archiveren

Uncategorized

Omdat ik vandaag ‘s avonds in Hoofddorp een bijeenkomst had voor mijn kanoweekje in Bretagne van volgende maand, maakte ik van de gelegenheid gebruik om overdag nog even ergens te peddelen.
Loosdrechtse plassen was alweer lang geleden, dus leek me een goed plan.

Ik besloot vanaf de het recreatieterrein aan de Nieuweweg te starten. Helaas kon ik niet vertrekken vanaf de kleine zwemstrandjes aangezien die compleet afgebakend waren. Maar goed, de hoge instap verderop was nog wel te doen.

Net voor mij vertrokken ook nog 2 kanovaarders met Canadese kano.

  
Als eerste voer ik richting het smalle verbindingsslootje met de Breukelveensche plas. Het bruggetje kan niet open dus enkel voor lage boten. De plas waar je opuit komt heet ook wel “de stille plas”. Een toepasselijke naam aangezien je er nauwelijks boten op ziet varen.

  
Ik koos de kortste route noord-oost naar de volgende verbindingssloot, terug naar de drukkere plassen.

  

 Verderop zag ik aan mijn rechterhand een groenstrook met bomen in herfstkleuren. Wel opmerkelijk in mei. Helaas mocht ik daar niet aan de kant om even te pauzeren. Dus voer ik via een smal kreekje richting de Drecht. Hier werd ik opgeschrikt door een ree, die ineens vlakbij mij opstond en voor mij wegvluchtte. Lang genoeg voor mij om hem te bewonderen, maar te kort om er ook een foto van te nemen.

  

een smal kreekje

Ik volgde de Drecht oostwaarts om daarna via de ‘s gravelandse vaart weer af te slaan naar het noorden. Halverwege zag ik aan mijn rechterkant op ongeveer 100m een ooievaarsnest met jongen. Met mn verrekijker kon ik ze goed zien.

Nadat ik ze even geobserveerd had, kreeg ik wel trek in lunch en ging ik op zoek naar een leuke pauzeplek,

  
Maar langs deze vaart vond ik niet veel. Nadat ik via de ondiepe Kromme Rade weer terug kwam in het prachtige natuurgebied Vuntus kwam, vond ik wat leuke aanmeerplaatsjes.

Terwijl ik uitkeek op een jagende roofvogel smaakte mijn meegebrachte lunch prima. Net naast me hoorde ik steeds wat klotsen, maar ik kon niet zien wat het was. Iets tussen het riet. Na veelvuldig kijken zag ik toch eindelijk dat het een grote vis was die tussen het riet bezig was om iets te bouwen. Tja, in mei leggen denk ik ook alle vissen een ei..

 

Toen ik net ingestapt was en een 20 meter had gepeddeld merkte ik dat ik mijn GPS niet meer bij had. Ik peddelde terug en keek of hij op de kant lag. Niks te zien. Ik pakte mijn tas uit mijn dagluik.. hier zat hij ook niet in… Had hij los om mijn boot gelegen en was hij in het water gevallen. Gauw weer uitgestapt en heel mijn boot doorzocht. Niks te zien. Toen zag ik gelukkig toch verstopt onder het gras mijn donkerblauwe GPS liggen. Gelukkig, want deze bevalt goed en is niet meer te verkrijgen in de winkel (Garmin legend).

  

 Opgelucht weer op weg naar de volgende verbindingssloot , terug naar de grote plassen. Het waaide inmiddels wat harder, maar dat is beter dan een vlakke spiegel.

Op het water zeilden diverse leuk versierde bootjes. Geen idee voor welk event.
Via een slingerroute kwam ik uiteindelijk weer terug op de Nieuweweg bij mijn auto.

 

Dit weekend stond weer Biesbosch met kanoclub zeeland op het programma. Maar omdat ik op zondag nog wel wat andere dingen te doen had, besloot ik enkel de zaterdag en de overnachting mee te doen.

Bedoeling was om rond half 11 te vertrekken vanaf nieuwe jachthaven Drimmelen. Onze vaste parking bij de trailerhelling was nu echter ineens afgesloten met een hek. Hoewel er een paar toch op de parking bij uitzondering / laatste keer werden toegelaten ging ik met een paar anderen toch maar een paar 100m verderop parkeren. Op zich geen verkeerde plek, want ook hier kon je gelijk de sloot in, en kwam je uit op het kanaal naar Oosterhout. Maar een paar nieuwe slagbomen gaven al aan dat dit de volgende keer ook niet meer gratis zou zijn…

We waren met 9 man en er werd weer een hoop hout ingeladen want het beloofde fris te worden ‘s avonds. Net toen we wilden vertrekken kwam er nog iemand aan die dacht dat het pas om half 11 verzamelen was ipv vertrekken. Ik zal Cor zijn naam maar niet vermelden. Afijn wij besloten te wachten op hem bij de kruising kanaal en Amer.

 

normaliter ruil ik m’n explorer niet, maar voor dit…

 
Er stond best een stevig oostenwindje (5-6Bft), dus nadat we compleet waren gingen we eerst naar de kampplek toe om hout te lossen. Met de wind in de rug gelukkig. Daar aangekomen hielden we gelijk maar een lunch, want anders moesten we al heel gauw wederom stoppen.
  
We voeren na de lunch eerst een stukje nog “het Noordergat van de Plomp” in maar dat liep toch echt dood. Net toen we ons door een ondiep smal stuk hadden geworsteld konden we weer terug…Dus dan maar het volgende westelijkere “gat van de Kerksloot “ pakken.

Het waterniveau stond best laag, zodat de leuke kleine kreekjes nu niet gevaren konden worden.Wel jammer want dat bood ook wat meer beschutting. Nu staken we maar steeds het water over naar de meest beschutte plek om tegen de wind in te varen.

  
De visarend had ons intussen ook al weer gespot en vloog een paar keer over ons heen. Maar een bever waren we nog niet tegengekomen. Ter hoogte van de Amaliahoeve kwam ons ineens een kleine bungalow met terras tegemoet varen. Ik vond het er heel leuk uitzien. Een kleine blokhut op een boot . Leuk concept, om een weekendje in de biesbosch door te brengen, en terwijl je vaart zit je lekker in je tuinset..Mij lijkt het wel wat om een keer te doen (www.blokhutboot.nl).

  
Ondertussen kwamen we bij de brug van St.Jan aan. Het monument van het verzet in de biesbosch gedurende WO2. En hoewel Dirk beweerde dat hij er in zijn outfit uitzag als een wandelende Belgische drie-kleur, vond ik hem toch meer op een wandelende Duitse vlag lijken. Hij kon dus beter maar gaan liggen. Al zittend op de brug in de zon zagen we daar eindelijk wat bevers aan komen zwemmen…Al betrof het dan wel leden van kanoclub de Biesbosch Bevers. Maar goed, telt toch, vind ik. En even later zagen we gelukkig ook nog de dierlijke variant, een stelletje zelfs, het water in plonzen. Je moet altijd heel snel zijn met je camera want ze zijn zo verdwenen. 

een echte bever dit keer

 Na zo 20km gepeddeld te hebben kwamen we via het Zijlgat en Stroomgat weer terug op onze kampeerplek.(de officiele paalkampeerplaats natuurlijk 😉

  
Ik vond een mooie hangplek voor mijn hangmat met zeezicht, terwijl de rest hun tentje opbouwden op het kleine veldje. Hans ging overnachten in een bivak-zak

  
Na even lekker in de hangmat te hebben gelegen werd het tijd om het eten klaar te maken. Ik had het mezelf gemakkelijk gemaakt en hoefde enkel maar wat op te warmen. Ton was ook lekker aan het koken maar scoorde minder punten bij Martine toen hij besloot het hele potje kruiden maar in de maaltijd te gooien. Dit zorgde er gelijk voor dat het woord “alles” , het woord van het weekend werd.

Niet moeilijk om te begrijpen hoeveel er dus van de enorme meegenomen hoeveelheid hout werd opgestookt bij het kampvuur…juist…alles!

   

 En het was ook inderdaad best fris dus we waren wel blij met die grote hoeveelheid hout. Af en toe moest je even omdraaien om ook je rug weer wat op te warmen. Ondertussen genoten we ook van een prachtige zonsondergang .

  
Het liggen in de hangmat was alweer even geleden, maar het voelde weer heel vertrouwd. En tussen de bomen altijd net wat warmer dan op het open veld..

 Edit   
‘s Morgens werd ik uit mijn Niels Holgersson droom gewekt door het kabaal van ganzen en eenden. Ach ja, beter dan wakker worden met het geluid van een hogedrukreiniger van een ijverige buurman thuis. Dat dan weer wel..

  
Van onder mijn tarp had ik weer zicht op een prachtige zonsopkomst. Wel jammer van die koeltoren van de Amercentrale op de achtergrond trouwens. Het leek wel een reusachtige vuilcontainer om mijn afval in te dumpen..

 

De afvalbak staat daar achter…

 
Na een ontbijt in the morning-sun, ging ik met Jos en Duncan, die net als ik naar huis gingen en Ton, die Rene ging ophalen, richting Drimmelen peddelen. Altijd jammer om de gezelligheid van de groep achter te laten. Maar het was toch een leuk weekendje geweest.

Ik had me al de hele week verheugd op een warm dagje op het Grevelingenmeer. Beetje zonnen en peddelen, lekker genieten. Het zou 24 graden worden.

Maar ja, wel met windkracht 5-7Bft en dikke bewolking! Dus toch nog maar voor de zekerheid mijn kayaksail meegepakt.

kaartje

Om 10u15 was ik in Brouwershaven. De jachthaven kwam net tot leven, wat mooi uit kwam want daardoor kon ik het toiletgebouw mee binnen liften ipv gebruik te moeten maken van een Dixie. Ik raakte nog even aan de praat met een andere kanoliefhebber. Vanwege enkele lichamelijke ongemakken voer hij enkel nog maar op een sit-on-top, maar zou hij maar wat graag nog in een zeekayak willen varen. Tja, je beseft soms te weinig hoe fijn het is om helemaal gezond te zijn. Afijn, het was 11u dus ik ging van wal. Ik besloot om eerst maar eens het stuk tegen de wind in te gaan peddelen, richting Scharendijke. Na jachthaven Den Osse had ik dus ook geen beschutting meer.

Een andere groep van 15 peddelaars kwamen net van het eiland Ossehoek af en leken dezelfde kant op te gaan, maar ze keerden toch maar om en gingen alsnog richting Brouwershaven. (vanwege de wind?)  Afijn, ik ging maar eens lekker calorieën verbranden. Gemiddelde snelheid 6km/u maar viel niet tegen. De anders aanlokkelijke kleine schelpenstrandjes lagen nu vet in de wind dus sloeg ik maar over. Ook in de uiterste zuidwestpunt van het meer, vlakbij de voetgangerstunnel richting zee, was geen uitnodigende koffieplek.

thumb_900x600_0-1-luchtfoto-gehele-dam-451981

Scharendijke met midden rechts de Kabbelaarsbank

Maar toch leuk om even langs gepeddeld te hebben. Hier kom ik niet zo vaak. Als je een kano-kar bij hebt kan je even 600 meter klunen en dan langs de kust verder peddelen. Benieuwd hoe de branding was nu want Marius en Ton gingen brandingvaren bij Domburg rond 14u. Afijn, het was nu 12u geweest dus op naar de lunchplek.

En dat zou de Kabbelaarsbank worden. Ongeveer 2,5km ten noordoosten van hier. Kon het niet laten om nu mijn zeil op te zetten. Heerlijk om zonder ook maar te hoeven peddelen al 8-9 km/u te halen. Tijdens de oversteek kwam ik weer de lokale zeehond / zeerob tegen, vlak voor mijn boot. Na een dik kwartier was ik dus al aan de overkant. Daar kon ik  makkelijk een beschut plekje vinden.

IMG_7306

Terwijl ik van mijn brood en thee zat te genieten kwam er een vrouw met een Rot-weiler, hard trekkend aan de lijn, zo dicht langslopen, dat dat beest (rook eten natuurlijk) bijna mijn thee omstootte. Wie liet niet wie uit! Koop dan een schoothondje als je zo’n beest niet de baas kan !

De wind stuwde de golven precies richting Archipel, dus mijn volgende bestemming was wel duidelijk. Maar nu maar weer zonder zeil. Ik wilde nog wat meer calorieën verbranden.

Ik ruilde mijn peddel om voor mijn wingpeddel. Geeft me net wat meer power om snel te accelereren bij een leuke golf. En die waren er zeker. Regelmatig behaalde ik al surfend, dus zonder mee te peddelen een snelheid van 13-14km/u.

Ben denk ik nog nooit zo snel richting Archipel gevaren. En dat is dan gelijk ook weer het nadeel want de pret is dan ook snel weer voorbij, en dan blijft enkel nog maar een stuk tegen-de-wind-in over. Maar eerst nog maar even relaxen op de Archipel.

IMG_7308

Het blijft altijd toch een heerlijke plek om hier te zijn. Vooral nu een mooi contrast. Een kleine oase van rust midden in het ruime sop van schuimkoppen en fluitende wind. Ook het zonnetje kwam nu eindelijk wat meer door.

IMG_7314

Na een twintig minuten gezeten te hebben en een rondje gelopen wilde ik toch weer verder. Ik had nog even te bikkelen. Ik had de optie om in zuidwestelijke richting, bijna tegen de wind in te gaan of zuidoostelijk rondom Stampersplaat. Mogelijk wat meer beschut maar iets verder varen. Ik koos voor het laatste. Het eerste stuk hielden de kribben inderdaad veel golven van opzij tegen en kon ik goed doorvaren.

Wel voer ik op een snelweg van windsurfers, die op hoge snelheid akelig dichtbij langskwamen. Net voor de oostpunt van Stampersplaat besloot ik toch alsnog bovenlangs te gaan met mogelijk wat beschutting van het eiland. Dat was althans de theorie. In de praktijk voer ik gewoon recht tegen de wind in. Enkel een 10-tal robben lagen, wél beschut, lekker te zonnen aan de kant, en vast na te genieten van hun all-you-can-eat-sushi. Zoveel had ik er hier nog niet gezien. Toen ik in de buurt kwamen doken ze allemaal het water in en kwamen ze me deels tegemoet zwemmen. Nieuwsgierig of territoriaal?

Na de Stampersplaat ligt dan het eiland “Dwars in Den Weg” ook echt precies in de weg. Dus ik maakte mijn tochtje af door nog rond de oostpunt van Dwars in Den Weg te peddelen met als toetje wederom de laatste 1600 meter de wind in de neus in plaats van in de zeilen..

 

 

 

 

Deze tocht werd samen met een paar leden van “peddelpraat” gevaren.

Er waren niet echt veel pratende peddels, maar dat vond ik niet erg. Persoonlijk heb ik het niet zo op hele grote groepen. Maar totaal waren we alsnog met een man of 10.

Eerst verzamelden we om 9u op het eindpunt Colijnsplaat , om daar zoveel mogelijk auto’s achter te laten. Dus wat boten overladen en door naar Domburg.

Het was niet heel erg mooi weer dus gelukkig weinig drukte op de weg. Net voorbij camping Noordduin reden we met de auto’s tot aan het strand.

IMG_7290

Veel mensen waren er niet. In het water was een enkele SUP-er (stand up paddler), maar het was meer suffen dan SUP-en. Hij zwom er merendeels naast.

Helaas geen leuke branding. Af en toe wel iets, maar voordat je je boot dan gedraaid had was hij al weer weg. Wel jammer, want dat is nou net wat deze tocht zo leuk kan maken. Maar goed, we hadden wel stroming mee, dus we schoten lekker op.

IMG_7291

Na Oostkapelle verlieten we het strand om richting de roompotsluis te gaan. En dan moet je goed links aanhouden om niet weg te drijven richting Oosterscheldekering. Maar Ton riep de afdwalers al terug. Aan mij vroeg hij nog of ik naar de rode boei toe wilde peddelen om te kijken wat daar op stond, maar dat kon mij niet echt boeien..

Bij de sluis aangekomen gingen de deuren net dicht. Gelukkig konden we via de marifoon contact opnemen met de post en mochten we alsnog naar binnen.

IMG_7300

Achter ons liftte nog een bootje mee met deze ronde. We zakten een metertje naar beneden en konden al gauw weer de sluis uit.

sluis

Aan de andere kant lag een boot genaamd “de 2 zieke mannen” te wachten. Die hadden via de marifoon gehoord dat er kayaks in de sluis lagen en gingen ervan uit dat er niks anders in de sluis lag.  En daaruit bleek hoe ziek ze waren want toen wij de sluis uit gevaren waren, verzuimden ze te wachten op het groene licht maar gaven vol gas richting sluis.

Het scheelde dus niet veel of de metalen boot had de polyester  “2 zieke mannen” geramd.

Wij gingen even pauzeren op het kleine strandje vlakbij een caravan dat net een friettent met terras leek, maar de man antwoordde dat hij geen friet had. Toch maar boterhammen dus.

Het was nog steeds opkomend water, zodat de 1 na de ander zijn boot weer iets hoger op het strandje moest leggen.

IMG_7301

Het laatste stukje naar Colijnsplaat had toch nog wel wat surfgolfjes voor ons in petto. Niet spectaculair , maar wel genoeg om ons leuk bezig te houden.

Via whatsapp zag ik een mogelijk vaartochtje Oosterschelde vanaf Neeltje Jans voorbij schieten, maar vertrektijd vanaf daar, al om 10u ging ik niet redden.

Maar het was prima weer voor een rondje Tiengemeten en aangezien er ook een lekker windje stond besloot ik m’n kanozeil maar weer eens te monteren.

De boot kon niet in de kanosteunen want ik wilde vertrekken vanaf “De Banaan” op het Hellegatsplein en ik kon me nog herinneren dat daar de toegang tot het parkeerterrein maar tot een beperkte hoogte was. En inderaad, toen ik daar rond 11u aankwam was de max. hoogte 1m90. Voorzichtig rijden/stoppen/rijden, maar het ging net.. Ik moet dan altijd denken aan die auto die zijn garage inrijdt met automatische deuren en vergeet dat hij 2 fietsen op zijn autodak heeft…

Wel begon het direct te regenen. Dus maar even schuilen nog in de auto en ondertussen genieten van het mooie “Ocean Clouds” van Marillion. Een toepasselijk lied voor het begin van een mogelijk guur vaartochtje.

  
Het restaurant had goede aanloop van wielrenner groepen en motorgangs. Gelukkig maar voor hen want verder was er niet veel klandizie. Inmiddels kwam er weer wat blauwe lucht tevoorschijn. Tijd om te vertrekken dus. Ik peddelde onder de Haringvlietbrug door, recht tegen de wind in richting van de oostpunt van 10-gemeten en moest toen beslissen, linksom of rechtsom om het eiland. Links aanhouden was iets meer beschut, maar gaf wel meer manoeuvreer-ruimte om op de terugweg te zeilen.

  
Dus toch maar rechts aanhouden (dus linksom) en richting het haventje van natuurmonumenten. Onderweg vele Canadese ganzen die gakkend overvlogen en wandelaars die sjouwden met statief formaatje eiffeltoren.  Blij dat ik in mijn boot zat. Heerlijk weer om te peddelen, maar precies toen ik in t haventje aankwam kreeg ik toch nog eerst een bui op m’n dak, dus ik wachtte nog maar effe met uitstappen. Gelukkig begon al gauw weer de zon te schijnen dus klauterde ik via het hoge steigertje uit de boot. Een mooie overdekte picknicplaats was beschikbaar voor een eventuele volgende regenbui. Het bezoekerscentrum is leuk ingericht en altijd leuk om te bekijken. Een mooie grote kaart van het eiland aan de wand, een koffiemachine (yes!) en wat grappige natuurdingen die verkocht worden. Een man vroeg verbaasd of het niet gevaarlijk was wat ik deed door hier met de kano naar toe te komen. Ach, nog altijd minder gevaarlijk dan paardrijden of wielrennen.

  
Terwijl het veerpontje weer het haventje invoer ging ik weer op pad…de laatste km’s tegen de wind in, dus tempo lag niet echt hoog. Des te lekkerder het gevoel zodra je de westkaap bereikt en de wind in de rug gaat krijgen. Er stonden best leuke surfgolven, dus zonder zeil was het ook al leuk, maar al gauw kon ik het niet meer weerstaan om het zeil uit te zetten en dit was toch nog veel leuker !

  
Heerlijk hoe de wind vat krijgt op je boot en hoe je vanzelf de surf ingezet wordt. Kortom de terugweg was gewoon genieten van de wind, de golven, de snelheid en de krachten.. Natuurlijk kan je de wind al het werk laten doen en achteruit leunen maar ik vind het toch wel leuker om met wat slagen links of rechts mee te peddelen. En de boot werd ook gemakkelijk uit koers gezet dus corrigeren was wel steeds nodig. 

  Al gauw was ik weer terug bij de Haringvlietbrug en kon ik met een voldaan gevoel de tocht afsluiten op het terras in de zon. Life’s what you make it !

 

Eigenlijk stond er voor dit weekend een kampeer weekend gepland, maar vanwege slechte weersvoorspellingen ging dat niet door. Maar omdat het op zondag wel wat beter zou worden werd er besloten toch maar n dagtochtje te varen. We vertrokken daarom zoals gebruikelijk vanaf Brouwershaven. Toen ik aankwam was het nog wat regenachtig. Wat vervelender was voor Kay want hij had een nieuwe Track vouwkano bij zich, die hij eerst nog in elkaar moest zetten. Super leuk voor ons natuurlijk want hier kan je zoveel leuke grappen over maken! ( van de Ikea? Zat er een inbussleutel bij?) Maar goed, niet leuk om dat de hele tocht door te doen. Natuurlijk ook nog wat leuke grappen bewaren voor de volgende keer. Ook had hij een mooie camper waar best een kayak op kon maar daar wilde hij niet echt aan. Vandaar de vouwkayak. Goed, dat komt later nog wel want wij zagen daar wél wat voordelen in.Ik stond helaas net verkeerd om geparkeerd met m’n auto maar door af en toe mijn achterruitenwisser aan te zetten kon ik genietend van een bak warme koffie de opbouw toch goed volgen. Wat zou het worden? Ik hoopte toch stiekem op een kraanvogel…
 

origami in de regen

 
Maar gelukkig voor hem werd het al snel droger. Tijd om dus van dichterbij te gaan kijken. Does it bite? Nee hoor, all safe. Het was best wel een mooie boot, en over het ontwerp was goed nagedacht. Frame via stieken met elkaar verbonden, net sls een tent. Luchtzakken voorin en achterin en zelfs een zitje. Geen scheg maar blijkbaar niet nodig door de kiellijn. Er stond vandaag wel een lekker windje dus we zouden het snel genoeg zien.

 

right on Track!

 
We besloten om eerst maar eens recht tegen de wind in te gaan en af te koersen op Ossenhoek. Het tempo lag niet zo hoog dus duurde het even voordat we daar waren, zodat we daar ook maar gelijk de koffie-break hielden. Een plekje uit de wind in de zon werd wel gevonden. Ton nam gelijk de kans om ook even de vouwkano te testen en verdween om de bocht met de boot. Zou hij nog terugkomen?

  
Na weer wat op kracht te zijn gekomen vervolgden we onze koers verder recht tegen de wind in naar “De Punt” zodat we daarna met de wind in de rug terug konden varen..De wind bleef maar de lucht trok wel steeds meer open, en er kwam dus steeds meer blauwe lucht tevoorschijn.

  
Bij De Punt stopten we even, maar de meesten bleven in hun boot, dus al gauw keerden we om en begon de beloning. Lekker meesurfen op de golven. Kay ging ook prima, hij had zijn boot zo scherp gevouwen dat deze de golven doorsneed.
Helaas kwam aan de pret weer veel te snel een eind, want we waren vrij rap weer terug in Brouwershaven. Maar het was zeker leuk tochtje.
Kay moest natuurlijk weer zijn hele boot uit elkaar halen, dus dat duurde wel weer even. Maar hij was er handig in. Uiteraard stond iedereen natuurlijk toe te kijken en commentaar te geven ipv mee te helpen. Dat vond Cor wel een foto waard.

 

hulp nodig?

 
En de camper werd ondertussen op Russische wijze geannexeerd als nieuwe club-bus. Alleen nu nog kayaksteunen erop zetten. Via de website van de club is deze camper inmiddels te boeken.
Daarna was er nog wel tijd voor een korte après-kayak op het terras van La Plaisanterie met ijs, bier en zon. Wat wil je nog meer !!

De afgelopen keren had ik voornamelijk op het Grevelingenmeer gevaren. Geen bijzondere tochten om over te schrijven, maar wel gewoon lekker relaxed, met soms een terrasje en soms onderweg ergens een potje koken. Nu werd het wel weer eens tijd voor een ander tochtje.
Het zou vandaag een warme dag worden, met 25 – 26 °C maar vooral ook een hoge vochtigheid van 75-80%! Reden om dus vooral water uit te zoeken waar een beetje afkoeling in gezocht kon worden.

Ik besloot bij het “Beneden Sas”  in te stappen en richting Ooltgensplaat te gaan varen. Niet een heel bijzonder stuk, maar wel meestal wat scheepvaart met hopelijk wat leuke golfjes af en toe.

kajaksteiger bij Akkermans benedensas

 Toen ik het haventje uit voer hield ik gelijk rechtsaan, langs de kant. Niet door de ondiepe afgedamde plassen maar gewoon rechts houdend. Dat had ik beter niet kunnen doen want daardoor voer ik  wel gelijk het natuurgebied in. Dat viel echter niet op omdat de kleine gele boei pas een eind verderop stond en ik meer naar rechts aan het kijken was. Toen ik die boei zag corrigeerde ik mijn koers en hield ik de vaargeul aan. Maar ik was ondertussen al gespot. Mogelijk door de gele RWS-boot die bij boei ZV-14 voer, alhoewel er wat binnenvaartschepen tussen hun en mij voeren. Een kleine onopvallende sloep van de politie voer ineens achter me en de agent sprak me aan. Altijd leuk als ze vragen “waar we mee bezig zijn?”. Net of ik dan aan hen moet uitleggen waar zij mee bezig zijn.. Afijn. Ik had de bocht teveel afgesneden ook al voer ik nu ondertussen wel op de juiste plek. Ik vertelde dat ik het te laat zag en toen ik het wel zag, ik meteen mijn koers had verlegd. Op deze manier kwam ik er of met een waarschuwing, anders had het me € 375 gekost! 

  
Helaas maaktte dit de tocht wel wat saaier, aangezien ik nu veel verder van de kant af moest varen. Toen het even rustig was stak ik de vaargeul over. Maar ook aan deze zijde van het water lag nog langs de hele route een afgesloten natuurgebied. Nou ja, natuurgebied? Het was gewoon de wal met daarop grote windmolens. Geen vogel te zien. Afijn, ik richtte me op het eind doel, Ooltgensplaat. Gelukkig had ik wat tegenwind want het begon ondertussen best wel warm te worden. Zo heeft elk nadeel toch wel weer een voordeel maar ik was toch uiteindelijk toch na totaal 1,5 uur op mijn bestemming.

 

Ooltgensplaat


 De kade van het haventje was behoorlijk hoog. Maar gelukkig was er een trappetje in de kade verwerkt zodat ik toch mijn boot kon aanleggen en via het trappetje omhoog kon. Wel was het een stuk lastiger om mijn lunch uit de luiken te krijgen! Met 1 arm hangend aan de stalen treden en met de andere arm in mijn luik probeerde ik mn spullen te pakken. Mijn thermoskan lag in de achterste punt van mijn boot, achter de scheg, en kreeg hem met geen mogelijkheid eruit. Ook de achterkant optillen hielp niet. Ik gaf het op, want het haventje hier was niet echt water waar ik in wilde vallen.  Dan maar “water en brood”! Oom agent ook blij. Ik vond plek op een bankje voor de korte lunch naast een fietsend echtpaar dat vriendelijk wat opschoof voor mij zodat ik ook kon zitten. Maar al gauw ging ik via de zelfde acrobatische toeren weer terug in mijn boot en weer op weg. 

 

in het midden vd foto is het trappetje te zien

 

Ik had nu wind in de rug en dat was meteen te merken. Het voelde gelijk veel warmer aan. Ik maakte enkel mijn schouders wat vochtig met water omdat het water toch redelijk veel groene algdeeltjes bevatte, maar ik kreeg het er enkel benauwder van omdat de vochtigheid buiten zo hoog was. Toch maar ff een echte eskimorol maken dus. Iets wat je op deze plek, ver van de kant en solo alleen doet als je een betrouwbare rol hebt, maar dat was geen probleem natuurlijk. Het voelde al gelijk wat beter. 

dichterbij de kant varen mag niet….

Er was nu weinig scheepvaart te zien dus ik stak gauw de 500m brede vaargeul over. Met lichte stroming en wind mee ging ik wel snel, maar ik moest toch met regelmaat afkoelen. Verderop lagen 2 zeilboten voor anker in de verboden zone. Waar was die politie nu? Maar opeens kwam er een boot van natuurtoezicht me tegemoet varen. Ik denk dat ze contact hadden met de politieboot want die zag ik nu ook ineens met hoge snelheid richting die boten varen. €750 in het mandje !  Dat halen ze hier in de kerk heden ten dage vast niet eens meer op. Nou, veel toezicht hier hoor. Ik volgde mijn laatste stuk netjes langs de boeien op weg naar de sluis van Benedensas. Daar was het inmiddels stikdruk met zwemmers, bootjes en vooral ook op het terras. Reden voor mij om het après-kayak op het rustigere terras van de pannekoekenboerderij in De Heen te houden .