Omdat ik vandaag ‘s avonds in Hoofddorp een bijeenkomst had voor mijn kanoweekje in Bretagne van volgende maand, maakte ik van de gelegenheid gebruik om overdag nog even ergens te peddelen.
Loosdrechtse plassen was alweer lang geleden, dus leek me een goed plan.

Ik besloot vanaf de het recreatieterrein aan de Nieuweweg te starten. Helaas kon ik niet vertrekken vanaf de kleine zwemstrandjes aangezien die compleet afgebakend waren. Maar goed, de hoge instap verderop was nog wel te doen.

Net voor mij vertrokken ook nog 2 kanovaarders met Canadese kano.

  
Als eerste voer ik richting het smalle verbindingsslootje met de Breukelveensche plas. Het bruggetje kan niet open dus enkel voor lage boten. De plas waar je opuit komt heet ook wel “de stille plas”. Een toepasselijke naam aangezien je er nauwelijks boten op ziet varen.

  
Ik koos de kortste route noord-oost naar de volgende verbindingssloot, terug naar de drukkere plassen.

  

 Verderop zag ik aan mijn rechterhand een groenstrook met bomen in herfstkleuren. Wel opmerkelijk in mei. Helaas mocht ik daar niet aan de kant om even te pauzeren. Dus voer ik via een smal kreekje richting de Drecht. Hier werd ik opgeschrikt door een ree, die ineens vlakbij mij opstond en voor mij wegvluchtte. Lang genoeg voor mij om hem te bewonderen, maar te kort om er ook een foto van te nemen.

  

een smal kreekje

Ik volgde de Drecht oostwaarts om daarna via de ‘s gravelandse vaart weer af te slaan naar het noorden. Halverwege zag ik aan mijn rechterkant op ongeveer 100m een ooievaarsnest met jongen. Met mn verrekijker kon ik ze goed zien.

Nadat ik ze even geobserveerd had, kreeg ik wel trek in lunch en ging ik op zoek naar een leuke pauzeplek,

  
Maar langs deze vaart vond ik niet veel. Nadat ik via de ondiepe Kromme Rade weer terug kwam in het prachtige natuurgebied Vuntus kwam, vond ik wat leuke aanmeerplaatsjes.

Terwijl ik uitkeek op een jagende roofvogel smaakte mijn meegebrachte lunch prima. Net naast me hoorde ik steeds wat klotsen, maar ik kon niet zien wat het was. Iets tussen het riet. Na veelvuldig kijken zag ik toch eindelijk dat het een grote vis was die tussen het riet bezig was om iets te bouwen. Tja, in mei leggen denk ik ook alle vissen een ei..

 

Toen ik net ingestapt was en een 20 meter had gepeddeld merkte ik dat ik mijn GPS niet meer bij had. Ik peddelde terug en keek of hij op de kant lag. Niks te zien. Ik pakte mijn tas uit mijn dagluik.. hier zat hij ook niet in… Had hij los om mijn boot gelegen en was hij in het water gevallen. Gauw weer uitgestapt en heel mijn boot doorzocht. Niks te zien. Toen zag ik gelukkig toch verstopt onder het gras mijn donkerblauwe GPS liggen. Gelukkig, want deze bevalt goed en is niet meer te verkrijgen in de winkel (Garmin legend).

  

 Opgelucht weer op weg naar de volgende verbindingssloot , terug naar de grote plassen. Het waaide inmiddels wat harder, maar dat is beter dan een vlakke spiegel.

Op het water zeilden diverse leuk versierde bootjes. Geen idee voor welk event.
Via een slingerroute kwam ik uiteindelijk weer terug op de Nieuweweg bij mijn auto.

 

Dit weekend stond weer Biesbosch met kanoclub zeeland op het programma. Maar omdat ik op zondag nog wel wat andere dingen te doen had, besloot ik enkel de zaterdag en de overnachting mee te doen.

Bedoeling was om rond half 11 te vertrekken vanaf nieuwe jachthaven Drimmelen. Onze vaste parking bij de trailerhelling was nu echter ineens afgesloten met een hek. Hoewel er een paar toch op de parking bij uitzondering / laatste keer werden toegelaten ging ik met een paar anderen toch maar een paar 100m verderop parkeren. Op zich geen verkeerde plek, want ook hier kon je gelijk de sloot in, en kwam je uit op het kanaal naar Oosterhout. Maar een paar nieuwe slagbomen gaven al aan dat dit de volgende keer ook niet meer gratis zou zijn…

We waren met 9 man en er werd weer een hoop hout ingeladen want het beloofde fris te worden ‘s avonds. Net toen we wilden vertrekken kwam er nog iemand aan die dacht dat het pas om half 11 verzamelen was ipv vertrekken. Ik zal Cor zijn naam maar niet vermelden. Afijn wij besloten te wachten op hem bij de kruising kanaal en Amer.

 

normaliter ruil ik m’n explorer niet, maar voor dit…

 
Er stond best een stevig oostenwindje (5-6Bft), dus nadat we compleet waren gingen we eerst naar de kampplek toe om hout te lossen. Met de wind in de rug gelukkig. Daar aangekomen hielden we gelijk maar een lunch, want anders moesten we al heel gauw wederom stoppen.
  
We voeren na de lunch eerst een stukje nog “het Noordergat van de Plomp” in maar dat liep toch echt dood. Net toen we ons door een ondiep smal stuk hadden geworsteld konden we weer terug…Dus dan maar het volgende westelijkere “gat van de Kerksloot “ pakken.

Het waterniveau stond best laag, zodat de leuke kleine kreekjes nu niet gevaren konden worden.Wel jammer want dat bood ook wat meer beschutting. Nu staken we maar steeds het water over naar de meest beschutte plek om tegen de wind in te varen.

  
De visarend had ons intussen ook al weer gespot en vloog een paar keer over ons heen. Maar een bever waren we nog niet tegengekomen. Ter hoogte van de Amaliahoeve kwam ons ineens een kleine bungalow met terras tegemoet varen. Ik vond het er heel leuk uitzien. Een kleine blokhut op een boot . Leuk concept, om een weekendje in de biesbosch door te brengen, en terwijl je vaart zit je lekker in je tuinset..Mij lijkt het wel wat om een keer te doen (www.blokhutboot.nl).

  
Ondertussen kwamen we bij de brug van St.Jan aan. Het monument van het verzet in de biesbosch gedurende WO2. En hoewel Dirk beweerde dat hij er in zijn outfit uitzag als een wandelende Belgische drie-kleur, vond ik hem toch meer op een wandelende Duitse vlag lijken. Hij kon dus beter maar gaan liggen. Al zittend op de brug in de zon zagen we daar eindelijk wat bevers aan komen zwemmen…Al betrof het dan wel leden van kanoclub de Biesbosch Bevers. Maar goed, telt toch, vind ik. En even later zagen we gelukkig ook nog de dierlijke variant, een stelletje zelfs, het water in plonzen. Je moet altijd heel snel zijn met je camera want ze zijn zo verdwenen. 

een echte bever dit keer

 Na zo 20km gepeddeld te hebben kwamen we via het Zijlgat en Stroomgat weer terug op onze kampeerplek.(de officiele paalkampeerplaats natuurlijk 😉

  
Ik vond een mooie hangplek voor mijn hangmat met zeezicht, terwijl de rest hun tentje opbouwden op het kleine veldje. Hans ging overnachten in een bivak-zak

  
Na even lekker in de hangmat te hebben gelegen werd het tijd om het eten klaar te maken. Ik had het mezelf gemakkelijk gemaakt en hoefde enkel maar wat op te warmen. Ton was ook lekker aan het koken maar scoorde minder punten bij Martine toen hij besloot het hele potje kruiden maar in de maaltijd te gooien. Dit zorgde er gelijk voor dat het woord “alles” , het woord van het weekend werd.

Niet moeilijk om te begrijpen hoeveel er dus van de enorme meegenomen hoeveelheid hout werd opgestookt bij het kampvuur…juist…alles!

   

 En het was ook inderdaad best fris dus we waren wel blij met die grote hoeveelheid hout. Af en toe moest je even omdraaien om ook je rug weer wat op te warmen. Ondertussen genoten we ook van een prachtige zonsondergang .

  
Het liggen in de hangmat was alweer even geleden, maar het voelde weer heel vertrouwd. En tussen de bomen altijd net wat warmer dan op het open veld..

 Edit   
‘s Morgens werd ik uit mijn Niels Holgersson droom gewekt door het kabaal van ganzen en eenden. Ach ja, beter dan wakker worden met het geluid van een hogedrukreiniger van een ijverige buurman thuis. Dat dan weer wel..

  
Van onder mijn tarp had ik weer zicht op een prachtige zonsopkomst. Wel jammer van die koeltoren van de Amercentrale op de achtergrond trouwens. Het leek wel een reusachtige vuilcontainer om mijn afval in te dumpen..

 

De afvalbak staat daar achter…

 
Na een ontbijt in the morning-sun, ging ik met Jos en Duncan, die net als ik naar huis gingen en Ton, die Rene ging ophalen, richting Drimmelen peddelen. Altijd jammer om de gezelligheid van de groep achter te laten. Maar het was toch een leuk weekendje geweest.

Met name omdat Willemstad zo’n leuk vestingstadje is maakt het dat leuk om hier te beginnen… of eigenlijk beter gezegd, te eindigen voor l’après-kayak.

  
Normaliter vertrek ik voor dit gebied vanaf “De Banaan”. Dit ligt wat gunstiger aangezien de drukke vaargeul vlak langs Willemstad loopt en je deze dus al gauw 2x moet over steken om een rondje te varen.

We vertrokken met een kleine 8-man vanaf het gebouwtje van de reddingsmaatschappij bij de vuurtoren, omdat daar ook een trailerhelling was.

  
Rond 11u15 voeren we het kleine havantje uit in oostelijke richting, naar Moerdijk. Echt bijzonder was dit traject niet. Enkel het passeren van wat scheepvaart zorgde af en toe voor wat kleine golfjes. Maar goed, het was alweer zo lang geleden dat ik in mijn kayak had gezeten, dus ik vond het toch wel fijn om weer even te kunnen peddelen.

Helaas was het een grauwe dag, maar goed, het was wel droog dus niet erg.

  

 

Het Hollandsch diep is eigenlijk helemaal niet zo diep. Variërend van gemiddeld 5 tot 10 meter lijkt het hoogstens diep omdat het uitgestrekt water is. Wel maakt het deel uit van een aantal verdedigingswerken (zoals Fort de Hel, Fort Sabina Henrica, Fort Bovensluis en Buitensluis) om in het verleden een aanval op Zuid-Holland te kunnen voorkomen. En daar was Willemstad uiteraard ook samen met vestingplaats Klundert een onderdeel van. Rond beide stadjes is op de kaart de mooie verdedigingsgracht nog goed te zien.

   

Na 9km peddelen kwamen we aan bij het kleine werkeiland. Niet echt geschikt om hier te pauzeren, dus we staken bij de groene boei HD31 de vaargeul over om aan de noordkant een leuker stukje te vinden. Er lagen veel stenen langs de kant, om deze te beschermen tegen de golven van de scheepvaart, maar verderop was wel een kleine natuurlijke pier waar we aan de kant konden. En aangezien het al bijna 13u was, werd dit geaccepteerd. Helaas lag er wel veel rotzooi aan de kant, waaronder zelfs een gare stoel. Deze werd dus gelijk in gebruik genomen.

  
Kay had geen warme drank bij, maar Jos had een grote Jumbo tas bij, vol etenswaar en drinken, dus die bood hem wel wat te drinken aan.

Kay doet inkopen

Uiteraard onder grappige opmerkingen om even een zelfscanner te gebruiken en af te rekenen bij de scankassa !

  

 Na een halfuurtje was het wel weer tijd om verder te gaan. De bedoeling was om nog een stuk de kant te volgen. We voeren een kleine kreek in met veel vraatsporen van Bevers, althans, we….. een aantal hadden ons niet zien afslaan of vonden het niet interessant genoeg, want die voeren gewoon door en wel voorpunt richting Willemstad !

  
Vervolgens kregen we dus een waaiervorm van vaarders. Een paar koers West naar Willemstad, Ton en ik , zoals was afgesproken de kant volgend in Noordwestelijke richting en de rest verdeeld daar tussenin.. Niet echt de bedoeling, dus via Marifoon werd opgeroepen om de koers van tochtleider Ton te volgen. Maar goed, of dit kwam niet goed door via Marifoon of niet iedereen had zin om van koers te veranderen want er veranderde niet echt veel. Dus verlegden we zelf ook maar onze koers wat westelijker als compromis. Dat hielp wel, zodat even later de groep toch weer bijeen was. Maar goed, nu zaten we midden op het saaie water, met best wel tegenwind, dus nu toch maar voor de kortste koers terug gekozen. Vlak voor het weer oversteken van de vaargeul stopten we bij rode boei HD-10 tot we een mogelijkheid kregen om over te steken. Aangezien ik me vasthield aan de rode boei en de anderen licht wegdreven door wind/stroming naar het oosten, leek het door de relativeitstheorie van Einstein juist net alsof ik wegdreef met de rode boei naar het westen.

  

 De scheepvaart komt vanuit westelijke richting in groepjes voorbij, vanwege de sluisdoorgang, dus al gauw kregen we de kans om rustig over te steken. En pas toen kwam er een zwak zonnetje door de wolken heen schijnen. Maar ja, nu waren we we al vlakbij het haventje.

  
Nadat iedereen weer omgekleed was wandelden we richting het stadje en bezochten we “Het Wapen van Willemstad” . Mooi ingerichte tent met prachtig schilderij aan de muur. Al duurde het wel erg lang voordat ze onze bestelling op kwamen nemen, we wilden bijna naar een andere tent gaan.

Afijn, weer lekker warm en gezellig nakletsend genoot ik even later alsnog van een heerlijke Irish-Coffee.  

  

Tijdens een weekje vakantie op Malta, kon een dagje kayakken natuurlijk niet uitblijven.

We vonden een geschikte mogelijkheid via seakayakmalta.com . Zij boden dagexcursies aan vanaf het eiland Gozo. Wij zouden de noordkant van het eiland Comino gaan doen. Allereerst moesten we dus met de veerboot oversteken naar het eiland Gozo. Aangezien we daar opgehaald werden hoefde de auto niet mee op de boot en konden we voor €9 totaal heen en terug. We werden om 9u30 verwacht bij de ferry-terminal van Mgarr. 

 Met een klein groepje reden we richting het vertrekpunt , Hondoq beach. Onze boten werden via een andere auto vervoerd en dat bleek onderweg fout te zijn gegaan. De trailer was losgebroken van de trekhaak en tegen een auto aangekomen. We moesten dus een uurtje wachten voordat eea geregeld was. Gelukkig had Hondoq een leuk strandtentje met heerlijke ijskoffie. 

  
Rond 11u waren we zover dat we konden instappen. Ik doorweekte nog even gauw mijn T-shirt in de zee, zodat ik wat koeler bleef in de felle zon. Verder met flink wat zonnebrandcreme, hoofddeksels, zonnebril en drinkwater waren we ready to go! We waren met 7 man + een gids. De boten waren van Wilderness, waaronder 2 tweepersoonskayaks. Stevige en helaas wel brede boten, maar prima in orde verders. Zelf voeren we in 1 van de 2 tandemkayaks. 

  
We begonnen gelijk met de oversteek in zuid-oostelijke richting. Het was rustig water maar het koppel in de andere tandemkayak hadden moeite om de boot om koers te houden. De boot slingerde van links naar rechts. De man die achterin zat was behoorlijk lang en kreeg zijn voeten niet opgetrokken naar de pedalen van het roertje. Aangezien de instructeur niet echt instructies gaf, probeerde ik hem maar wat te helpen via wat aanwijzingen. Ik vroeg tactisch of hij het niet vervelend vond dat ik instructies gaf terwijl hij de instructeur was. Hij begreep de hint blijkbaar niet, want hij vond het allemaal best. Het was ook zijn laatste tocht want hierna ging hij stoppen met kanotochten begeleiden. Afijn, gelukkig bleek aan de overkant dat hij 1 voetpedaal tever naar achteren had gedrukt en dat daardoor de andere helemaal naar voren was geschoten. Dit was snel weer te corrigeren zodat we nu wat beter door konden varen. We passeerden enkele prachtige grotten, waar we helemaal in konden varen. Langs de kust voeren we rechtsom totdat we een rotspartij zagen dat precies een olifant leek.

  
Hierna keerden we om en voeren we richting Santa Maria Bay voor de lunch .

Aangezien het best wel warm is zochten we een plekje in de schaduw. Het eiland Camino is qua natuur door zijn rotsen bij het water wel heel mooi, maar verder heel kaal.  

Santa Maria Bay

 

Er staan nauwlijks huizen op het eiland, maar wel 1 hotel. Ondanks de bekende blue lagoon, met heel mooi blauw zwemwater, zou ik toch niet met een hotel op dit eiland willen zitten. En die blue lagoon kan, doordat het zo mooi is, weer super toeristisch druk zijn, dus voor je rust hoef je het ook niet te doen. Dus leuk voor een kanotocht maar het eiland Gozo is leuker om te verblijven.

  
Na een ruime pauze vervolgden we onze mooie tocht langs grillige rotsen en door smalle kloven. Een hele smalle doorsteek konden de 1-persoons kayaks doorheen varen, maar de 2-persoons boten moesten omvaren. Toen wij omgevaren waren en aan de andere kant wachtten met de gids bleek dat het andere stel in de 2-pers. Boot het niet helemaal begrepen hadden en toch door de hele smalle kloof gevaren waren. Met wat geduw en gekras kwamen ze uiteindelijk doorheen. 

  
Na nog wat grotten doorgepeddeld te hebben kwamen we aan bij de blue lagoon. Hier was het inderdaad super druk , dus niemand had behoefte om de lagoon in te varen.

 

Blue Lagoon

 
Via een grote bocht voeren we terug naar het beginpunt. De wind was inmiddels ook wel meer aangetrokken en in combinatie met wat scheepvaart hadden we gelukkig nog wat leuke golfjes. Omdat we wat later begonnen waren door het oponthoud met de losgeschoten trailer kregen we ook nog wat korting op de excursieprijs, zodat we totaal €110 kwijt waren. Best nog prijzig, maar het was wel een heel mooi tochtje !

  

Aangezien het lekker warm weer was buiten besloot ik maar een woensdagmiddagje vrij te nemen en lekker het water op te gaan. Gezien ik toch wel wat zou moeten afkoelen in het water af en toe, en de kans op blauwalg toenam, koos ik voor het Veerse Meer.

Het was nog vakantie tijd en het was dus nog best druk bij kano haven de Piet. Het strandje stond helemaal vol dus ik stapte maar in aan de noordkant van het haventje. Voordat ik in mn boot zat had ik het al bloedheet, maar een korte rol fristte me weer heerlijk op. Het was best gezellig druk op het water, maar niet té druk, dus stukken beter dan aan de kant. Ik passeerde Aardbeieneiland aan de rechtse kant en voer verder noordwaarts. De zon brandde enorm, en ik geloof dat ik elke 20min. wel even een rol moest maken om het niet te warm te krijgen. Jaloers keken wat mensen op een varende zeilboot toe, hoe makkelijk mijn manier van afkoelen was.

  
Meestal geniet ik meer van de stilte, maar nu viel er wel een hoop te zien, op en rond het water. Nadat ik tussen de laatste 2 eilandjes was doorgevaren besloot ik bij Snackbar Wimpie een lekker ijsje te halen. Heerlijk zitten daar in de schaduw met mooi zicht op het water. En doordat mn thermoshirt nat was kreeg ik het zelfs een beetje koud. Evaporative cooling in action !

Tijd om verder te gaan. Ik voer terug naar de Schutteplaat om daar nog even te zitten bij de aanlegsteiger. Tijdschriftje erbij, heerlijk. Helaas kwam even later 100m verderop een motorbootje met jongelui erin langs de kant die van veel bier en stampertjes-muziek aan het genieten waren, maar het vooral belangrijk vonden dat het hele Veerse Meer kon meegenieten van hun muziekapparaat.

Gelukkig bleven ze niet lang, maar toen ik naderhand langs hun plek voer met de kano dreven de bierflesjes in het water. Een paar waren al naar de bodem gezonken maar die paar die nog dreven vistte ik maar uit het water. Container stond namelijk vlakbij op de aanlegsteiger. Dus ik peddelde weer terug. Een paar mensen op de steiger namen het afval van me over zodat ik niet hoefde uit te stappen.

Ik voer rond het eilandje en ging nog even het haventje van Veere in. Ook daar was het flink druk. De boten lagen wel 3-dubbel aangemeerd. Maar het toonde wel gezellig.

Ik ging weer zuidwaarts en stopte verderop om even wat kant en klaar-poffers met poedersuiker op te warmen. Lekker makkelijk, maar heerlijk!
Verderop zag ik wat runderen verkoeling zoeken in het water.

  
Allemaal best maar daarna leken ze mijn kant op te komen. Zat ik niet echt op te wachten. Dus ik pakte even later alles maar weer in en ging 
 terug naar kanohaven de Piet. Hier was het inmiddels al stukken rustiger qua mensen. Ook hier weer harde muziek, maar wel leuke salsa muziek, dus nu vond ik het persoonlijk niet zo erg…

 

 

 

 

Ik had me al de hele week verheugd op een warm dagje op het Grevelingenmeer. Beetje zonnen en peddelen, lekker genieten. Het zou 24 graden worden.

Maar ja, wel met windkracht 5-7Bft en dikke bewolking! Dus toch nog maar voor de zekerheid mijn kayaksail meegepakt.

kaartje

Om 10u15 was ik in Brouwershaven. De jachthaven kwam net tot leven, wat mooi uit kwam want daardoor kon ik het toiletgebouw mee binnen liften ipv gebruik te moeten maken van een Dixie. Ik raakte nog even aan de praat met een andere kanoliefhebber. Vanwege enkele lichamelijke ongemakken voer hij enkel nog maar op een sit-on-top, maar zou hij maar wat graag nog in een zeekayak willen varen. Tja, je beseft soms te weinig hoe fijn het is om helemaal gezond te zijn. Afijn, het was 11u dus ik ging van wal. Ik besloot om eerst maar eens het stuk tegen de wind in te gaan peddelen, richting Scharendijke. Na jachthaven Den Osse had ik dus ook geen beschutting meer.

Een andere groep van 15 peddelaars kwamen net van het eiland Ossehoek af en leken dezelfde kant op te gaan, maar ze keerden toch maar om en gingen alsnog richting Brouwershaven. (vanwege de wind?)  Afijn, ik ging maar eens lekker calorieën verbranden. Gemiddelde snelheid 6km/u maar viel niet tegen. De anders aanlokkelijke kleine schelpenstrandjes lagen nu vet in de wind dus sloeg ik maar over. Ook in de uiterste zuidwestpunt van het meer, vlakbij de voetgangerstunnel richting zee, was geen uitnodigende koffieplek.

thumb_900x600_0-1-luchtfoto-gehele-dam-451981

Scharendijke met midden rechts de Kabbelaarsbank

Maar toch leuk om even langs gepeddeld te hebben. Hier kom ik niet zo vaak. Als je een kano-kar bij hebt kan je even 600 meter klunen en dan langs de kust verder peddelen. Benieuwd hoe de branding was nu want Marius en Ton gingen brandingvaren bij Domburg rond 14u. Afijn, het was nu 12u geweest dus op naar de lunchplek.

En dat zou de Kabbelaarsbank worden. Ongeveer 2,5km ten noordoosten van hier. Kon het niet laten om nu mijn zeil op te zetten. Heerlijk om zonder ook maar te hoeven peddelen al 8-9 km/u te halen. Tijdens de oversteek kwam ik weer de lokale zeehond / zeerob tegen, vlak voor mijn boot. Na een dik kwartier was ik dus al aan de overkant. Daar kon ik  makkelijk een beschut plekje vinden.

IMG_7306

Terwijl ik van mijn brood en thee zat te genieten kwam er een vrouw met een Rot-weiler, hard trekkend aan de lijn, zo dicht langslopen, dat dat beest (rook eten natuurlijk) bijna mijn thee omstootte. Wie liet niet wie uit! Koop dan een schoothondje als je zo’n beest niet de baas kan !

De wind stuwde de golven precies richting Archipel, dus mijn volgende bestemming was wel duidelijk. Maar nu maar weer zonder zeil. Ik wilde nog wat meer calorieën verbranden.

Ik ruilde mijn peddel om voor mijn wingpeddel. Geeft me net wat meer power om snel te accelereren bij een leuke golf. En die waren er zeker. Regelmatig behaalde ik al surfend, dus zonder mee te peddelen een snelheid van 13-14km/u.

Ben denk ik nog nooit zo snel richting Archipel gevaren. En dat is dan gelijk ook weer het nadeel want de pret is dan ook snel weer voorbij, en dan blijft enkel nog maar een stuk tegen-de-wind-in over. Maar eerst nog maar even relaxen op de Archipel.

IMG_7308

Het blijft altijd toch een heerlijke plek om hier te zijn. Vooral nu een mooi contrast. Een kleine oase van rust midden in het ruime sop van schuimkoppen en fluitende wind. Ook het zonnetje kwam nu eindelijk wat meer door.

IMG_7314

Na een twintig minuten gezeten te hebben en een rondje gelopen wilde ik toch weer verder. Ik had nog even te bikkelen. Ik had de optie om in zuidwestelijke richting, bijna tegen de wind in te gaan of zuidoostelijk rondom Stampersplaat. Mogelijk wat meer beschut maar iets verder varen. Ik koos voor het laatste. Het eerste stuk hielden de kribben inderdaad veel golven van opzij tegen en kon ik goed doorvaren.

Wel voer ik op een snelweg van windsurfers, die op hoge snelheid akelig dichtbij langskwamen. Net voor de oostpunt van Stampersplaat besloot ik toch alsnog bovenlangs te gaan met mogelijk wat beschutting van het eiland. Dat was althans de theorie. In de praktijk voer ik gewoon recht tegen de wind in. Enkel een 10-tal robben lagen, wél beschut, lekker te zonnen aan de kant, en vast na te genieten van hun all-you-can-eat-sushi. Zoveel had ik er hier nog niet gezien. Toen ik in de buurt kwamen doken ze allemaal het water in en kwamen ze me deels tegemoet zwemmen. Nieuwsgierig of territoriaal?

Na de Stampersplaat ligt dan het eiland “Dwars in Den Weg” ook echt precies in de weg. Dus ik maakte mijn tochtje af door nog rond de oostpunt van Dwars in Den Weg te peddelen met als toetje wederom de laatste 1600 meter de wind in de neus in plaats van in de zeilen..

 

 

 

 

Deze tocht werd samen met een paar leden van “peddelpraat” gevaren.

Er waren niet echt veel pratende peddels, maar dat vond ik niet erg. Persoonlijk heb ik het niet zo op hele grote groepen. Maar totaal waren we alsnog met een man of 10.

Eerst verzamelden we om 9u op het eindpunt Colijnsplaat , om daar zoveel mogelijk auto’s achter te laten. Dus wat boten overladen en door naar Domburg.

Het was niet heel erg mooi weer dus gelukkig weinig drukte op de weg. Net voorbij camping Noordduin reden we met de auto’s tot aan het strand.

IMG_7290

Veel mensen waren er niet. In het water was een enkele SUP-er (stand up paddler), maar het was meer suffen dan SUP-en. Hij zwom er merendeels naast.

Helaas geen leuke branding. Af en toe wel iets, maar voordat je je boot dan gedraaid had was hij al weer weg. Wel jammer, want dat is nou net wat deze tocht zo leuk kan maken. Maar goed, we hadden wel stroming mee, dus we schoten lekker op.

IMG_7291

Na Oostkapelle verlieten we het strand om richting de roompotsluis te gaan. En dan moet je goed links aanhouden om niet weg te drijven richting Oosterscheldekering. Maar Ton riep de afdwalers al terug. Aan mij vroeg hij nog of ik naar de rode boei toe wilde peddelen om te kijken wat daar op stond, maar dat kon mij niet echt boeien..

Bij de sluis aangekomen gingen de deuren net dicht. Gelukkig konden we via de marifoon contact opnemen met de post en mochten we alsnog naar binnen.

IMG_7300

Achter ons liftte nog een bootje mee met deze ronde. We zakten een metertje naar beneden en konden al gauw weer de sluis uit.

sluis

Aan de andere kant lag een boot genaamd “de 2 zieke mannen” te wachten. Die hadden via de marifoon gehoord dat er kayaks in de sluis lagen en gingen ervan uit dat er niks anders in de sluis lag.  En daaruit bleek hoe ziek ze waren want toen wij de sluis uit gevaren waren, verzuimden ze te wachten op het groene licht maar gaven vol gas richting sluis.

Het scheelde dus niet veel of de metalen boot had de polyester  “2 zieke mannen” geramd.

Wij gingen even pauzeren op het kleine strandje vlakbij een caravan dat net een friettent met terras leek, maar de man antwoordde dat hij geen friet had. Toch maar boterhammen dus.

Het was nog steeds opkomend water, zodat de 1 na de ander zijn boot weer iets hoger op het strandje moest leggen.

IMG_7301

Het laatste stukje naar Colijnsplaat had toch nog wel wat surfgolfjes voor ons in petto. Niet spectaculair , maar wel genoeg om ons leuk bezig te houden.