25-9-9 Wereld-doven-dag

Bergen op Zoom was deze dag het centrum van de wereld-dovendag voor Nederland en Belgie. Diverse dovenscholen uit Belgie en Nederland kwamen naar BoZ toe om verschillende sporten te gaan doen, waaronder ook kanovaren. Jannie, Wouter en ik zouden de kinderen hierbij begeleiden. De kano’s waren de dag ervoor al bij De Schelp afgegooid en lagen dus al klaar achter de hekken. Het zonnetje scheen al terwijl de eerste bussen al aan kwamen rijden. Elke school had een eigen kleur T-shirt.
Gelukkig kregen we goede begeleiding in de vorm van 2 studentes die als tolk hielpen en 2 meiden van het Cios die op de kant hielpen met in en uitstappen. Verder was er vanuit de Zeeuws Brabantse Sportvereniging voor Doven (ZWSD) bij ons de gehele dag ondersteuning door Esther en Monique. Zij waren alletwee doof maar konden zo goed liplezen dat je het alleen doorhad omdat het praten bij hen moeilijker ging. Bij Esther had ik pas na een paar uur door dat ze zelf ook helemaal niks hoorde. Echt knap hoor..
’s Morgens kwamen de oudste kinderen (12-18jr). Meestal is het een hoop kabaal als er een groep kinders aankomt maar nu waren het vrij stille groepen omdat het communiceren grotendeels door gebarentaal werd gedaan. Uiteraard probeerden ze natuurlijk ook soms via gebarentaal met ons te communiceren maar dat was voor ons niet te volgen. Eerst deden we voor hoe ze hun peddel vast moesten houden, hoe ze in de boot moesten zitten en wat te doen als ze om zouden gaan. De tolken ondersteunden dit met de nodige gebarentaal. Het waterpeil op de binnenschelde was echter zo laag dat er weinig gevaar was. Het grootste deel vooraan bedroeg rond de 20cm en verderop rond de 1m diep. Het was dus al een kunst om daadwerkelijk om te kunnen gaan. Alhoewel het bij 1 meisje toch gelukt is..
De meeste kinderen konden zo goed liplezen dat je soms ging twijfelen of ze wel echt doof waren. Natuurlijk waren er ook een paar bij die enkel slechthorend waren en een gehoorapparaat hadden maar op het water werd die uiteraard niet gedragen. Tijd voor een klein testje dus.
Op mijn luide vraag “ wie wil er een ijsje?….Niemand? ” kwam werkelijk totaal geen reaktie..Ja, kwam ik goed weg dus. Na enige tijd werden we uiteraard creatief met gebaren maar het moeilijkste was toch wel om de aandacht van de juiste persoon te krijgen. Normaal kan je roepen “ jij daar in die gele boot, hou je peddel eens andersom vast”. Nu moest je ernaar toe varen, oogcontact zoeken en het dan voordoen. Maar aangezien er nogal wat moeite hadden om rechtdoor te kunnen blijven varen en er zelfs ook enkele motorisch gestoord waren, was het oogcontact ook zo weer weg. Soms kon je met wat water spetteren ook aandacht krijgen.
Het was eigenlijk de bedoeling dat ze wedstrijdjes tegen elkaar zouden gaan houden maar er waren er toch nog wel wat angstig en het was meestal al moeilijk genoeg om ze recht vooruit te kunnen laten varen. Echte wedstrijden werden er dus niet gevaren. Helaas hadden we geen 2-persoons kano bij.
In de middag kwamen de wat jongere kinderen (8-11 jr). Het was zeer leuk hoe die kinderen onderling met elkaar communiceerden. En af en toe riepen ze zelfs zelf naar elkaar “ ben je doof of zo”. Er was ook 1 wat drukkere groep bij die elkaar begonnen om te gooien. Gelukkig was het water niet diep en ook niet echt koud, maar toen we ze weer naar de kant wilden sturen omdat de volgende groep aan de beurt was bleken ze behalve doof ook nog eens oost-indisch blind (deden net of ze onze handgebaren niet zagen). Dan wordt het toch lastig als ze je niet horen en bewust de andere kant uit kijken..
Op zo’n dag ga je toch wel beseffen wat voor ongemakken ze hebben door hun handicap. In het donker is het bijvoorbeeld al minder goed handgebaren te zien of te kunnen liplezen. Ook kunnen ze schrikken omdat ze je niet aan horen kunnen lopen en uiteraard kunnen ze (nog) niet allemaal liplezen of gebarentaal
Wat wel weer een voordeel is , ze kunnen vrij gemakkelijk met dove buitenlandse kinderen communiceren omdat de handgebaren grotendeels overal hetzelfde zijn. Ook zijn ze zeer creatief in het verzinnen van nieuwe handgebaren. Personen krijgen meestal een handgebaar naam ofwel een soort bijnaam. Wouter kreeg als handgebaar “ het wijzen van de wijsvingers vanaf de oren over de wang naar de mond” vanwege zijn bakkebaard. Jannie kreeg een gebaar gerelateerd aan de blos op haar wangen en ik kreeg een peddelbeweging als bijnaam..
We hebben deze dag heel veel groepen kinderen langsgekregen (elk half uur 2 nieuwe groepen geloof ik) en alhoewel het heel leuk was om te helpen waren we toch ook wel weer blij toen rond half 5 de laatste groep weer van het water ging. De dag werd nog afgesloten door even wat in De Kajuit te eten en drinken. Het was ook wel verleidelijk om even de grote koperen bel boven de bar te luiden om te zien of er iemand zou reageren maar het risico was toch iets te groot want het terras zat bomvol..

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: