archiveren

Maandelijks archief: oktober 2012

Een doordeweekse dag, maar met heerlijk weer voorspeld de moeite om vrij te nemen. Het eiland Tiengemeten in het Haringvliet was alweer lang geleden dus vertrok ik rond kwart voor 1 vanaf het strandje bij Cafetaria ‘t-Hoad (wat dat dan ook moge betekenen..) bij Middelharnis. Er was 3Bft zuidoost voorspeld en mijn windmeter gaf tegen 4Bft aan.

strandje van Middelharnis

Precies de richting van 10gemeten, dus recht tegen de wind in. Onder een lekker zonnetje voer ik toch nog met een snelheid van 6,5- 7km/h.
Op het eiland stonden de eerst “schotse hooglanders” al pootjebaaiend me op te wachten. Prachtige beesten! Het was even gokken langs welke kant ik het meest beschut zou varen. Maar voor bovenlangs gekozen aangezien ik dan ook langs het haventje kwam en ik begon wel uit te kijken naar een lunchplekje.

highlander

Doch van enige beschutting was geen sprake, de wind kwam 30graden van links, maar doordat ik vlak bij de kant voer merkte ik wel dat ik toch opschoot.

Het was niet druk op het water en een enkel zeilbootje liet ik snel achter me aangezien hij al laverend tegen de wind in moest varen.

Na 10km kwam ik aan bij het haventje van 10gemeten waar ook het bezoekerscentrum is. Er was juist een veerpondje die een aantal mensen ophaalde en weer richting Nieuwendijk ging varen. Daardoor had ik het haventje voor mezelf en kon ik geheel uit de wind rustig even genieten van een bakkie.

haventje van 10gemeten

Na 3km bereikte ik de achterste punt van het eiland. Het water was hier weer wat onstuimiger maar mijn koers kon ik nu aanpassen naar dwars op de wind. Het rare was dat ik verwacht had aan deze kant van het eiland nu wel beschutting te hebben. Doch de wind blies de golven toch weer schuin naar het eiland zodat ik nog niet echt op de golven kon surfen. Mijn kayakzeil had ik deze keer thuisgelaten.

Peddelen dus, maar nu wel met een beter tempo. Op sommige plekken kon het regelmatig zomaar ineens flink ondiep worden door stenen dus enige afstand van de kant varen was toch wel nodig.

Ik schoot snel op en binnen korte tijd had ik het eiland rondgevaren. Terug naar Middelharnis dus. Eerst leek het of de golven verdwenen waren maar toen ik verder uit de luwte van het eiland voer kwamen ze weer terug en nog wel precies op de koers van Middelharnis ! Er stonden inmiddels ook al wat meer schuimkoppen.

Over mn kayak ben ik helemaal tevreden. De Explorer surft super en heeft een goede stabiliteit. Ik experimenteerde nog wat, of met of zonder scheg uitgezet veel verschil gaf. Zonder scheg draai je hem makkelijker terug op koers, maar met de scheg uit ging hij niet eens van koers af en gaf mij een veel beter resultaat.

Het strandje van Middelharnis kwam helaas snel dichterbij en had van mij nog wel verder weg mogen liggen. De gps gaf nu regelmatig 12 tot 13km/h aan, en door via een goede surf de volgende golf weer in te halen leverde als hoogste snelheid 15.9km/h op! Kicken dus !

Het oorspronkelijke plan was om met een aantal vaarders vanaf Waarde te vertrekken richting Paal en dus eerst een oversteek te maken over de westerschelde, maar dit hield in dat we pas laat terug zouden komen. Het werd pas tegen16u hoog water en het moest hoog tij zijn om goed door de kreekjes te kunnen varen.
Dus verzamelden we bij de jachthaven in het zeeuws-vlaamse Paal. Het weer was top,maar dit kon niet gezegd worden van de instapplek. Het merendeel van het haventje stond nog droog. De schepen lagen in de blubber en in het midden was een ondiep stroompje water. De kans was groot dat je tot je knieen zou wegzakken in de drek.

Jachthaven Paal

Terwijl er nog wat deelnemers aankwamen rijden zocht ik met Jos vast naar een betere instapplek. Op het haveneind was gelukkig een plek waar wat meer stenen lagen en daar zag het er redelijk goed uit.
Aangezien we een niet vrij toegankelijk natuurgebied ingingen was er ook een gids bij die voorin bij Ronco in de 2persoons geplaatst werd. We waren totaal met 14 boten en voordat iedereen zover was ging er heel wat tijd overheen maar rond kwart over 1 konden we eindelijk de tocht beginnen.

Eerst voeren we een stuk over de westerschelde in oostelijke richting vlak langs de vaargeul. Er was ook een belgische vader bij die met zijn zoontje in een 2pers. kayak voer. Deze had echter geen compartimenten of luchtzakken. Zou hij omgaan , dan zou zijn boot snel vol met water lopen en voor flink wat problemen kunnen zorgen. Die hielden we dus extra goed in de gaten. Het was gelukkig een brede stabiele boot en pa had een goed peddeltempo. Er stond een 4Bft maar de golven in de rug schenen hem niet te deren en behendig voer hij aan kop. Minder ging het met Ronco in de andere 2pers. Hij zat te los in zijn boot en had daardoor zijn rug geforceerd. Dus met nog slechts 3km afgelegd stond hij aan de kant kromgebogen zich te verbijten van de pijn. Zo zag het er althans vanaf het water uit. Maar na enige rek en strek oefeningen leek het alweer te gaan.

Dus voeren we weer verder. Ik keek naar de belgse pa, maar zag zijn zoontje nu niet zitten..Had hij hem achtergelaten op het strand? Wat bleek, het manneke was helemaal onder het spatzeil gedoken en lag in de boeg van de kayak ! Blijkbaar had hij het koud, want meepeddelen deed hij niet en de combinatie wind en waterspetters koelde hem mogelijk af.
Na een uurtje varen sloegen we rechtsaf Saeftinghe in. Ik stopte met peddelen en zag op mn gps dat de stroming hier 4km/h bedroeg! Dat merkte ook Jan die even aan de kant was gegaan voor een kodakmoment en nu in het ondiepe water hard achter zn boot aan rende. Op zich weer een leuk canonmoment voor mij , maar hij had zijn boot te snel te pakken.Een leuke zijkreek bood goede gelegenheid om even te lunchen. Het was nog wat modderig maar op de hogere graskant was het goed droog.

onze gids op de lunchplek

Onder het wijdse uitzicht, waarbij het leek alsof de vrachtschepen door het gras voeren, genoten we de lunch en zagen we het tij snel opkomen.

vrachtschepen door het gras

De kayaks werden steeds verder op de kant getrokken en toen we verder voeren konden we zonder blubbervoeten instappen vanaf de kant. We gingen verder, eerst door een smalle kreek en daarna een veel breder stuk met wind tegen.
De charme van deze omgeving zit vooral in het verschil van de natuur tussen eb en vloed. Zelf was ik niet echt onder de indruk. Mogelijk doordat ik te ver van de gids afvoer. Maar goed, het was weer eens wat anders. Na nog wat kreekjes voeren we wederom met stroming mee terug naar Paal. Hier was het nu gelukkig hoog water dus we konden het haventje invaren en op de trailerhelling uitstappen.