Met name omdat Willemstad zo’n leuk vestingstadje is maakt het dat leuk om hier te beginnen… of eigenlijk beter gezegd, te eindigen voor l’après-kayak.

  
Normaliter vertrek ik voor dit gebied vanaf “De Banaan”. Dit ligt wat gunstiger aangezien de drukke vaargeul vlak langs Willemstad loopt en je deze dus al gauw 2x moet over steken om een rondje te varen.

We vertrokken met een kleine 8-man vanaf het gebouwtje van de reddingsmaatschappij bij de vuurtoren, omdat daar ook een trailerhelling was.

  
Rond 11u15 voeren we het kleine havantje uit in oostelijke richting, naar Moerdijk. Echt bijzonder was dit traject niet. Enkel het passeren van wat scheepvaart zorgde af en toe voor wat kleine golfjes. Maar goed, het was alweer zo lang geleden dat ik in mijn kayak had gezeten, dus ik vond het toch wel fijn om weer even te kunnen peddelen.

Helaas was het een grauwe dag, maar goed, het was wel droog dus niet erg.

  

 

Het Hollandsch diep is eigenlijk helemaal niet zo diep. Variërend van gemiddeld 5 tot 10 meter lijkt het hoogstens diep omdat het uitgestrekt water is. Wel maakt het deel uit van een aantal verdedigingswerken (zoals Fort de Hel, Fort Sabina Henrica, Fort Bovensluis en Buitensluis) om in het verleden een aanval op Zuid-Holland te kunnen voorkomen. En daar was Willemstad uiteraard ook samen met vestingplaats Klundert een onderdeel van. Rond beide stadjes is op de kaart de mooie verdedigingsgracht nog goed te zien.

   

Na 9km peddelen kwamen we aan bij het kleine werkeiland. Niet echt geschikt om hier te pauzeren, dus we staken bij de groene boei HD31 de vaargeul over om aan de noordkant een leuker stukje te vinden. Er lagen veel stenen langs de kant, om deze te beschermen tegen de golven van de scheepvaart, maar verderop was wel een kleine natuurlijke pier waar we aan de kant konden. En aangezien het al bijna 13u was, werd dit geaccepteerd. Helaas lag er wel veel rotzooi aan de kant, waaronder zelfs een gare stoel. Deze werd dus gelijk in gebruik genomen.

  
Kay had geen warme drank bij, maar Jos had een grote Jumbo tas bij, vol etenswaar en drinken, dus die bood hem wel wat te drinken aan.

Kay doet inkopen

Uiteraard onder grappige opmerkingen om even een zelfscanner te gebruiken en af te rekenen bij de scankassa !

  

 Na een halfuurtje was het wel weer tijd om verder te gaan. De bedoeling was om nog een stuk de kant te volgen. We voeren een kleine kreek in met veel vraatsporen van Bevers, althans, we….. een aantal hadden ons niet zien afslaan of vonden het niet interessant genoeg, want die voeren gewoon door en wel voorpunt richting Willemstad !

  
Vervolgens kregen we dus een waaiervorm van vaarders. Een paar koers West naar Willemstad, Ton en ik , zoals was afgesproken de kant volgend in Noordwestelijke richting en de rest verdeeld daar tussenin.. Niet echt de bedoeling, dus via Marifoon werd opgeroepen om de koers van tochtleider Ton te volgen. Maar goed, of dit kwam niet goed door via Marifoon of niet iedereen had zin om van koers te veranderen want er veranderde niet echt veel. Dus verlegden we zelf ook maar onze koers wat westelijker als compromis. Dat hielp wel, zodat even later de groep toch weer bijeen was. Maar goed, nu zaten we midden op het saaie water, met best wel tegenwind, dus nu toch maar voor de kortste koers terug gekozen. Vlak voor het weer oversteken van de vaargeul stopten we bij rode boei HD-10 tot we een mogelijkheid kregen om over te steken. Aangezien ik me vasthield aan de rode boei en de anderen licht wegdreven door wind/stroming naar het oosten, leek het door de relativeitstheorie van Einstein juist net alsof ik wegdreef met de rode boei naar het westen.

  

 De scheepvaart komt vanuit westelijke richting in groepjes voorbij, vanwege de sluisdoorgang, dus al gauw kregen we de kans om rustig over te steken. En pas toen kwam er een zwak zonnetje door de wolken heen schijnen. Maar ja, nu waren we we al vlakbij het haventje.

  
Nadat iedereen weer omgekleed was wandelden we richting het stadje en bezochten we “Het Wapen van Willemstad” . Mooi ingerichte tent met prachtig schilderij aan de muur. Al duurde het wel erg lang voordat ze onze bestelling op kwamen nemen, we wilden bijna naar een andere tent gaan.

Afijn, weer lekker warm en gezellig nakletsend genoot ik even later alsnog van een heerlijke Irish-Coffee.  

  

Advertenties

Tijdens een weekje vakantie op Malta, kon een dagje kayakken natuurlijk niet uitblijven.

We vonden een geschikte mogelijkheid via seakayakmalta.com . Zij boden dagexcursies aan vanaf het eiland Gozo. Wij zouden de noordkant van het eiland Comino gaan doen. Allereerst moesten we dus met de veerboot oversteken naar het eiland Gozo. Aangezien we daar opgehaald werden hoefde de auto niet mee op de boot en konden we voor €9 totaal heen en terug. We werden om 9u30 verwacht bij de ferry-terminal van Mgarr. 

 Met een klein groepje reden we richting het vertrekpunt , Hondoq beach. Onze boten werden via een andere auto vervoerd en dat bleek onderweg fout te zijn gegaan. De trailer was losgebroken van de trekhaak en tegen een auto aangekomen. We moesten dus een uurtje wachten voordat eea geregeld was. Gelukkig had Hondoq een leuk strandtentje met heerlijke ijskoffie. 

  
Rond 11u waren we zover dat we konden instappen. Ik doorweekte nog even gauw mijn T-shirt in de zee, zodat ik wat koeler bleef in de felle zon. Verder met flink wat zonnebrandcreme, hoofddeksels, zonnebril en drinkwater waren we ready to go! We waren met 7 man + een gids. De boten waren van Wilderness, waaronder 2 tweepersoonskayaks. Stevige en helaas wel brede boten, maar prima in orde verders. Zelf voeren we in 1 van de 2 tandemkayaks. 

  
We begonnen gelijk met de oversteek in zuid-oostelijke richting. Het was rustig water maar het koppel in de andere tandemkayak hadden moeite om de boot om koers te houden. De boot slingerde van links naar rechts. De man die achterin zat was behoorlijk lang en kreeg zijn voeten niet opgetrokken naar de pedalen van het roertje. Aangezien de instructeur niet echt instructies gaf, probeerde ik hem maar wat te helpen via wat aanwijzingen. Ik vroeg tactisch of hij het niet vervelend vond dat ik instructies gaf terwijl hij de instructeur was. Hij begreep de hint blijkbaar niet, want hij vond het allemaal best. Het was ook zijn laatste tocht want hierna ging hij stoppen met kanotochten begeleiden. Afijn, gelukkig bleek aan de overkant dat hij 1 voetpedaal tever naar achteren had gedrukt en dat daardoor de andere helemaal naar voren was geschoten. Dit was snel weer te corrigeren zodat we nu wat beter door konden varen. We passeerden enkele prachtige grotten, waar we helemaal in konden varen. Langs de kust voeren we rechtsom totdat we een rotspartij zagen dat precies een olifant leek.

  
Hierna keerden we om en voeren we richting Santa Maria Bay voor de lunch .

Aangezien het best wel warm is zochten we een plekje in de schaduw. Het eiland Camino is qua natuur door zijn rotsen bij het water wel heel mooi, maar verder heel kaal.  

Santa Maria Bay

 

Er staan nauwlijks huizen op het eiland, maar wel 1 hotel. Ondanks de bekende blue lagoon, met heel mooi blauw zwemwater, zou ik toch niet met een hotel op dit eiland willen zitten. En die blue lagoon kan, doordat het zo mooi is, weer super toeristisch druk zijn, dus voor je rust hoef je het ook niet te doen. Dus leuk voor een kanotocht maar het eiland Gozo is leuker om te verblijven.

  
Na een ruime pauze vervolgden we onze mooie tocht langs grillige rotsen en door smalle kloven. Een hele smalle doorsteek konden de 1-persoons kayaks doorheen varen, maar de 2-persoons boten moesten omvaren. Toen wij omgevaren waren en aan de andere kant wachtten met de gids bleek dat het andere stel in de 2-pers. Boot het niet helemaal begrepen hadden en toch door de hele smalle kloof gevaren waren. Met wat geduw en gekras kwamen ze uiteindelijk doorheen. 

  
Na nog wat grotten doorgepeddeld te hebben kwamen we aan bij de blue lagoon. Hier was het inderdaad super druk , dus niemand had behoefte om de lagoon in te varen.

 

Blue Lagoon

 
Via een grote bocht voeren we terug naar het beginpunt. De wind was inmiddels ook wel meer aangetrokken en in combinatie met wat scheepvaart hadden we gelukkig nog wat leuke golfjes. Omdat we wat later begonnen waren door het oponthoud met de losgeschoten trailer kregen we ook nog wat korting op de excursieprijs, zodat we totaal €110 kwijt waren. Best nog prijzig, maar het was wel een heel mooi tochtje !

  

Aangezien het lekker warm weer was buiten besloot ik maar een woensdagmiddagje vrij te nemen en lekker het water op te gaan. Gezien ik toch wel wat zou moeten afkoelen in het water af en toe, en de kans op blauwalg toenam, koos ik voor het Veerse Meer.

Het was nog vakantie tijd en het was dus nog best druk bij kano haven de Piet. Het strandje stond helemaal vol dus ik stapte maar in aan de noordkant van het haventje. Voordat ik in mn boot zat had ik het al bloedheet, maar een korte rol friste me weer heerlijk op. Het was best gezellig druk op het water, maar niet té druk, dus stukken beter dan aan de kant. Ik passeerde Aardbeieneiland aan de rechtse kant en voer verder noordwaarts. De zon brandde enorm, en ik geloof dat ik elke 20min. wel even een rol moest maken om het niet te warm te krijgen. Jaloers keken wat mensen op een varende zeilboot toe, hoe makkelijk mijn manier van afkoelen was.

  
Meestal geniet ik meer van de stilte, maar nu viel er wel een hoop te zien, op en rond het water. Nadat ik tussen de laatste 2 eilandjes was doorgevaren besloot ik bij Snackbar Wimpie een lekker ijsje te halen. Heerlijk zitten daar in de schaduw met mooi zicht op het water. En doordat mn thermoshirt nat was kreeg ik het zelfs een beetje koud. Evaporative cooling in action !

Tijd om verder te gaan. Ik voer terug naar de Schutteplaat om daar nog even te zitten bij de aanlegsteiger. Tijdschriftje erbij, heerlijk. Helaas kwam even later 100m verderop een motorbootje met jongelui erin langs de kant die van veel bier en stampertjes-muziek aan het genieten waren, maar het vooral belangrijk vonden dat het hele Veerse Meer kon meegenieten van hun muziekapparaat.

Gelukkig bleven ze niet lang, maar toen ik naderhand langs hun plek voer met de kano dreven de bierflesjes in het water. Een paar waren al naar de bodem gezonken maar die paar die nog dreven viste ik maar uit het water. Container stond namelijk vlakbij op de aanlegsteiger. Dus ik peddelde weer terug. Een paar mensen op de steiger namen het afval van me over zodat ik niet hoefde uit te stappen.

Ik voer rond het eilandje en ging nog even het haventje van Veere in. Ook daar was het flink druk. De boten lagen wel 3-dubbel aangemeerd. Maar het toonde wel gezellig.

Ik ging weer zuidwaarts en stopte verderop om even wat kant en klaar-poffers met poedersuiker op te warmen. Lekker makkelijk, maar heerlijk!
Verderop zag ik wat runderen verkoeling zoeken in het water.

  
Allemaal best maar daarna leken ze mijn kant op te komen. Zat ik niet echt op te wachten. Dus ik pakte even later alles maar weer in en ging 
 terug naar kanohaven de Piet. Hier was het inmiddels al stukken rustiger qua mensen. Ook hier weer harde muziek, maar wel leuke salsa muziek, dus nu vond ik het persoonlijk niet zo erg…

 

 

 

 

Ik had me al de hele week verheugd op een warm dagje op het Grevelingenmeer. Beetje zonnen en peddelen, lekker genieten. Het zou 24 graden worden.

Maar ja, wel met windkracht 5-7Bft en dikke bewolking! Dus toch nog maar voor de zekerheid mijn kayaksail meegepakt.

kaartje

Om 10u15 was ik in Brouwershaven. De jachthaven kwam net tot leven, wat mooi uit kwam want daardoor kon ik het toiletgebouw mee binnen liften ipv gebruik te moeten maken van een Dixie. Ik raakte nog even aan de praat met een andere kanoliefhebber. Vanwege enkele lichamelijke ongemakken voer hij enkel nog maar op een sit-on-top, maar zou hij maar wat graag nog in een zeekayak willen varen. Tja, je beseft soms te weinig hoe fijn het is om helemaal gezond te zijn. Afijn, het was 11u dus ik ging van wal. Ik besloot om eerst maar eens het stuk tegen de wind in te gaan peddelen, richting Scharendijke. Na jachthaven Den Osse had ik dus ook geen beschutting meer.

Een andere groep van 15 peddelaars kwamen net van het eiland Ossehoek af en leken dezelfde kant op te gaan, maar ze keerden toch maar om en gingen alsnog richting Brouwershaven. (vanwege de wind?)  Afijn, ik ging maar eens lekker calorieën verbranden. Gemiddelde snelheid 6km/u maar viel niet tegen. De anders aanlokkelijke kleine schelpenstrandjes lagen nu vet in de wind dus sloeg ik maar over. Ook in de uiterste zuidwestpunt van het meer, vlakbij de voetgangerstunnel richting zee, was geen uitnodigende koffieplek.

thumb_900x600_0-1-luchtfoto-gehele-dam-451981

Scharendijke met midden rechts de Kabbelaarsbank

Maar toch leuk om even langs gepeddeld te hebben. Hier kom ik niet zo vaak. Als je een kano-kar bij hebt kan je even 600 meter klunen en dan langs de kust verder peddelen. Benieuwd hoe de branding was nu want Marius en Ton gingen brandingvaren bij Domburg rond 14u. Afijn, het was nu 12u geweest dus op naar de lunchplek.

En dat zou de Kabbelaarsbank worden. Ongeveer 2,5km ten noordoosten van hier. Kon het niet laten om nu mijn zeil op te zetten. Heerlijk om zonder ook maar te hoeven peddelen al 8-9 km/u te halen. Tijdens de oversteek kwam ik weer de lokale zeehond / zeerob tegen, vlak voor mijn boot. Na een dik kwartier was ik dus al aan de overkant. Daar kon ik  makkelijk een beschut plekje vinden.

IMG_7306

Terwijl ik van mijn brood en thee zat te genieten kwam er een vrouw met een Rot-weiler, hard trekkend aan de lijn, zo dicht langslopen, dat dat beest (rook eten natuurlijk) bijna mijn thee omstootte. Wie liet nu wie uit! Koop dan een schoothondje als je zo’n beest niet de baas kan !

De wind stuwde de golven precies richting Archipel, dus mijn volgende bestemming was wel duidelijk. Maar nu maar weer zonder zeil. Ik wilde nog wat meer calorieën verbranden.

Ik ruilde mijn peddel om voor mijn wingpeddel. Geeft me net wat meer power om snel te accelereren bij een leuke golf. En die waren er zeker. Regelmatig behaalde ik al surfend, dus zonder mee te peddelen een snelheid van 13-14km/u.

Ben denk ik nog nooit zo snel richting Archipel gevaren. En dat is dan gelijk ook weer het nadeel want de pret is dan ook snel weer voorbij, en dan blijft enkel nog maar een stuk tegen-de-wind-in over. Maar eerst nog maar even relaxen op de Archipel.

IMG_7308

Het blijft altijd toch een heerlijke plek om hier te zijn. Vooral nu een mooi contrast. Een kleine oase van rust midden in het ruime sop van schuimkoppen en fluitende wind. Ook het zonnetje kwam nu eindelijk wat meer door.

IMG_7314

Na een twintig minuten gezeten te hebben en een rondje gelopen wilde ik toch weer verder. Ik had nog even te bikkelen. Ik had de optie om in zuidwestelijke richting, bijna tegen de wind in te gaan of zuidoostelijk rondom Stampersplaat. Mogelijk wat meer beschut maar iets verder varen. Ik koos voor het laatste. Het eerste stuk hielden de kribben inderdaad veel golven van opzij tegen en kon ik goed doorvaren.

Wel voer ik op een snelweg van windsurfers, die op hoge snelheid akelig dichtbij langskwamen. Net voor de oostpunt van Stampersplaat besloot ik toch alsnog bovenlangs te gaan met mogelijk wat beschutting van het eiland. Dat was althans de theorie. In de praktijk voer ik gewoon recht tegen de wind in. Enkel een 10-tal robben lagen, wél beschut, lekker te zonnen aan de kant, en vast na te genieten van hun all-you-can-eat-sushi. Zoveel had ik er hier nog niet gezien. Toen ik in de buurt kwamen doken ze allemaal het water in en kwamen ze me deels tegemoet zwemmen. Nieuwsgierig of territoriaal?

Na de Stampersplaat ligt dan het eiland “Dwars in Den Weg” ook echt precies in de weg. Dus ik maakte mijn tochtje af door nog rond de oostpunt van Dwars in Den Weg te peddelen met als toetje wederom de laatste 1600 meter de wind in de neus in plaats van in de zeilen..


 

 

 

 

Deze tocht werd samen met een paar leden van “peddelpraat” gevaren.

Er waren niet echt veel pratende peddels, maar dat vond ik niet erg. Persoonlijk heb ik het niet zo op hele grote groepen. Maar totaal waren we alsnog met een man of 10.

Eerst verzamelden we om 9u op het eindpunt Colijnsplaat , om daar zoveel mogelijk auto’s achter te laten. Dus wat boten overladen en door naar Domburg.

Het was niet heel erg mooi weer dus gelukkig weinig drukte op de weg. Net voorbij camping Noordduin reden we met de auto’s tot aan het strand.

IMG_7290

Veel mensen waren er niet. In het water was een enkele SUP-er (stand up paddler), maar het was meer suffen dan SUP-en. Hij zwom er merendeels naast.

Helaas geen leuke branding. Af en toe wel iets, maar voordat je je boot dan gedraaid had was hij al weer weg. Wel jammer, want dat is nou net wat deze tocht zo leuk kan maken. Maar goed, we hadden wel stroming mee, dus we schoten lekker op.

IMG_7291

Na Oostkapelle verlieten we het strand om richting de roompotsluis te gaan. En dan moet je goed links aanhouden om niet weg te drijven richting Oosterscheldekering. Maar Ton riep de afdwalers al terug. Aan mij vroeg hij nog of ik naar de rode boei toe wilde peddelen om te kijken wat daar op stond, maar dat kon mij niet echt boeien..

Bij de sluis aangekomen gingen de deuren net dicht. Gelukkig konden we via de marifoon contact opnemen met de post en mochten we alsnog naar binnen.

IMG_7300

Achter ons liftte nog een bootje mee met deze ronde. We zakten een metertje naar beneden en konden al gauw weer de sluis uit.

sluis

Aan de andere kant lag een boot genaamd “de 2 zieke mannen” te wachten. Die hadden via de marifoon gehoord dat er kayaks in de sluis lagen en gingen ervan uit dat er niks anders in de sluis lag.  En daaruit bleek hoe ziek ze waren want toen wij de sluis uit gevaren waren, verzuimden ze te wachten op het groene licht maar gaven vol gas richting sluis.

Het scheelde dus niet veel of de metalen boot had de polyester  “2 zieke mannen” geramd.

Wij gingen even pauzeren op het kleine strandje vlakbij een caravan dat net een friettent met terras leek, maar de man antwoordde dat hij geen friet had. Toch maar boterhammen dus.

Het was nog steeds opkomend water, zodat de 1 na de ander zijn boot weer iets hoger op het strandje moest leggen.

IMG_7301

Het laatste stukje naar Colijnsplaat had toch nog wel wat surfgolfjes voor ons in petto. Niet spectaculair , maar wel genoeg om ons leuk bezig te houden.

Hammock paradise Sweden revisited 2016

De vorige trektocht in Zweden (zie elders op de site) was zo goed bevallen dat een vervolg niet lang kon uitblijven. Dezelfde groepsamenstelling, dus samen met John en Christel.

Dit keer wilden we net een stukje zuidelijker gaan varen, een gelijksoortig gebied met veel kleine eilandjes, en zouden we ook alle 3 dit keer in hangmatten gaan slapen, aangezien daar makkelijker een plek voor te vinden is dan voor een tent.

IMG_4199

Ons oog viel op het gebied rond Västervik aan de oostkust. De vorige keer peddelden we van A naar B, maar aangezien we met maar 1 auto waren en het ontzettend veel tijd zou kosten om met de bus terug naar beginpunt te gaan, besloten we een rondje te varen. We vonden een goed beginpunt in Blankaholm, waar ook een camping aanwezig was.

Op 24-6 vertrokken we dus om 17u30 met de auto via Denemarken die kant op.
Bij de veerboot tussen Duitsland en Denemarken hadden we het geluk om nog net als laatste auto de boot op te mogen. Controle aan de grens was er nauwelijks. Enkel de Zweedse douane vroeg of het doel van onze reis met die 3 kayaks op het dak “vakantie” was. Ik wou nog zeggen, “Nee hoor, we zijn bootvluchtelingen, zie je die boten niet op het dak” maar dat had mogelijk tot enige vertraging geleid.

Zaterdag 25-6-16 Blankaholm
In Zweden merkten we al gauw dat het niet echt donker werd, hoogstens wat schemering en helaas af en toe ook wat dichte mist en rond 2.45 werd het zelfs al weer licht.

Al met al kwamen we mooi volgens planning vroeg in de ochtend aan op de camping waar we zelf een mooi plekje mochten uitzoeken voor onze tentjes. We betaalden ongeveer €35 voor 2 tentjes / 2 nachten.
IMG_4193Op het terras van Blankaholm maakten we de planning. De bedoeling voor vandaag was eigenlijk om rustig aan te doen, vanwege de gebroken nacht en het, naar het schijnt, mooie stadje Västervik te bezoeken. De weather-app gaf echter voor vandaag wel mooi weer maar voor zondag nagenoeg de hele dag veel onweer aan.

Niet echt geschikt voor een 1e vaardag. Voor een 2e ook niet eigenlijk.. Ik stelde dus voor om vandaag een klein rondje in te peddelen, morgen Västervik te bezoeken met eventuele escape naar overdekt winkelcentrum en maandag met de tocht te beginnen. We hadden toch geen vaste route gepland.

Zodoende lagen we even later toch nog met lekker weer op het water om te genieten van de prachtige omgeving. Al snel werd duidelijk dat de omgeving zo geschikt was voor hangmatten dat we onze tentjes niet voor de zekerheid hoefden mee te nemen in de boot.

Het werd geen groot rondje maar na weinig nachtrust wel prima zo.

IMG_4190
OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Zondag 26-6-16 Blankaholm- Vino 16km
Het had vannacht wel iets geregend, tent was nat, maar geen onweer nog. Vandaag dus maar naar Västervik. Een klein half uurtje rijden over een mooie weg. Parkeren daar bij de haven was gratis op zondag. Het was geen grote stad. Haventje wel leuk maar niet echt bijzonder. Verwachtingen waren groter. En ja, met de winkels dicht werd het al gauw een bezoek aan het terras totdat de Subway openging voor een lunch.

Het beloofde onweer bleef maar weg. De buienradar toonde ons dat het onweer noordelijker zat, bij Stockholm, dus we kwamen goed weg. Maar goed, het klaarde steeds meer op dus we kregen toch wel zin om alsnog op pad te gaan aangezien Västervik verder niet veel meer was. Nog wel even langs een grote supermarkt gegaan voor wat laatste inkopen, en daarna terug naar de camping om in te gaan pakken.

Mijn kayak had vanwege de regen op z’n kop gelegen maar ondanks het transportzeil zat toch mijn hele kuip, incl. spatzeil en zwemvest die daarin lagen, onder de mieren. Gelukkig zaten we vlakbij een kraantje maar het was alsnog een hele klus om ze allemaal weg te krijgen. Als je iets niet wilt is het wel gekriebel van mieren op je benen tijdens het varen….IMG_7186

Ons plan was in ZO-richting naar het grote langwerpige eiland Vinö te varen. De naam deed ons aan wijn denken en het lag in een natuurgebied, maar op dat eiland was overnachten wel toegestaan. Onderweg kwamen we de prachtigste privéhuizen tegen. Al gauw kwamen we bij onze bestemming aan.

Afijn, van afstand leek het prima, langs de waterkant een 50m brede bosrand met bomen op goede afstand. Achter die bosrand was alles gekapt en was het 1 dorre bruine dode takkenmassa. Niet echt uitnodigend. Tevens stiktte het er van de grote rode mieren. We liepen nog wat verder langs het water maar om de 20m wederom een meter hoge mierenhoop.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Overal waar we liepen krioelden het. Midden in de dorre gekapte takkenmassa lag een oase van nog een 6-tal groene bomen. We liepen daar nog even naartoe. Op de grond geen mier te zien, maar op elke boomstam leek het het wel een Nijmeegse vierdaagse van mieren naar boven. Vermoedelijk betekent Vinö geen wijn maar “mier” of “hell island”. Weg hier! Maar goed, zou dit op de andere eilanden ook zo zijn? En het werd al laat. Om nu weer eerst het natuurreservaat uit te varen zou tijd kosten en voor John en Christel zou het de 1e keer worden dat ze hun hangmat gingen ophangen.

Toch maar naar het dichtstbijzijnde eiland Skedo overgestoken om te kijken of daar minder roodhuiden zaten. Dit bleek inderdaad het geval, maar officieel mocht je hier waarschijnlijk niet kamperen. (57°31’01.8″N 16°40’26.5″E)

Maarja, met duizenden eilanden hier, was de kans dat je gecontroleerd werd wel erg klein. Het opzetten van de hangmatten viel mee. De beide Hennessies van John en mij hingen vrij snel, maar de Mil-tec van Christel was wat lastiger. De tarp zat vast aan de hangmat dus zodra je erin ging liggen, hing de tarp weer los. Maar na veel afstellen en uitproberen luktte het uiteindelijk.

De hangmat van Christel

De hangmat van Christel

Maandag 27-6-16 Skedo-Strupö-Eknö 21km
We besloten vandaag nog rond om Vinö te varen, maar daarna noord aan te houden richting het grote eiland Eknö. Onderweg kwamen we langs het kleine dorpje Strupö. Maar dit leek op 1 man na, nagenoeg geheel verlaten. Ondanks dat we 2 Dromedary bags van 4L hadden en nog een aantal limonadeflessen met water wilden we onze watervoorraad toch zo groot mogelijk houden. Maar goed, hier was niks behalve een mooi plekje voor een korte snack-pauze.IMG_7196

Zowel de gps als het kompas gebruikend navigeerden we door het doolhof van vele kleine eilandjes (en vele reigers!) verder noord naar Östra Eknö, ofwel oost-Eknö. Daar vonden we een mooie Zweedse picknicktafel voor de lunch. Verder 1 bewoond huisje, waar men ook geen drinkwater beschikbaar had. Het was geheel uitgestorven, op een ree en een slang na.

We volgden de oostkust van het eiland met als doel Marsö, maar al gauw zakte het tempo van Christel zo in dat het beter leek om maar een kampeerplek te zoeken. Geen probleem. Ons doel was niet om afstanden te halen maar om te genieten. We vonden een mooie verhoogde plek met zeezicht. ( 57°37’08.0″N 16°43’49.2″E )

IMG_4201

We zagen nog 2 keer een groepje kajakkers voorbijkomen maar verder was het stil op het water. Na het eten maakten we een mooi kampvuur. Rondom ons zat er vaak een kleine zwermen hele kleine vliegjes die vlak bij je in de lucht bleven. En als je wegliep volgden ze je gewoon. Maar ze deden verders niks. Ook de muggen vielen wel mee. En die kwamen ook niet door mijn  fijngeweven zweedse G1000-kleding heen.

IMG_4202

En zodra je in je hangmat lag hoorde je natuurlijk wel het gezoem van wat muggen die rondom de hangmat vlogen, maar het muskietennet en de onderdeken hield ze op afstand. Maar aangezien je ze vlakbij hoort zoemen, alsof ze recht op je voorhoofd willen landen, moet je in het begin toch even een mentale knop omdraaien om te kunnen ontspannen .

Dinsdag 28-6-16 Eknö-Idö- Händelöp – St.Kuggen 20 km

Vandaag wilden we toch wel echt een mogelijkheid vinden om drinkwater bij te vullen. We zouden via het haventje van Händelöp (volgens de kaart, havenfaciliteiten aanwezig) naar Idö varen. En dat was een toeristische plek met zelfs café en restaurant. Dus dat zou moeten lukken. Zelfs als alles gesloten was konden we het vandaag nog wel redden maar dan zouden we morgen nog verder richting Västervik moeten varen, en wij wilden juist weer wat verder naar het zuidwesten afzakken.

Vlak voor het vertrek werd John in een momentje eenzame afzondering nog even aangevallen door de 2e divisie rode pantsermieren die vervolgens in korte tijd een ware slachting hadden aangericht op zijn benen. Gelukkig dit keer geen allergische reakties.

De route was mooi vandaag, door de buiten-scheren, en het werd een warme dag. Goed smeren dus en de kleding nathouden om de verdampingskoeling zijn werk te laten doen. We voeren nu wat minder beschut, maar er was niet veel wind. In het haventje van Händelöp lagen een paar bootjes maar we zagen geen waterkraan. Een aardige Zweed liep speciaal voor ons nog rond de gebouwtjes, gelukkig want de kade was nogal hoog, maar kon ook geen waterkraantje vinden. Goed, op weg naar Idö dan….en hopelijk een leuk terras! Dit was slechts 4km verder dus daar waren we zo.(57°42’16.3″N 16°45’55.9″E).

Maar met mijn verrekijker zag ik al gauw dat er inderdaad een terrasje was! En cliché, maar eindelijk wat “blonde” Zweedse meisjes achter de toonbank.

IMG_7220IMG_7219

Nadat we heerlijke broodjes kochten was het zo fijn om weer water bij te kunnen vullen en weer wat mensen te zien! Na weer lekker uitgerust te zijn richtten we onze bootjes in een zuidwestelijke richting om tussen Händelöp en vasteland door te varen. Na de oversteek begaf de peddel van Christel het. Het blad draaide los in de steel. Ook aan de andere kant van de steel was het blad nagenoeg los. Maar gelukkig hadden we genoeg reservepeddels bij. Ook zagen we weer een hert langs de kant van het water.

oh, dear...

oh, dear…

We zaten nu vlakbij wat eilandjes die ideaal waren om te kamperen, dus ondanks dat we nog wel verder konden besloten we toch vast een beetje te kijken voor een leuke plek. Die vonden we inderdaad, maar wat miervrij leek veranderde toen we de boten op de kant gingen sjouwen. Het hele “rode leger” was wakker geworden door het lopen over de humuslaag en kwam nu in aktie. Nog voordat mijn boot op zijn plek lag was ik al 3 keer gebeten net boven mijn waterschoenen. Nou ben ik echt geen mierenneuker maar dit ging hem dus niet worden.

Maar eilandjes genoeg. Wel wilden we natuurlijk mogelijkheid om in het zonnetje te zitten. We vonden nu een nog mooiere plek. Op een hoge rots, dus mooi uitzicht vanuit de hangmat, met een privézwembad gevormd door een uitloop van rotsen. De mooiste plek tot nu toe ! (57°40’14.3″N 16°42’33.4″E )

IMG_4230

John dook al gauw in het water. Maar het was wel wat lastig om weer uit het water te komen. Spekglad door de algen en het liep steil naar beneden.

IMG_4215IMG_4208

Na het koken werden we beloond met echt een prachtige sunset. We bleven maar foto’s maken, maar zo mooi als in het echt kregen we het niet op onze camera.


IMG_7248

 

 

Woensdag 29-6-16 St.Kuggen- Nävelsö-Flatholmen-Eknö. 21km
Ik werd vroeg wakker, het was nog maar 5u, maar de zon scheen alsof het al bijna 12u was. In een tent zou ik nu waarschijnlijk mijn tent uitgebrand worden. Nu lag ik koel in de schaduw met lekkere verfrissing van de wind. Maar goed, de zon was toch ook wel lekker. En aangezien er geen muggen waren nu, ritste ik het muskietennet eraf en deed ik ook mijn tarp in de snakeskin.

IMG_4228

een selfie om 5u..


Nu kon ik heerlijk uitslapen / snoozen in de ochtendzon tot 8u met prachtig uitzicht. Raar om te beseffen dat je toch echt aan zee ligt, aangezien het wel binnenwater leek. Ik vond het jammer om deze prachtige kampeerplek weer te moeten verlaten maar had ook wel weer zin om lekker te peddelen.

We slingerden wat tussen de diverse eilandjes door richting Mårsö, maar de vaart zat er niet echt in.

John had gisteravond met hout kleiner maken voor het kampvuur zijn voet verwond en was ook wat misselijk. Ook Christel voelde zich niet top en had last van haar rug.

We besloten via Nävelsö achter een paar eilanden langs naar het zuiden af te zakken. Mocht het niks worden, dan zaten we in ieder geval in de goede richting terug .

Ook Nävelsö straalde een serene rust uit. 1 Zweedse familie zat op de rotsen. We vroegen waar iedereen was. Hij vertelde dat hij hier wel opgegroeid was maar dat het nu eigenlijk allemaal privé vakantiehuisjes zijn waar men maar een paar weken per jaar is. Verder gaf hij ons nog klein flesje water. We hadden nog genoeg, maar het was superaardig.

John had flink last van zijn voet en kon tijdens de lunch amper lopen. Maar zolang hij in de boot zat had zijn voet in ieder geval rust.

We zakten af tot het eiland Flatholmen (57°37’2.2″N 16°40’48.9″E) en besloten toen weer richting onze vorige kampeerplek aan de oostkant van Noord-Eknö te varen. Maar de wind was ondertussen wel in kracht toe genomen en kwam ook uit het oosten. Dus we probeerden op de noordkant nog een beschutte plek te vinden. Wederom was een, naar wat wij dachten perfecte plek, weer duidelijk voelbaar aan onze voeten, geannexeerd door het rode leger. En de hoge mierenhopen maakten duidelijk dat we beter verder konden zoeken.

Maar net ongeveer 250m voor onze oude kampeerplek zien we een hoge rots met een picknicktafel. (57°37’15.7″N 16°43’52.3″E)

IMG_7269

Ook was er een klein bosje op deze hoge rots, met veel zacht mos en wat spinnetjes, maar geen mieren hier. Helaas wel blootgesteld aan de oostelijke wind. En die is nu behoorlijk hard, met sterke windvlagen. Dus ik leg toch maar mijn kayak naast mijn hangmat om deze te kunnen gebruiken als ankerpunt voor mijn 2 scheerlijnen van de tarp. John stoot z’n hoofd aan een uitstekende tak. Blijkbaar is niet al zijn bloed via zijn voet uit zijn lijf gegaan, want er komt nog genoeg uit zijn hoofd. Ook ik stoot nog 2 keer mijn hoofd. We kappen dus nog maar wat dode uitsteeksels weg. Ondertussen komt er regen aan. We besluiten maar gauw te koken, en dat gaat het snelst met een adventure food maaltijd.

IMG_4233

En inderdaad, net na ons eten gaat het regenen. Wij trekken ons terug in onze hangmat.Geen straf. Heerlijk liggen te loungen, beschut tegen weer en wind, de regen tikkend op de tarp en ondertussen pracht uitzicht. Je wordt er helemaal Zen van….

IMG_4241

Als het even droog is geworden loop ik nog een stukje richting onze vorige kampplek. Daar spot ik ineens een groot hert. Hij staat doodstil en zit mij niet. Even later verdwijnt hij met grote sprongen weer in het bos. Wat ons verder opvalt dat er soms loze ruimtes onder de boomstronken zitten. Je kan er soms bijna in wegvallen. Op sommige plekken een diep gat met een heel waterreservoir. Heel apart. Op andere plekken lijkt het wel een konijnenhol maar aangezien het gat recht naar beneden gaat betwijfel ik het. Afijn, mocht het toch een konijnenhol zijn, dan zal dat pluizig wit konijntje een vies bruin snoetje krijgen zodra hij eruit komt want ik zag er een nuttige toepassing voor..

De avond verloopt verder regenachtig dus we gaan bijtijds slapen. Ik heb nog een restje whisky dat zijn weg wel vindt.

’s Nachts word ik wakker van het geflapper van mijn tarp. Het blijkt dat de wind 180graden gedraaid is en nu dus recht onder mijn luifel blaast. Ik ga er even uit om mijn deelbare peddels (gebruikt als tentstok) onder de luifel uit te halen en hem naar beneden te spannen. Tevens kijk ik over de zee uit en zie ik tot mijn verbazing een Russische onderzeeboot. Alsof we nog niet genoeg te maken hebben gehad met het rode leger! Hij ligt stil, best vlakbij. Of is dit de nawerking van de whisky? Een soort Zweedse variant van het monster van Loch Ness?? Het zou wel kunnen, ik kon me goed herinneren dat er in 2014 ook een Russische Submarine was gespot in de Stockholm Archipel omdat we er toen pas geweest waren. (https://en.wikipedia.org/wiki/Swedish_submarine_incidents )

Het is te donker en toch net te ver weg om goed op de foto te krijgen maar dat is niet erg, want ’s morgens, als de whisky weer is uitgewerkt, ligt hij nog op dezelfde plek…vermomd als eiland.

IMG_4245

Rechts op de foto de onderzeeër.

Donderdag 30-6-16 Eknö-Brändö-Skälöbro-Storö 21km
De windrichting is alweer gedraaid en komt weer vanuit het zuiden. Ofwel, wind tegen vandaag. We nemen de beschutte route, zoveel mogelijk tussen de eilandjes door, maar dat houdt wel in dat we daarna een korte oversteek moeten maken. Voor Christel niet echt ideaal. Maar goed, ze doet het fantastisch. Wel heeft ze even later weer last van haar rug. Ik raad haar aan wat zachts achter haar rug te proppen, en dat blijkt een wereld van verschil. Net wat meer steun. Gelukkig dat we dus niet voortijdig waren gestopt voor lunch want nu komen we uit bij een restaurant met terras aan het water. Resulterend in heerlijke pizza als lunch.

IMG_4247IMG_7284

John en ik kiezen de kebab versie en Christel de 4 Stagioni in de vis-versie met mosselen en garnalen. Ook heerlijk. Als we willen betalen wordt ons Zweeds briefgeld geweigerd. Het is nog maar 30 juni maar bij de kassa laten ze zien dat onze briefjes per 30 juni niet meer geaccepteerd worden. We kunnen het wel bij de bank inwisselen zeggen ze…mmm..vlgs mij staat op het papier tot en met 30 juni. Maar goed, we proberen het nog wel ergens anders.We peddelen nog een stuk verder, langs een prachtig groot nest van een zee-arend,  totdat we op het eilandje Storö onze laatste kampplek vinden, en gelukkig zonder roodhuiden. (57°34’49.6″N 16°34’19.7″E)

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Aangezien we al pizza ophebben kiezen we nu voor een brooddiner. Wederom gaat de wind weer wat aantrekken en begint het ook nog te spetteren. Dus we zitten gedrieën onder de 3×3 tarp van John nog even een spelletje Uno te spellen. Maar dat verveelt ons al gauw, aangezien Christel steeds wint.

Het comfort van mijn hangmat lokt me al gauw. Relax liggend zie ik in gedachte de highlights van deze mooie tocht weer voorbijkomen. Met morgen nog de laatste 4km is het totaal een magere 100km, maar het was wel een mooie en leuke tocht. Heerlijk om nagenoeg overal vrij te kunnen varen, stoppen wanneer en kamperen waar je wilt in een prachtige omgeving. De alledaagse stress ontvluchtend en de ellende van het dagelijkse wereldnieuws. Enkel druk hoeven te maken over het op tijd vinden van nog wat drinkwater. Iets wat je thuis weer al gauw weer als vanzelfsprekend ervaart. Het was leuk zo !

IMG_7239

Via whatsapp zag ik een mogelijk vaartochtje Oosterschelde vanaf Neeltje Jans voorbij schieten, maar vertrektijd vanaf daar, al om 10u ging ik niet redden.

Maar het was prima weer voor een rondje Tiengemeten en aangezien er ook een lekker windje stond besloot ik m’n kanozeil maar weer eens te monteren.

De boot kon niet in de kanosteunen want ik wilde vertrekken vanaf “De Banaan” op het Hellegatsplein en ik kon me nog herinneren dat daar de toegang tot het parkeerterrein maar tot een beperkte hoogte was. En inderaad, toen ik daar rond 11u aankwam was de max. hoogte 1m90. Voorzichtig rijden/stoppen/rijden, maar het ging net.. Ik moet dan altijd denken aan die auto die zijn garage inrijdt met automatische deuren en vergeet dat hij 2 fietsen op zijn autodak heeft…

Wel begon het direct te regenen. Dus maar even schuilen nog in de auto en ondertussen genieten van het mooie “Ocean Clouds” van Marillion. Een toepasselijk lied voor het begin van een mogelijk guur vaartochtje.

  
Het restaurant had goede aanloop van wielrenner groepen en motorgangs. Gelukkig maar voor hen want verder was er niet veel klandizie. Inmiddels kwam er weer wat blauwe lucht tevoorschijn. Tijd om te vertrekken dus. Ik peddelde onder de Haringvlietbrug door, recht tegen de wind in richting van de oostpunt van 10-gemeten en moest toen beslissen, linksom of rechtsom om het eiland. Links aanhouden was iets meer beschut, maar gaf wel meer manoeuvreer-ruimte om op de terugweg te zeilen.

  
Dus toch maar rechts aanhouden (dus linksom) en richting het haventje van natuurmonumenten. Onderweg vele Canadese ganzen die gakkend overvlogen en wandelaars die sjouwden met statief formaatje eiffeltoren.  Blij dat ik in mijn boot zat. Heerlijk weer om te peddelen, maar precies toen ik in t haventje aankwam kreeg ik toch nog eerst een bui op m’n dak, dus ik wachtte nog maar effe met uitstappen. Gelukkig begon al gauw weer de zon te schijnen dus klauterde ik via het hoge steigertje uit de boot. Een mooie overdekte picknicplaats was beschikbaar voor een eventuele volgende regenbui. Het bezoekerscentrum is leuk ingericht en altijd leuk om te bekijken. Een mooie grote kaart van het eiland aan de wand, een koffiemachine (yes!) en wat grappige natuurdingen die verkocht worden. Een man vroeg verbaasd of het niet gevaarlijk was wat ik deed door hier met de kano naar toe te komen. Ach, nog altijd minder gevaarlijk dan paardrijden of wielrennen.

  
Terwijl het veerpontje weer het haventje invoer ging ik weer op pad…de laatste km’s tegen de wind in, dus tempo lag niet echt hoog. Des te lekkerder het gevoel zodra je de westkaap bereikt en de wind in de rug gaat krijgen. Er stonden best leuke surfgolven, dus zonder zeil was het ook al leuk, maar al gauw kon ik het niet meer weerstaan om het zeil uit te zetten en dit was toch nog veel leuker !

  
Heerlijk hoe de wind vat krijgt op je boot en hoe je vanzelf de surf ingezet wordt. Kortom de terugweg was gewoon genieten van de wind, de golven, de snelheid en de krachten.. Natuurlijk kan je de wind al het werk laten doen en achteruit leunen maar ik vind het toch wel leuker om met wat slagen links of rechts mee te peddelen. En de boot werd ook gemakkelijk uit koers gezet dus corrigeren was wel steeds nodig. 

  Al gauw was ik weer terug bij de Haringvlietbrug en kon ik met een voldaan gevoel de tocht afsluiten op het terras in de zon. Life’s what you make it !