archiveren

Maandelijks archief: november 2012

Dat verschil werd deze tocht duidelijk:
De Pessimist denkt : ” Wat een pest die mist”
De Optimist denkt : “Ach, trekt vast wel op die mist”

Ondanks wat mist vertrokken we dit keer voor een rondje Hollandse Biesbosch in combinatie met een stukje Dordrecht. Gedurende de dag zou de mist toch verder optrekken.

vertrekpunt
We vertrokken vanaf het bezoekerscentrum in oostelijke richting. De nevel gaf wat magisch aan de natuur wat het juist apart maakt om te varen. Na een stukje peddelen kwamen we aan bij de Helsluis.

helsluis
In dit jaargetijde betekent dat 4u van te voren aanmelden als je wilt dat hij open gaat. Er was wel een plek om uit te stappen maar het terrein ernaast was prive dus moesten we dit keer de boten “om” -dragen. Vandaar de naam Helsluis? Het bleek gelukkig mee te vallen een we maakten er maar gelijk gebruik van om even een boterham te eten aangezien het volgende stuk langs de Merwede daar wel eens minder gelegenheid voor zou kunnen zijn door keien. Toen we bij de Merwede aankwamen hing daar wel wat meer mist boven het water maar aangezien we niet over hoefden te steken konden we vlak langs de kant in ondiep water gerust veilig varen.

merwede

We hadden nu lekker stroom mee. Het was ook mooi om de binnenvaartschepen eerst alleen aan te horen komen en daarna ineens uit de mist te zien opduiken. Die voeren op radar hard door en zagen ons natuurlijk niet maar dat deed er ook niet toe juist omdat we vlak langs de kant voeren en we ver genoeg van de vaargeul afzaten. Na een tijdje dook voor ons een heel groot schip op met op de boeg wat leek op een kanon. Het bleek nog raarder toen we dichterbij kwamen want toen bleek dat een giraffe te zijn ! Een compleet nagebouwde ark van Noach lag daar aan de kant met nog verscheidene dierenkoppen die vanuit de boot naar buiten keken.

ark-001

De giraffe op de ark

Toen we Dordrecht naderden was de mist al ver weggetrokken en wilden we het centrum invaren. Daar kwam echter ineens een boot van RWS ons tegemoet varen. Of we wel wisten waar we mee bezig waren? Ja dus. Uitgelegd dat we langs de kant in ondiep water voeren en tenzij een schip recht op de kant knalde hij ons niet zou kunnen raken. Doch we mochten van RWS geen meter meer varen en moesten direct aan de kant aanleggen. Hij had er duidelijk de pest in en vooral geen zin om ons straks “op te moeten opdreggen”. Wij vonden dat nogal pessimistisch ingezien. Dat we enkel nog een stuk over het Wantij terug naar de biesbosch moesten varen, een verlaten stuk waar geen binnenvaartschepen voeren kon hun niet van de beslissing doen veranderen. Nu kwamen we er met een waarschuwing vanaf, maar ze moesten nog even elders zijn en als ze terugkwamen en ons weer op het water zouden zien , konden we een dikke prent verwachten. Tja, onze auto stond natuurlijk bij het bezoekerscentrum maar ons restte niks anders dan wachten. Na een dik uur gewacht te hebben, waarbij we ook diverse kleine motorbootjes voorbij zagen varen, was de mist nagenoeg geheel opgetrokken, maar we waren inmiddels ook flink afgekoeld door het stil-liggen. En even later zagen we weer een boot van RWS die ons gewoon voorbij voer zonder ons aan te spreken. Was dit nou dezelfde boot of een ander?

foto

RWS

De maat was vol, dus voeren we over het Wantij verder terug. Gelukkig kregen we het door het peddelen al gauw weer warmer en bereikten we zonder verdere problemen de auto.
Thuis natuurlijk verder uitgezocht of wat we deden echt strafbaar was. en dankzij het Kano-forum werd eea al gauw duidelijk. Het blijkt dat er een aantal rivieren zijn waar je bij beperkt zicht niet zonder radar op mag varen. Het stuk Merwede waar wij voeren is er 1 van. Maar goed, zelfs al hadden we wel radar bij gehad, een ander schip ziet ons daardoor nog steeds niet. Zelf zagen we de schepen ruim op tijd aan komen varen, maar waar wij voeren deed het er niet toe aangezien er enkel gevaar zou zijn als een schip recht op de kant voer. Maar ja, als je daar vanuit moet gaan. Afijn, volgende keer maar niet meer doen dus op dit soort rivieren en we hebben onze ervaringen met de rest van de kano-gemeenschap gedeeld op het kano-forum. Hopelijk worden verdere problemen hierdoor in de toekomst voorkomen.

Om 9uur verzamelen voor een tochtje westerschelde leek niet verkeerd.
Totdat ik zag in welke uithoek het vertrekpunt lag. Nee, Hoofdplaat was dus niet de naam van een zandplaat voor de kust bij Rilland maar een zeeuws-vlaams gehucht bij Breskens.
Dus ik vertrok nog voor 8uur vanaf de Bergse plaat via de westerscheldetunnel naar Hoofdplaat.
Het was droog en nog bewolkt maar het uitzicht over ’t scheld nodigde uit tot peddelen. De bedoeling was om een tochtje rond de Hooge Platen te varen. Nou, hoog lagen ze zeker. Maar eerst moesten we de boten nog naar het water dragen. Het mooie strandje bleek een glibberige boel te zijn waarbij onze voeten goed wegzakten in de drek. Gelukkig ging er niemand onderuit.
Vlissingen gaf om 17:00 hoogwater en ons rondje counter-clockwise begon met een lage cruise-snelheid door de ebstroom tegen, tussen enkele platen door richting Terneuzen. Dat veranderde toen we toen we het uiteinde van deze plaat hadden bereikt en onze koers 180 graden konden verleggen richting Vlissingen. De snelheid vloog met gemak omhoog naar 10km/h.
Er was weinig scheepvaart en wind dus het water was ook nagenoeg vlak.
Na enige tijd zagen we kleine strandhuisjes op de plaat linksvan ons? Huh? Strandhuisjes? Sinds wanneer?

strandpaviljoen?

Ah, het waren enkele flatgebouwen van Breskens waar enkel het bovenste stuk zichtbaar van was en de rest verdween achter het zand.
Ondertussen waren we al gesignaleerd op het water en kwam een boot van Rijkswaterstaat polshoogte nemen bij ons. We voeren echter netjes aan de kant en hadden ons ook goed aangemeld via de marifoon dus ze voeren ons gewoon voorbij.

Wij staken een kleine vaargeul over richting het haventje van Breskens voor een korte pauze. Links kwam nu een boot van de waterpolitie aan en rechts kwam de boot van RWS weer terug. We gingen maar dicht bij elkaar varen en koersten af op het kleine strandje tegen de dijk aan.  De bewolking was inmiddels weggetrokken dus we zaten prima in de zon uit de wind. Ook een enkele zeehond zwom het haventje binnen. Jos zag ook nog een bekende voorbijganger maar het gesprek was moeilijk te volgen zonder subtitling.

haventje en boot van RWS

Het tij was inmiddels weer gekeerd dus we hadden weer stroom mee richting Hoofdplaat.
Ook scheurde weer de  waterpolitie voorbij die verderop weer op ons bleef wachten. Hielden ze ons in de gaten? Hinderlaag?
Links van ons zat een grote groep zeehonden ook te zonnebaden op een hoge plaat.
Gelukkig voeren we zonder problemen door. Toch hadden we door die boot vd waterpolitie net iets teveel links gehouden en lag er een nu droge plaat tussen ons en het eindpunt. Op een plek waar hij  deels overspoelde benutte ik de kans om hem over te steken, de kano 15m voortslepend door het water, en aan de andere kant verder te varen.

even kluunen

Dat bracht de groep in 2-en aangezien een aantal verder voeren en verdwenen achter een hoge plaat. Gelukkig (of stiekem jammer?) hoefden ze niet ver om te varen om toch bij het eindpunt te komen. We stapten uit op de strekdam zodat we niet weer door het slik hoefden.

links de moddersporen van het instappen

Bovenaan de dijk genoten we nog even van het prachtige uitzicht over de schelde en grote containerschepen . Toch raar dat ik straks met de auto weer onder dat water door zou rijden…

Zaterdag
Terwijl m’n vriendin een weekendje in een 5-sterren hotel had in Budapest, had ik een kano-kampeerweekend met kanoclub zeeland. Grappige is dat we geen van 2-en hadden wilen ruilen. In de Biesbosch was het in ieder geval schitterend weer dus ook een grote groep van 9 man plus nog de 2 kids van Jos die in een Canadees zouden gaan varen. Briljant, want we hadden een hoop hout voor het kampvuur dat mee moest. Gevolg was dat we de loodzware Canadees met 6 man naar het water moesten tillen ! Onder een lekker zonnetje voeren we vanuit jachthaven Drimmelen rechtsaf de Amer stroomopwaarts op om via Spijkerboor en de verzets-brug van St.Jan verder de Biesbosch in te trekken.

Het brandhout-transport

De waterstand was goed hoog en de herfstkleuren begonnen hun intrede al te maken. Toch zagen we een donkere wolkenpartij op ons af komen, juist toen we wilde pauzeren bij het gat van de Turfzak. Gelukkig was het maar een schampschot en kwamen we er met een paar spetters vanaf.
Vorig jaar zagen we op deze plek nog een Bever van dichtbij maar dit keer moesten we genoegen nemen met zicht op enkele Buizerds.

het ken net !

Na de lunch voeren we verder via wat zeer smalle kleine kreekjes richting kampeerplek. Af en toe flink bukken om onder een omgevallen boom door te kunnen maar avontuurlijk was het wel. Het grasveldje lag inmiddels in de schaduw maar de zon zou toch gauw onder gaan. Zelf hing ik mijn hangmat en tarp op en bekeek ik al loungend de opbouw van het tentenkamp.
Het werd inderdaad snel donker dus iedereen begon met koken. Zelf had ik macaroni met gebakken champignons en parmezaanse kaas wat heerlijk smaakte. Het gras was ondertussen al nat genoeg om te gebruiken voor het schoonmaken van mijn pannensetje.
En toen moest het kampvuur al aan, anders kregen we de grote hoeveelheid hout niet opgestookt. Ton bouwde een professioneel vuur waar iedereen zich al snel rond verzamelde. De hemel was kraakhelder dus het zou wel eens een koude nacht gaan worden. Onder genot van een goede Whisky, warme knakworst en sterke verhalen werd het toch nog half 12 voordat het vuur uitdoofde.

Zondag
De klok was vannacht een uur terug gegaan dus ik werd rond 7uur wakker, mede door veel lawaai van ganzen en zwanen. De charmes van kamperen in de biesbosch. Toen ik m’n telefoon aanzette zag ik dat het momenteel -3C was. Toch lag ik heerlijk warm dankzij m’n donzen underquilt die onder de hangmat hing. En er vloog nog genoeg plukbaar “dons” rond hier in de Biesbosch om het ook bij lagere temperaturen warm te kunnen houden.. Het tentenkamp op het grasveldje zag er wat wit uit door de vorst en ook op de kajaks lag wat ijs. Aangezien ik met m’n hangmat tussen de bomen hing was het daar toch net wat warmer geweest want mijn kajak was ijsvrij. Vanuit de hangmat had ik ondertussen een mooi uitzicht op het prachtige goudgele licht van de zonsopkomst dus ik bleef nog even liggen. Ondertussen zag ik ook in het tentenkamp, dat steeds meer in de zon kwam te liggen, de een na de ander ontwaken.

de rijp smelt onder de opkomende zon

Tijd voor een kop thee. Als brander gebruik ik meestal een Trangia alcoholstove. Eenvoudig, geen stinkende benzine, maakt geen geluid en betrouwbaar (kan nagenoeg niks aan kapot). Enigste nadeel is dat de verbrandingswarmte van alcohol iets lager is, dus het koken duurt iets langer. De alcohol ontbrand met een kleine vlam die eerst de brander laat opwarmen totdat de alchohol het kookpunt bereikt. Dan hoor je een “plop” en gaat de brander over in de vergasfase waarbij de vlam ontstaat waarop je kan koken.
Rond het vriespunt kan het wat langer duren voordat de alcohol zijn kookpunt bereikt . Dit kan je oplossen door de brander voor te verwarmen door een klein schaaltje met brandende alcohol onder de brander te zetten. Maar dit bleek vandaag niet nodig.
Terwijl het water stond op te warmen rolde ik vast m’n tarp en slaapzak op en toen kookte het water al.

Aangezien ik 2 eitjes had meegenomen had ik ook nog een warm ontbijt van gebakken ei en daarna kon ik verder relaxen in de hangmat totdat iedereen zijn tent had opgeruimd. Precies op afgesproken tijd om 10u kwam Arno aangevaren vanuit Drimmelen om vandaag met ons mee te peddelen. Jos en de kids in de Canadees gingen direct terug naar Drimmelen om daar nog het Biesboschmuseum te bekijken. Wij voeren westwaarts langs grote groepen ganzen om het, door mij nog niet eerder ingevaren, Gat van de Kleinen Hil in te varen. Hier zagen we een valk die in het water aan het spartelen was. Het leek of hij vastzat maar nadat hij wegvloog restten er op de plek wat grijze donsveren van, volgens kenners, een waterhoen. Slachtoffer zelf was niet meer te bekennen. Ontsnapt? Of waren het toch de veertjes van de valk?
Het waaide vandaag wat meer en via een leuke route voeren we richting de Rietplaat voor de lunch. Een mooi plekje in de zon uit de wind liet ons relaxed genieten van de natuur.

Lunch op de Rietplaat

Het laatste stuk voerde ons via nog wat smalle kreekjes, die nauwelijks vertraging opleverde door de hoge waterstand, langs de Amaliahoeve en brug van St Jan wederom de Amer op. Hier moesten we het laatste stuk tegen de inmiddels sterkere wind in varen richting de haven.
Doch zonder problemen bereikten we de luwte van de jachthaven en dreven we de laatste meters richting uitstapplek.
Iedereen was het over eens dat we het dit keer wel heel erg getroffen hadden met het weer!