Ik had me al de hele week verheugd op een warm dagje op het Grevelingenmeer. Beetje zonnen en peddelen, lekker genieten. Het zou 24 graden worden.

Maar ja, wel met windkracht 5-7Bft en dikke bewolking! Dus toch nog maar voor de zekerheid mijn kayaksail meegepakt.

kaartje

Om 10u15 was ik in Brouwershaven. De jachthaven kwam net tot leven, wat mooi uit kwam want daardoor kon ik het toiletgebouw mee binnen liften ipv gebruik te moeten maken van een Dixie. Ik raakte nog even aan de praat met een andere kanoliefhebber. Vanwege enkele lichamelijke ongemakken voer hij enkel nog maar op een sit-on-top, maar zou hij maar wat graag nog in een zeekayak willen varen. Tja, je beseft soms te weinig hoe fijn het is om helemaal gezond te zijn. Afijn, het was 11u dus ik ging van wal. Ik besloot om eerst maar eens het stuk tegen de wind in te gaan peddelen, richting Scharendijke. Na jachthaven Den Osse had ik dus ook geen beschutting meer.

Een andere groep van 15 peddelaars kwamen net van het eiland Ossehoek af en leken dezelfde kant op te gaan, maar ze keerden toch maar om en gingen alsnog richting Brouwershaven. (vanwege de wind?)  Afijn, ik ging maar eens lekker calorieën verbranden. Gemiddelde snelheid 6km/u maar viel niet tegen. De anders aanlokkelijke kleine schelpenstrandjes lagen nu vet in de wind dus sloeg ik maar over. Ook in de uiterste zuidwestpunt van het meer, vlakbij de voetgangerstunnel richting zee, was geen uitnodigende koffieplek.

thumb_900x600_0-1-luchtfoto-gehele-dam-451981

Scharendijke met midden rechts de Kabbelaarsbank

Maar toch leuk om even langs gepeddeld te hebben. Hier kom ik niet zo vaak. Als je een kano-kar bij hebt kan je even 600 meter klunen en dan langs de kust verder peddelen. Benieuwd hoe de branding was nu want Marius en Ton gingen brandingvaren bij Domburg rond 14u. Afijn, het was nu 12u geweest dus op naar de lunchplek.

En dat zou de Kabbelaarsbank worden. Ongeveer 2,5km ten noordoosten van hier. Kon het niet laten om nu mijn zeil op te zetten. Heerlijk om zonder ook maar te hoeven peddelen al 8-9 km/u te halen. Tijdens de oversteek kwam ik weer de lokale zeehond / zeerob tegen, vlak voor mijn boot. Na een dik kwartier was ik dus al aan de overkant. Daar kon ik  makkelijk een beschut plekje vinden.

IMG_7306

Terwijl ik van mijn brood en thee zat te genieten kwam er een vrouw met een Rot-weiler, hard trekkend aan de lijn, zo dicht langslopen, dat dat beest (rook eten natuurlijk) bijna mijn thee omstootte. Wie liet nu wie uit! Koop dan een schoothondje als je zo’n beest niet de baas kan !

De wind stuwde de golven precies richting Archipel, dus mijn volgende bestemming was wel duidelijk. Maar nu maar weer zonder zeil. Ik wilde nog wat meer calorieën verbranden.

Ik ruilde mijn peddel om voor mijn wingpeddel. Geeft me net wat meer power om snel te accelereren bij een leuke golf. En die waren er zeker. Regelmatig behaalde ik al surfend, dus zonder mee te peddelen een snelheid van 13-14km/u.

Ben denk ik nog nooit zo snel richting Archipel gevaren. En dat is dan gelijk ook weer het nadeel want de pret is dan ook snel weer voorbij, en dan blijft enkel nog maar een stuk tegen-de-wind-in over. Maar eerst nog maar even relaxen op de Archipel.

IMG_7308

Het blijft altijd toch een heerlijke plek om hier te zijn. Vooral nu een mooi contrast. Een kleine oase van rust midden in het ruime sop van schuimkoppen en fluitende wind. Ook het zonnetje kwam nu eindelijk wat meer door.

IMG_7314

Na een twintig minuten gezeten te hebben en een rondje gelopen wilde ik toch weer verder. Ik had nog even te bikkelen. Ik had de optie om in zuidwestelijke richting, bijna tegen de wind in te gaan of zuidoostelijk rondom Stampersplaat. Mogelijk wat meer beschut maar iets verder varen. Ik koos voor het laatste. Het eerste stuk hielden de kribben inderdaad veel golven van opzij tegen en kon ik goed doorvaren.

Wel voer ik op een snelweg van windsurfers, die op hoge snelheid akelig dichtbij langskwamen. Net voor de oostpunt van Stampersplaat besloot ik toch alsnog bovenlangs te gaan met mogelijk wat beschutting van het eiland. Dat was althans de theorie. In de praktijk voer ik gewoon recht tegen de wind in. Enkel een 10-tal robben lagen, wél beschut, lekker te zonnen aan de kant, en vast na te genieten van hun all-you-can-eat-sushi. Zoveel had ik er hier nog niet gezien. Toen ik in de buurt kwamen doken ze allemaal het water in en kwamen ze me deels tegemoet zwemmen. Nieuwsgierig of territoriaal?

Na de Stampersplaat ligt dan het eiland “Dwars in Den Weg” ook echt precies in de weg. Dus ik maakte mijn tochtje af door nog rond de oostpunt van Dwars in Den Weg te peddelen met als toetje wederom de laatste 1600 meter de wind in de neus in plaats van in de zeilen..


 

 

 

 

Deze tocht werd samen met een paar leden van “peddelpraat” gevaren.

Er waren niet echt veel pratende peddels, maar dat vond ik niet erg. Persoonlijk heb ik het niet zo op hele grote groepen. Maar totaal waren we alsnog met een man of 10.

Eerst verzamelden we om 9u op het eindpunt Colijnsplaat , om daar zoveel mogelijk auto’s achter te laten. Dus wat boten overladen en door naar Domburg.

Het was niet heel erg mooi weer dus gelukkig weinig drukte op de weg. Net voorbij camping Noordduin reden we met de auto’s tot aan het strand.

IMG_7290

Veel mensen waren er niet. In het water was een enkele SUP-er (stand up paddler), maar het was meer suffen dan SUP-en. Hij zwom er merendeels naast.

Helaas geen leuke branding. Af en toe wel iets, maar voordat je je boot dan gedraaid had was hij al weer weg. Wel jammer, want dat is nou net wat deze tocht zo leuk kan maken. Maar goed, we hadden wel stroming mee, dus we schoten lekker op.

IMG_7291

Na Oostkapelle verlieten we het strand om richting de roompotsluis te gaan. En dan moet je goed links aanhouden om niet weg te drijven richting Oosterscheldekering. Maar Ton riep de afdwalers al terug. Aan mij vroeg hij nog of ik naar de rode boei toe wilde peddelen om te kijken wat daar op stond, maar dat kon mij niet echt boeien..

Bij de sluis aangekomen gingen de deuren net dicht. Gelukkig konden we via de marifoon contact opnemen met de post en mochten we alsnog naar binnen.

IMG_7300

Achter ons liftte nog een bootje mee met deze ronde. We zakten een metertje naar beneden en konden al gauw weer de sluis uit.

sluis

Aan de andere kant lag een boot genaamd “de 2 zieke mannen” te wachten. Die hadden via de marifoon gehoord dat er kayaks in de sluis lagen en gingen ervan uit dat er niks anders in de sluis lag.  En daaruit bleek hoe ziek ze waren want toen wij de sluis uit gevaren waren, verzuimden ze te wachten op het groene licht maar gaven vol gas richting sluis.

Het scheelde dus niet veel of de metalen boot had de polyester  “2 zieke mannen” geramd.

Wij gingen even pauzeren op het kleine strandje vlakbij een caravan dat net een friettent met terras leek, maar de man antwoordde dat hij geen friet had. Toch maar boterhammen dus.

Het was nog steeds opkomend water, zodat de 1 na de ander zijn boot weer iets hoger op het strandje moest leggen.

IMG_7301

Het laatste stukje naar Colijnsplaat had toch nog wel wat surfgolfjes voor ons in petto. Niet spectaculair , maar wel genoeg om ons leuk bezig te houden.

Hammock paradise Sweden revisited 2016

De vorige trektocht in Zweden (zie elders op de site) was zo goed bevallen dat een vervolg niet lang kon uitblijven. Dezelfde groepsamenstelling, dus samen met John en Christel.

Dit keer wilden we net een stukje zuidelijker gaan varen, een gelijksoortig gebied met veel kleine eilandjes, en zouden we ook alle 3 dit keer in hangmatten gaan slapen, aangezien daar makkelijker een plek voor te vinden is dan voor een tent.

IMG_4199

Ons oog viel op het gebied rond Västervik aan de oostkust. De vorige keer peddelden we van A naar B, maar aangezien we met maar 1 auto waren en het ontzettend veel tijd zou kosten om met de bus terug naar beginpunt te gaan, besloten we een rondje te varen. We vonden een goed beginpunt in Blankaholm, waar ook een camping aanwezig was.

Op 24-6 vertrokken we dus om 17u30 met de auto via Denemarken die kant op.
Bij de veerboot tussen Duitsland en Denemarken hadden we het geluk om nog net als laatste auto de boot op te mogen. Controle aan de grens was er nauwelijks. Enkel de Zweedse douane vroeg of het doel van onze reis met die 3 kayaks op het dak “vakantie” was. Ik wou nog zeggen, “Nee hoor, we zijn bootvluchtelingen, zie je die boten niet op het dak” maar dat had mogelijk tot enige vertraging geleid.

Zaterdag 25-6-16 Blankaholm
In Zweden merkten we al gauw dat het niet echt donker werd, hoogstens wat schemering en helaas af en toe ook wat dichte mist en rond 2.45 werd het zelfs al weer licht.

Al met al kwamen we mooi volgens planning vroeg in de ochtend aan op de camping waar we zelf een mooi plekje mochten uitzoeken voor onze tentjes. We betaalden ongeveer €35 voor 2 tentjes / 2 nachten.
IMG_4193Op het terras van Blankaholm maakten we de planning. De bedoeling voor vandaag was eigenlijk om rustig aan te doen, vanwege de gebroken nacht en het, naar het schijnt, mooie stadje Västervik te bezoeken. De weather-app gaf echter voor vandaag wel mooi weer maar voor zondag nagenoeg de hele dag veel onweer aan.

Niet echt geschikt voor een 1e vaardag. Voor een 2e ook niet eigenlijk.. Ik stelde dus voor om vandaag een klein rondje in te peddelen, morgen Västervik te bezoeken met eventuele escape naar overdekt winkelcentrum en maandag met de tocht te beginnen. We hadden toch geen vaste route gepland.

Zodoende lagen we even later toch nog met lekker weer op het water om te genieten van de prachtige omgeving. Al snel werd duidelijk dat de omgeving zo geschikt was voor hangmatten dat we onze tentjes niet voor de zekerheid hoefden mee te nemen in de boot.

Het werd geen groot rondje maar na weinig nachtrust wel prima zo.

IMG_4190
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zondag 26-6-16 Blankaholm- Vino 16km
Het had vannacht wel iets geregend, tent was nat, maar geen onweer nog. Vandaag dus maar naar Västervik. Een klein half uurtje rijden over een mooie weg. Parkeren daar bij de haven was gratis op zondag. Het was geen grote stad. Haventje wel leuk maar niet echt bijzonder. Verwachtingen waren groter. En ja, met de winkels dicht werd het al gauw een bezoek aan het terras totdat de Subway openging voor een lunch.

Het beloofde onweer bleef maar weg. De buienradar toonde ons dat het onweer noordelijker zat, bij Stockholm, dus we kwamen goed weg. Maar goed, het klaarde steeds meer op dus we kregen toch wel zin om alsnog op pad te gaan aangezien Västervik verder niet veel meer was. Nog wel even langs een grote supermarkt gegaan voor wat laatste inkopen, en daarna terug naar de camping om in te gaan pakken.

Mijn kayak had vanwege de regen op z’n kop gelegen maar ondanks het transportzeil zat toch mijn hele kuip, incl. spatzeil en zwemvest die daarin lagen, onder de mieren. Gelukkig zaten we vlakbij een kraantje maar het was alsnog een hele klus om ze allemaal weg te krijgen. Als je iets niet wilt is het wel gekriebel van mieren op je benen tijdens het varen….IMG_7186

Ons plan was in ZO-richting naar het grote langwerpige eiland Vinö te varen. De naam deed ons aan wijn denken en het lag in een natuurgebied, maar op dat eiland was overnachten wel toegestaan. Onderweg kwamen we de prachtigste privéhuizen tegen. Al gauw kwamen we bij onze bestemming aan.

Afijn, van afstand leek het prima, langs de waterkant een 50m brede bosrand met bomen op goede afstand. Achter die bosrand was alles gekapt en was het 1 dorre bruine dode takkenmassa. Niet echt uitnodigend. Tevens stiktte het er van de grote rode mieren. We liepen nog wat verder langs het water maar om de 20m wederom een meter hoge mierenhoop.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Overal waar we liepen krioelden het. Midden in de dorre gekapte takkenmassa lag een oase van nog een 6-tal groene bomen. We liepen daar nog even naartoe. Op de grond geen mier te zien, maar op elke boomstam leek het het wel een Nijmeegse vierdaagse van mieren naar boven. Vermoedelijk betekent Vinö geen wijn maar “mier” of “hell island”. Weg hier! Maar goed, zou dit op de andere eilanden ook zo zijn? En het werd al laat. Om nu weer eerst het natuurreservaat uit te varen zou tijd kosten en voor John en Christel zou het de 1e keer worden dat ze hun hangmat gingen ophangen.

Toch maar naar het dichtstbijzijnde eiland Skedo overgestoken om te kijken of daar minder roodhuiden zaten. Dit bleek inderdaad het geval, maar officieel mocht je hier waarschijnlijk niet kamperen. (57°31’01.8″N 16°40’26.5″E)

Maarja, met duizenden eilanden hier, was de kans dat je gecontroleerd werd wel erg klein. Het opzetten van de hangmatten viel mee. De beide Hennessies van John en mij hingen vrij snel, maar de Mil-tec van Christel was wat lastiger. De tarp zat vast aan de hangmat dus zodra je erin ging liggen, hing de tarp weer los. Maar na veel afstellen en uitproberen luktte het uiteindelijk.

De hangmat van Christel

De hangmat van Christel

Maandag 27-6-16 Skedo-Strupö-Eknö 21km
We besloten vandaag nog rond om Vinö te varen, maar daarna noord aan te houden richting het grote eiland Eknö. Onderweg kwamen we langs het kleine dorpje Strupö. Maar dit leek op 1 man na, nagenoeg geheel verlaten. Ondanks dat we 2 Dromedary bags van 4L hadden en nog een aantal limonadeflessen met water wilden we onze watervoorraad toch zo groot mogelijk houden. Maar goed, hier was niks behalve een mooi plekje voor een korte snack-pauze.IMG_7196

Zowel de gps als het kompas gebruikend navigeerden we door het doolhof van vele kleine eilandjes (en vele reigers!) verder noord naar Östra Eknö, ofwel oost-Eknö. Daar vonden we een mooie Zweedse picknicktafel voor de lunch. Verder 1 bewoond huisje, waar men ook geen drinkwater beschikbaar had. Het was geheel uitgestorven, op een ree en een slang na.

We volgden de oostkust van het eiland met als doel Marsö, maar al gauw zakte het tempo van Christel zo in dat het beter leek om maar een kampeerplek te zoeken. Geen probleem. Ons doel was niet om afstanden te halen maar om te genieten. We vonden een mooie verhoogde plek met zeezicht. ( 57°37’08.0″N 16°43’49.2″E )

IMG_4201

We zagen nog 2 keer een groepje kajakkers voorbijkomen maar verder was het stil op het water. Na het eten maakten we een mooi kampvuur. Rondom ons zat er vaak een kleine zwermen hele kleine vliegjes die vlak bij je in de lucht bleven. En als je wegliep volgden ze je gewoon. Maar ze deden verders niks. Ook de muggen vielen wel mee. En die kwamen ook niet door mijn  fijngeweven zweedse G1000-kleding heen.

IMG_4202

En zodra je in je hangmat lag hoorde je natuurlijk wel het gezoem van wat muggen die rondom de hangmat vlogen, maar het muskietennet en de onderdeken hield ze op afstand. Maar aangezien je ze vlakbij hoort zoemen, alsof ze recht op je voorhoofd willen landen, moet je in het begin toch even een mentale knop omdraaien om te kunnen ontspannen .

Dinsdag 28-6-16 Eknö-Idö- Händelöp – St.Kuggen 20 km

Vandaag wilden we toch wel echt een mogelijkheid vinden om drinkwater bij te vullen. We zouden via het haventje van Händelöp (volgens de kaart, havenfaciliteiten aanwezig) naar Idö varen. En dat was een toeristische plek met zelfs café en restaurant. Dus dat zou moeten lukken. Zelfs als alles gesloten was konden we het vandaag nog wel redden maar dan zouden we morgen nog verder richting Västervik moeten varen, en wij wilden juist weer wat verder naar het zuidwesten afzakken.

Vlak voor het vertrek werd John in een momentje eenzame afzondering nog even aangevallen door de 2e divisie rode pantsermieren die vervolgens in korte tijd een ware slachting hadden aangericht op zijn benen. Gelukkig dit keer geen allergische reakties.

De route was mooi vandaag, door de buiten-scheren, en het werd een warme dag. Goed smeren dus en de kleding nathouden om de verdampingskoeling zijn werk te laten doen. We voeren nu wat minder beschut, maar er was niet veel wind. In het haventje van Händelöp lagen een paar bootjes maar we zagen geen waterkraan. Een aardige Zweed liep speciaal voor ons nog rond de gebouwtjes, gelukkig want de kade was nogal hoog, maar kon ook geen waterkraantje vinden. Goed, op weg naar Idö dan….en hopelijk een leuk terras! Dit was slechts 4km verder dus daar waren we zo.(57°42’16.3″N 16°45’55.9″E).

Maar met mijn verrekijker zag ik al gauw dat er inderdaad een terrasje was! En cliché, maar eindelijk wat “blonde” Zweedse meisjes achter de toonbank.

IMG_7220IMG_7219

Nadat we heerlijke broodjes kochten was het zo fijn om weer water bij te kunnen vullen en weer wat mensen te zien! Na weer lekker uitgerust te zijn richtten we onze bootjes in een zuidwestelijke richting om tussen Händelöp en vasteland door te varen. Na de oversteek begaf de peddel van Christel het. Het blad draaide los in de steel. Ook aan de andere kant van de steel was het blad nagenoeg los. Maar gelukkig hadden we genoeg reservepeddels bij. Ook zagen we weer een hert langs de kant van het water.

oh, dear...

oh, dear…

We zaten nu vlakbij wat eilandjes die ideaal waren om te kamperen, dus ondanks dat we nog wel verder konden besloten we toch vast een beetje te kijken voor een leuke plek. Die vonden we inderdaad, maar wat miervrij leek veranderde toen we de boten op de kant gingen sjouwen. Het hele “rode leger” was wakker geworden door het lopen over de humuslaag en kwam nu in aktie. Nog voordat mijn boot op zijn plek lag was ik al 3 keer gebeten net boven mijn waterschoenen. Nou ben ik echt geen mierenneuker maar dit ging hem dus niet worden.

Maar eilandjes genoeg. Wel wilden we natuurlijk mogelijkheid om in het zonnetje te zitten. We vonden nu een nog mooiere plek. Op een hoge rots, dus mooi uitzicht vanuit de hangmat, met een privézwembad gevormd door een uitloop van rotsen. De mooiste plek tot nu toe ! (57°40’14.3″N 16°42’33.4″E )

IMG_4230

John dook al gauw in het water. Maar het was wel wat lastig om weer uit het water te komen. Spekglad door de algen en het liep steil naar beneden.

IMG_4215IMG_4208

Na het koken werden we beloond met echt een prachtige sunset. We bleven maar foto’s maken, maar zo mooi als in het echt kregen we het niet op onze camera.


IMG_7248

 

 

Woensdag 29-6-16 St.Kuggen- Nävelsö-Flatholmen-Eknö. 21km
Ik werd vroeg wakker, het was nog maar 5u, maar de zon scheen alsof het al bijna 12u was. In een tent zou ik nu waarschijnlijk mijn tent uitgebrand worden. Nu lag ik koel in de schaduw met lekkere verfrissing van de wind. Maar goed, de zon was toch ook wel lekker. En aangezien er geen muggen waren nu, ritste ik het muskietennet eraf en deed ik ook mijn tarp in de snakeskin.

IMG_4228

een selfie om 5u..


Nu kon ik heerlijk uitslapen / snoozen in de ochtendzon tot 8u met prachtig uitzicht. Raar om te beseffen dat je toch echt aan zee ligt, aangezien het wel binnenwater leek. Ik vond het jammer om deze prachtige kampeerplek weer te moeten verlaten maar had ook wel weer zin om lekker te peddelen.

We slingerden wat tussen de diverse eilandjes door richting Mårsö, maar de vaart zat er niet echt in.

John had gisteravond met hout kleiner maken voor het kampvuur zijn voet verwond en was ook wat misselijk. Ook Christel voelde zich niet top en had last van haar rug.

We besloten via Nävelsö achter een paar eilanden langs naar het zuiden af te zakken. Mocht het niks worden, dan zaten we in ieder geval in de goede richting terug .

Ook Nävelsö straalde een serene rust uit. 1 Zweedse familie zat op de rotsen. We vroegen waar iedereen was. Hij vertelde dat hij hier wel opgegroeid was maar dat het nu eigenlijk allemaal privé vakantiehuisjes zijn waar men maar een paar weken per jaar is. Verder gaf hij ons nog klein flesje water. We hadden nog genoeg, maar het was superaardig.

John had flink last van zijn voet en kon tijdens de lunch amper lopen. Maar zolang hij in de boot zat had zijn voet in ieder geval rust.

We zakten af tot het eiland Flatholmen (57°37’2.2″N 16°40’48.9″E) en besloten toen weer richting onze vorige kampeerplek aan de oostkant van Noord-Eknö te varen. Maar de wind was ondertussen wel in kracht toe genomen en kwam ook uit het oosten. Dus we probeerden op de noordkant nog een beschutte plek te vinden. Wederom was een, naar wat wij dachten perfecte plek, weer duidelijk voelbaar aan onze voeten, geannexeerd door het rode leger. En de hoge mierenhopen maakten duidelijk dat we beter verder konden zoeken.

Maar net ongeveer 250m voor onze oude kampeerplek zien we een hoge rots met een picknicktafel. (57°37’15.7″N 16°43’52.3″E)

IMG_7269

Ook was er een klein bosje op deze hoge rots, met veel zacht mos en wat spinnetjes, maar geen mieren hier. Helaas wel blootgesteld aan de oostelijke wind. En die is nu behoorlijk hard, met sterke windvlagen. Dus ik leg toch maar mijn kayak naast mijn hangmat om deze te kunnen gebruiken als ankerpunt voor mijn 2 scheerlijnen van de tarp. John stoot z’n hoofd aan een uitstekende tak. Blijkbaar is niet al zijn bloed via zijn voet uit zijn lijf gegaan, want er komt nog genoeg uit zijn hoofd. Ook ik stoot nog 2 keer mijn hoofd. We kappen dus nog maar wat dode uitsteeksels weg. Ondertussen komt er regen aan. We besluiten maar gauw te koken, en dat gaat het snelst met een adventure food maaltijd.

IMG_4233

En inderdaad, net na ons eten gaat het regenen. Wij trekken ons terug in onze hangmat.Geen straf. Heerlijk liggen te loungen, beschut tegen weer en wind, de regen tikkend op de tarp en ondertussen pracht uitzicht. Je wordt er helemaal Zen van….

IMG_4241

Als het even droog is geworden loop ik nog een stukje richting onze vorige kampplek. Daar spot ik ineens een groot hert. Hij staat doodstil en zit mij niet. Even later verdwijnt hij met grote sprongen weer in het bos. Wat ons verder opvalt dat er soms loze ruimtes onder de boomstronken zitten. Je kan er soms bijna in wegvallen. Op sommige plekken een diep gat met een heel waterreservoir. Heel apart. Op andere plekken lijkt het wel een konijnenhol maar aangezien het gat recht naar beneden gaat betwijfel ik het. Afijn, mocht het toch een konijnenhol zijn, dan zal dat pluizig wit konijntje een vies bruin snoetje krijgen zodra hij eruit komt want ik zag er een nuttige toepassing voor..

De avond verloopt verder regenachtig dus we gaan bijtijds slapen. Ik heb nog een restje whisky dat zijn weg wel vindt.

’s Nachts word ik wakker van het geflapper van mijn tarp. Het blijkt dat de wind 180graden gedraaid is en nu dus recht onder mijn luifel blaast. Ik ga er even uit om mijn deelbare peddels (gebruikt als tentstok) onder de luifel uit te halen en hem naar beneden te spannen. Tevens kijk ik over de zee uit en zie ik tot mijn verbazing een Russische onderzeeboot. Alsof we nog niet genoeg te maken hebben gehad met het rode leger! Hij ligt stil, best vlakbij. Of is dit de nawerking van de whisky? Een soort Zweedse variant van het monster van Loch Ness?? Het zou wel kunnen, ik kon me goed herinneren dat er in 2014 ook een Russische Submarine was gespot in de Stockholm Archipel omdat we er toen pas geweest waren. (https://en.wikipedia.org/wiki/Swedish_submarine_incidents )

Het is te donker en toch net te ver weg om goed op de foto te krijgen maar dat is niet erg, want ’s morgens, als de whisky weer is uitgewerkt, ligt hij nog op dezelfde plek…vermomd als eiland.

IMG_4245

Rechts op de foto de onderzeeër.

Donderdag 30-6-16 Eknö-Brändö-Skälöbro-Storö 21km
De windrichting is alweer gedraaid en komt weer vanuit het zuiden. Ofwel, wind tegen vandaag. We nemen de beschutte route, zoveel mogelijk tussen de eilandjes door, maar dat houdt wel in dat we daarna een korte oversteek moeten maken. Voor Christel niet echt ideaal. Maar goed, ze doet het fantastisch. Wel heeft ze even later weer last van haar rug. Ik raad haar aan wat zachts achter haar rug te proppen, en dat blijkt een wereld van verschil. Net wat meer steun. Gelukkig dat we dus niet voortijdig waren gestopt voor lunch want nu komen we uit bij een restaurant met terras aan het water. Resulterend in heerlijke pizza als lunch.

IMG_4247IMG_7284

John en ik kiezen de kebab versie en Christel de 4 Stagioni in de vis-versie met mosselen en garnalen. Ook heerlijk. Als we willen betalen wordt ons Zweeds briefgeld geweigerd. Het is nog maar 30 juni maar bij de kassa laten ze zien dat onze briefjes per 30 juni niet meer geaccepteerd worden. We kunnen het wel bij de bank inwisselen zeggen ze…mmm..vlgs mij staat op het papier tot en met 30 juni. Maar goed, we proberen het nog wel ergens anders.We peddelen nog een stuk verder, langs een prachtig groot nest van een zee-arend,  totdat we op het eilandje Storö onze laatste kampplek vinden, en gelukkig zonder roodhuiden. (57°34’49.6″N 16°34’19.7″E)

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Aangezien we al pizza ophebben kiezen we nu voor een brooddiner. Wederom gaat de wind weer wat aantrekken en begint het ook nog te spetteren. Dus we zitten gedrieën onder de 3×3 tarp van John nog even een spelletje Uno te spellen. Maar dat verveelt ons al gauw, aangezien Christel steeds wint.

Het comfort van mijn hangmat lokt me al gauw. Relax liggend zie ik in gedachte de highlights van deze mooie tocht weer voorbijkomen. Met morgen nog de laatste 4km is het totaal een magere 100km, maar het was wel een mooie en leuke tocht. Heerlijk om nagenoeg overal vrij te kunnen varen, stoppen wanneer en kamperen waar je wilt in een prachtige omgeving. De alledaagse stress ontvluchtend en de ellende van het dagelijkse wereldnieuws. Enkel druk hoeven te maken over het op tijd vinden van nog wat drinkwater. Iets wat je thuis weer al gauw weer als vanzelfsprekend ervaart. Het was leuk zo !

IMG_7239

Via whatsapp zag ik een mogelijk vaartochtje Oosterschelde vanaf Neeltje Jans voorbij schieten, maar vertrektijd vanaf daar, al om 10u ging ik niet redden.

Maar het was prima weer voor een rondje Tiengemeten en aangezien er ook een lekker windje stond besloot ik m’n kanozeil maar weer eens te monteren.

De boot kon niet in de kanosteunen want ik wilde vertrekken vanaf “De Banaan” op het Hellegatsplein en ik kon me nog herinneren dat daar de toegang tot het parkeerterrein maar tot een beperkte hoogte was. En inderaad, toen ik daar rond 11u aankwam was de max. hoogte 1m90. Voorzichtig rijden/stoppen/rijden, maar het ging net.. Ik moet dan altijd denken aan die auto die zijn garage inrijdt met automatische deuren en vergeet dat hij 2 fietsen op zijn autodak heeft…

Wel begon het direct te regenen. Dus maar even schuilen nog in de auto en ondertussen genieten van het mooie “Ocean Clouds” van Marillion. Een toepasselijk lied voor het begin van een mogelijk guur vaartochtje.

  
Het restaurant had goede aanloop van wielrenner groepen en motorgangs. Gelukkig maar voor hen want verder was er niet veel klandizie. Inmiddels kwam er weer wat blauwe lucht tevoorschijn. Tijd om te vertrekken dus. Ik peddelde onder de Haringvlietbrug door, recht tegen de wind in richting van de oostpunt van 10-gemeten en moest toen beslissen, linksom of rechtsom om het eiland. Links aanhouden was iets meer beschut, maar gaf wel meer manoeuvreer-ruimte om op de terugweg te zeilen.

  
Dus toch maar rechts aanhouden (dus linksom) en richting het haventje van natuurmonumenten. Onderweg vele Canadese ganzen die gakkend overvlogen en wandelaars die sjouwden met statief formaatje eiffeltoren.  Blij dat ik in mijn boot zat. Heerlijk weer om te peddelen, maar precies toen ik in t haventje aankwam kreeg ik toch nog eerst een bui op m’n dak, dus ik wachtte nog maar effe met uitstappen. Gelukkig begon al gauw weer de zon te schijnen dus klauterde ik via het hoge steigertje uit de boot. Een mooie overdekte picknicplaats was beschikbaar voor een eventuele volgende regenbui. Het bezoekerscentrum is leuk ingericht en altijd leuk om te bekijken. Een mooie grote kaart van het eiland aan de wand, een koffiemachine (yes!) en wat grappige natuurdingen die verkocht worden. Een man vroeg verbaasd of het niet gevaarlijk was wat ik deed door hier met de kano naar toe te komen. Ach, nog altijd minder gevaarlijk dan paardrijden of wielrennen.

  
Terwijl het veerpontje weer het haventje invoer ging ik weer op pad…de laatste km’s tegen de wind in, dus tempo lag niet echt hoog. Des te lekkerder het gevoel zodra je de westkaap bereikt en de wind in de rug gaat krijgen. Er stonden best leuke surfgolven, dus zonder zeil was het ook al leuk, maar al gauw kon ik het niet meer weerstaan om het zeil uit te zetten en dit was toch nog veel leuker !

  
Heerlijk hoe de wind vat krijgt op je boot en hoe je vanzelf de surf ingezet wordt. Kortom de terugweg was gewoon genieten van de wind, de golven, de snelheid en de krachten.. Natuurlijk kan je de wind al het werk laten doen en achteruit leunen maar ik vind het toch wel leuker om met wat slagen links of rechts mee te peddelen. En de boot werd ook gemakkelijk uit koers gezet dus corrigeren was wel steeds nodig. 

  Al gauw was ik weer terug bij de Haringvlietbrug en kon ik met een voldaan gevoel de tocht afsluiten op het terras in de zon. Life’s what you make it !

 

Het Haringvliet is best een leuke plek om te varen en als er wat meer leuke recreatie-eilandjes waren, zoals op het Grevelingen, zou ik hier zeker vaker varen.
Middelharnis is een mooie centrale plek om te vertrekken, met goede parkeergelegenheid, prima strandje en een klein cafetaria, ’t Hoad. (waarvan ik nog steeds niet weet wat het betekent. (het havenhoofd? Het houdt? )

  Weinig wind vandaag. Mijn koers was noordwest richting Hellevoetsluis. Het was redelijk helder weer dus ik kon de kleine flats in de verte al zien. Halverwege een klein natuurgebiedje waar je nauwelijks bij in de buurt mag komen helaas. Al gauw zag ik ook de witte vuurtoren van Hellevoetsluis en had ik de eerste etappe van 7km volbracht. Ik peddelde nog even de koopvaardijhaven in en besloot toen een koffie te nuttigen op de boulevard naast restaurant Aquarius, heerlijk op een bankje met leuk uitzicht op het wijde water. Het was heel verleidelijk om hier te blijven zitten.  
Toen moest ik nog even toiletteren, maar daar zag ik niet echt een gelegenheid voor. Dus ik stapte weer in mijn boot, en vond net na de vuurtoren een mooi strandje met een heus toiletgebouw. Top.

  
Relieved volgde ik de oever verder richting Haringvlietdam. 

  Mooie natuurgebieden met heul veul Kievitten, enkele ijsvogeltjes en mooie duinen. Ik had dit stuk nog niet eerder verkend, dus het was leuk varen.  

 Daarna de oversteek in zuidelijke richting. Het meeste vaarverkeer kruisend tussen sluizen en Hellevoetsluis. Ook aan de zuidoever waren weer grote natuurgebieden die bij hoge waterstand onder konden lopen. Helaas kon / mocht je er niet in varen. Genoeg waarschuwingsbordjes, dus geen risiko nemen.  
Maar goed, echt geschikte plekjes om uit te stappen waren er ook niet, dus een picknick vanuit de boot was de beste oplossing. Het zonnetje had ondertussen lekker doorgezet en het water was nog net geen spiegel. Nadat ik dit natuurgebied voorbij was gevaren was het ook niet zo heel interessant meer. Dus lekker doorpeddelen terug naar ’t Hoad.

Teruggekomen bij de auto zag ik dat het terras wel in de schaduw lag, dus de apres Kayak hield ik maar halverwege de terugreis bij Meerzicht langs het Grevelingenmeer want het was veel te lekker in het zonnetje.

  

Eigenlijk stond er voor dit weekend een kampeer weekend gepland, maar vanwege slechte weersvoorspellingen ging dat niet door. Maar omdat het op zondag wel wat beter zou worden werd er besloten toch maar n dagtochtje te varen. We vertrokken daarom zoals gebruikelijk vanaf Brouwershaven. Toen ik aankwam was het nog wat regenachtig. Wat vervelender was voor Kay want hij had een nieuwe Trak vouwkano bij zich, die hij eerst nog in elkaar moest zetten. Super leuk voor ons natuurlijk want hier kan je zoveel leuke grappen over maken! ( van de Ikea? Zat er een inbussleutel bij?) Maar goed, niet leuk om dat de hele tocht door te doen. Natuurlijk ook nog wat leuke grappen bewaren voor de volgende keer. Ook had hij een mooie camper waar best een kayak op kon maar daar wilde hij niet echt aan. Vandaar de vouwkayak. Goed, dat komt later nog wel want wij zagen daar wél wat voordelen in.Ik stond helaas net verkeerd om geparkeerd met m’n auto maar door af en toe mijn achterruitenwisser aan te zetten kon ik genietend van een bak warme koffie de opbouw toch goed volgen. Wat zou het worden? Ik hoopte toch stiekem op een kraanvogel…
 

origami in de regen

 
Maar gelukkig voor hem werd het al snel droger. Tijd om dus van dichterbij te gaan kijken. Does it bite? Nee hoor, all safe. Het was best wel een mooie boot, en over het ontwerp was goed nagedacht. Frame via stieken met elkaar verbonden, net sls een tent. Luchtzakken voorin en achterin en zelfs een zitje. Geen scheg maar blijkbaar niet nodig door de kiellijn. Er stond vandaag wel een lekker windje dus we zouden het snel genoeg zien.

 

right on Track!

 
We besloten om eerst maar eens recht tegen de wind in te gaan en af te koersen op Ossenhoek. Het tempo lag niet zo hoog dus duurde het even voordat we daar waren, zodat we daar ook maar gelijk de koffie-break hielden. Een plekje uit de wind in de zon werd wel gevonden. Ton nam gelijk de kans om ook even de vouwkano te testen en verdween om de bocht met de boot. Zou hij nog terugkomen?

  
Na weer wat op kracht te zijn gekomen vervolgden we onze koers verder recht tegen de wind in naar “De Punt” zodat we daarna met de wind in de rug terug konden varen..De wind bleef maar de lucht trok wel steeds meer open, en er kwam dus steeds meer blauwe lucht tevoorschijn.

  
Bij De Punt stopten we even, maar de meesten bleven in hun boot, dus al gauw keerden we om en begon de beloning. Lekker meesurfen op de golven. Kay ging ook prima, hij had zijn boot zo scherp gevouwen dat deze de golven doorsneed.
Helaas kwam aan de pret weer veel te snel een eind, want we waren vrij rap weer terug in Brouwershaven. Maar het was zeker leuk tochtje.
Kay moest natuurlijk weer zijn hele boot uit elkaar halen, dus dat duurde wel weer even. Maar hij was er handig in. Uiteraard stond iedereen natuurlijk toe te kijken en commentaar te geven ipv mee te helpen. Dat vond Cor wel een foto waard.

 

hulp nodig?

 
En de camper werd ondertussen op Russische wijze geannexeerd als nieuwe club-bus. Alleen nu nog kayaksteunen erop zetten. Via de website van de club is deze camper inmiddels te boeken.
Daarna was er nog wel tijd voor een korte après-kayak op het terras van La Plaisanterie met ijs, bier en zon. Wat wil je nog meer !!

De afgelopen keren had ik voornamelijk op het Grevelingenmeer gevaren. Geen bijzondere tochten om over te schrijven, maar wel gewoon lekker relaxed, met soms een terrasje en soms onderweg ergens een potje koken. Nu werd het wel weer eens tijd voor een ander tochtje.
Het zou vandaag een warme dag worden, met 25 – 26 °C maar vooral ook een hoge vochtigheid van 80%! Reden om dus vooral water uit te zoeken waar een beetje afkoeling in gezocht kon worden.

Ik besloot bij het “Beneden Sas”  in te stappen en richting Ooltgensplaat te gaan varen. Niet een heel bijzonder stuk, maar wel meestal wat scheepvaart met hopelijk wat leuke golfjes af en toe.

kajaksteiger bij Akkermans benedensas

 Toen ik het haventje uit voer hield ik gelijk rechtsaan, langs de kant. Niet door de ondiepe afgedamde plassen maar gewoon rechts houdend. Dat had ik beter niet kunnen doen want daardoor voer ik  wel gelijk het natuurgebied in. Dat viel echter niet op omdat de kleine gele boei pas een eind verderop stond en ik meer naar rechts aan het kijken was. Toen ik die boei zag corrigeerde ik mijn koers en hield ik de vaargeul aan. Maar ik was ondertussen al gespot. Mogelijk door de gele RWS-boot die bij boei ZV-14 voer, alhoewel er wat binnenvaartschepen tussen hun en mij voeren. Een kleine onopvallende sloep van de politie voer ineens achter me en de agent sprak me aan. Altijd leuk als ze vragen “waar we mee bezig zijn?”. Net of ik dan aan hen moet uitleggen waar zij mee bezig zijn.. Afijn. Ik had de bocht teveel afgesneden ook al voer ik nu ondertussen wel op de juiste plek. Ik vertelde dat ik het te laat zag en toen ik het wel zag, ik meteen mijn koers had verlegd. Op deze manier kwam ik er of met een waarschuwing, anders had het me € 375 gekost! 

  
Helaas maaktte dit de tocht wel wat saaier, aangezien ik nu veel verder van de kant af moest varen. Toen het even rustig was stak ik de vaargeul over. Maar ook aan deze zijde van het water lag nog langs de hele route een afgesloten natuurgebied. Nou ja, natuurgebied? Het was gewoon de wal met daarop grote windmolens. Geen vogel te zien. Afijn, ik richtte me op het eind doel, Ooltgensplaat. Gelukkig had ik wat tegenwind want het begon ondertussen best wel warm te worden. Zo heeft elk nadeel toch wel weer een voordeel maar ik was toch uiteindelijk toch na totaal 1,5 uur op mijn bestemming.

 

Ooltgensplaat


 De kade van het haventje was behoorlijk hoog. Maar gelukkig was er een trappetje in de kade verwerkt zodat ik toch mijn boot kon aanleggen en via het trappetje omhoog kon. Wel was het een stuk lastiger om mijn lunch uit de luiken te krijgen! Met 1 arm hangend aan de stalen treden en met de andere arm in mijn luik probeerde ik mn spullen te pakken. Mijn thermoskan lag in de achterste punt van mijn boot, achter de scheg, en kreeg hem met geen mogelijkheid eruit. Ook de achterkant optillen hielp niet. Ik gaf het op, want het haventje hier was niet echt water waar ik in wilde vallen.  Dan maar “water en brood”! Oom agent ook blij. Ik vond plek op een bankje voor de korte lunch naast een fietsend echtpaar dat vriendelijk wat opschoof voor mij zodat ik ook kon zitten. Maar al gauw ging ik via de zelfde acrobatische toeren weer terug in mijn boot en weer op weg. 

 

in het midden vd foto is het trappetje te zien

 

Ik had nu wind in de rug en dat was meteen te merken. Het voelde gelijk veel warmer aan. Ik maakte enkel mijn schouders wat vochtig met water omdat het water toch redelijk veel groene algdeeltjes bevatte, maar ik kreeg het er enkel benauwder van omdat de vochtigheid buiten zo hoog was. Toch maar ff een echte eskimorol maken dus. Iets wat je op deze plek, ver van de kant en solo alleen doet als je een betrouwbare rol hebt, maar dat was geen probleem natuurlijk. Het voelde al gelijk wat beter. 

dichterbij de kant varen mag niet….

Er was nu weinig scheepvaart te zien dus ik stak gauw de 500m brede vaargeul over. Met lichte stroming en wind mee ging ik wel snel, maar ik moest toch met regelmaat afkoelen. Verderop lagen 2 zeilboten voor anker in de verboden zone. Waar was die politie nu? Maar opeens kwam er een boot van natuurtoezicht me tegemoet varen. Ik denk dat ze contact hadden met de politieboot want die zag ik nu ook ineens met hoge snelheid richting die boten varen. €750 in het mandje !  Dat halen ze hier in de kerk heden ten dage vast niet eens meer op. Nou, veel toezicht hier hoor. Ik volgde mijn laatste stuk netjes langs de boeien op weg naar de sluis van Benedensas. Daar was het inmiddels stikdruk met zwemmers, bootjes en vooral ook op het terras. Reden voor mij om het après-kayak op het rustigere terras van de pannekoekenboerderij in De Heen te houden .