeens hoorde we een hoop luid geritsel en 1 of ander groot beest dat vermoedelijk wat dronk uit de creek vluchtte helaas net weg voordat we konden zien wat het was. Een hert? Een Beer? Deze gedachte maakte het al gelijk een spannende tocht. Verder zagen we genoeg grote schildpadden maar ik moest snel zijn met het maken van een foto omdat anders de kano weer uit koers lag. Op het water was het gelukkig niet druk met kano’s. Een half uur eerder was er 1 Duits/Zwitsers jong stel vertrokken en net na ons vertrok nog een 60+ echtpaar uit Engeland, maar het duurde niet lang voordat we het eerste stel inhaalden.

Ik had een offline kaart op mijn smartphone dus ik kon via de GPS-functie een beetje inschatten hoe snel we opschoten en waar we ons ongeveer bevonden want halverwege lag “the rapid”.

Helaas stelde dit helemaal niks voor, een kleine stroomversnelling maar meer ook niet.

Het pauzeren deden we in de kano want je mocht nergens uit de boot vanwege de alligators en ook werd overtreding weer bestraft met een zeer hoge geldboete

Maar even later lagen we dan toch vast op een brede zandbank….geen beweging meer in te krijgen en geen alternatieve route door dieper water beschikbaar. Dus toch maar uit de kano en hopen dat er geen Crocky in de buurt zit met een sterk hongergevoel.

als ik dan toch in het water sta, is het wel een mooi fotomoment

Dit was gelukkig niet het geval en we kwamen ook geen verdere overdraagpunten tegen. Maar goed het zonnetje scheen inmiddels heerlijk en af en toe lieten we ons gewoon door de stroming voortdrijven. Helaas zagen we geen alligators maar achteraf werd ons verteld dat deze er toch zeker

wel zitten.

In de Everglades hadden we er echter al genoeg gezien dus het was geen gemis. Ibissen, Forellen en schildpadden zagen we des te meer. In minder dan 3uur kwamen we aan bij het eindpunt, een mooi steigertje om uit te stappen. Hier moesten we een uurtje wachten totdat een vriendelijke man ons weer zou teruggerijden naar het beginpunt. Hij vertelde dat er deze dag maar 11 mensen op het water waren en dat op drukke dagen wel eens alle boten verhuurd zijn. Dan zie je helaas niet veel wildlife dus we hadden geluk. Het Duits/Zwitserse stel kwam 40min na ons binnen en hadden het best pittig gevonden maar vonden het ook zeker een aanrader om eens te doen.

19-1-13 Snert-tocht Veerse meer

Ondanks een week met vorst toch op vrijdag een mail met in dikke letters “It giet oan” erin. Blijkbaar was het veerse meer dus niet dichtgevroren ! Dus zaterdagochtend stond ik in de kou mijn gele Capella op het dak te laden. Op het laatste stuk na was de weg ernaartoe geheel sneeuwvrij. Voor de zondag was ook al weer sneeuw voorspeld maar nu was het droog, maar wel met een ijzige wind. Toen ik rond half 11 bij kanohaven de Piet aankwam was er al een tent opgebouwd. Marius en Martine zouden niet meevaren maar zich bezighouden met de vele erwtensoep op te warmen. Dus bleven er 8 enthousiastelingen over , voor mij veel nieuwe gezichten erbij, die wel het water op gingen. Het strandje was omgeven door 2 tot 3 cm ijs maar de trailerhelling was nog wel deels toegankelijk. Ik kwam goed beslagen ten ijs, een goede bontmuts met oorflappen en aangezien ik bewust mijn plastic Capella kayak had meegenomen om in te varen, kon ik een walstart vanaf de sneeuw het water in maken zodat mijn voeten droog bleven.

Verder had ik Rubytec handenwarmers als test voor in mijn neopreen kanowanten. Om een goede grip met de peddel te houden en de ovaalvorm te kunnen voelen zijn deze in de handpalm deels open. Mijn plan was om bij de vingertoppen of op de rug van mijn hand deze handenwarmers te doen. De handenwarmers zouden 8u lang warmte moeten geven en een temperatuur van 60graden moeten halen. Op de kant deden ze het goed, klein en compact formaat theezakje en alhoewel de temp van 60graden niet gehaald werd had ik tot moment van vertrek lekkere warme handen. Doch bij een beetje water zogen ze het vocht gelijk op en deden ze het niet meer. Afijn, dan maar wat calorietjes verbranden…

.

Het plan was eigenlijk om eerst de kreek in te varen maar het deel na de brug vonden we al gelijk helemaal dichtgevroren en ontoegankelijk. Uiteraard werd nog wel even geprobeerd er doorheen te komen maar dit leidde wel tot veel lol maar tot weinig resultaat. Alhoewel, het “ijs was nu wel gebroken” onderling dus al kletsend voeren we door naar het ruimere water. Op de kanten na, was dit nog geheel ijsvrij en door de wind stonden er ook wel wat golven. Eerst voeren we in de luwte van de kant richting het hotel . Bootjes waren er verder niet te zien dus het rijk was aan de diverse watervogels. En natuurlijk een paar ganzen die met veel kabaal overvlogen. Ben geen goede vogelkenner maar aangezien het een snert-tocht was, waren dit ongetwijfeld Rot-ganzen…

Tijd voor een stukje tegen de wind in om de zandkreekplaat te ronden, en daarna met wind mee weer terug. Blijkbaar was ik toch iets te warm gekleed met mijn fleecetrui onder mijn anorak, want ik kreeg het alsmaar warmer en warmer en begon ondertussen meer te verlangen naar een koud biertje dan naar snert ! Dus toch maar even de peddelwanten uit en oorflappen omhoog…

Na totaal ongeveer 1,5 uur gevaren te hebben kwamen we weer terug bij de tent. Het omkleden en kano’s opladen zorgden voor genoeg afkoeling om de snert uitstekend te doen smaken. Ook was er nog warme choco met slagroom en speculaas. Goed georganiseerd dus en een aanrader voor volgend jaar voor wie er niet bij was.