archiveren

dagtocht

“Gij komt zeker van Lillo? “ Een uitdrukking die vooral in zeeland nog veel gebruikt word als je niet op de hoogte bent van de laatste feiten of doet alsof je van niks weet.

De meest logische herleiding is dat de mensen die indertijd in het Fort Lillo gelegerd waren, lange tijd verstoken waren van alle nieuwsfeiten of niet wisten dat de oorlog voorbij was

Een ander, maar minder logische herleiding betreft ene roofoverval in Waarde die gepleegd zou zijn door soldaten/inwoners uit Fort Lillo die daar naar toe hadden geroeid, maar later bij confrontatie vol bleven houden van niks te weten. Ik laat het hierbij maar voor wie er meer over wil weten: https://www.wetenschapsforum.nl/index.php/topic/82984-net-doen-of-je-van-lillo-komt/


Ondanks dat er dus nog enige discussie is, over waar deze uitdrukking nu uit ontstaan is, geeft het onwetendheid of dom gedrag aan en kom je dus hoogstwaarschijnlijk dom over wanneer je de suggestieve vraag of je uit Lillo komt, naar je hoofd geslingerd krijgt.

Daarom vertrokken we voor onze tocht niet uit Lillo, maar uit Waarde, het dorp waar je volgens de minder logische herleiding, de roofoverval, waarschijnlijk het minst welkom bent als je zegt dat je uit Lillo bent komen peddelen!!!

Om een beetje stroming mee te hebben vertrokken we met laag tij vanaf het strandje. We waren slechts met zijn 3-en, Jurgen, Ton en ik. Er stond nauwelijks wind en het zou best warm worden. Wel mooi altijd om de Westerschelde met laag tij te zien.

IMG_7655

We hadden even daarvoor onze auto’s al wel in Lillo geparkeerd. Gezien de drukte met parkeren leek het daar wel een Pokémon gathering, maar het bleek toch om een boekenbeurs te gaan. Het haventje daarentegen straalde een zekere rust uit vanwege het laag tij , het stond namelijk geheel droog.

20170709_093522 - kopie

rechts de trailerhelling die we later die dag zouden gebruiken

Het brede strand bij Waarde had gelukkig enkel de eerste 20 meter een hoog moddergehalte. Echt van die klei die blijft plakken en waarbij je surfschoenen diep wegzakken in het slik en bij elke stap zwaarder worden. Dus die moesten nog wel even schoongespoeld worden voordat ik in mijn schone kayak stapte.

P1030555

..toch altijd weer even “slikken” hier..

We vertrokken in een zuid-westelijke koers richting Walsoorden om de drooggevallen plaat heen. We kruisten daarbij een 3-tal roeiboten met Belgische Zeescouts, merendeel met ontbloot bovenlijf om maar zoveel mogelijk schadelijk UV-licht op te kunnen vangen. Ik had mijn thermoshirt net bij vertrek ondergedompeld en dit zorgde voor een aangename koeling. De roeiers gingen niet om de plaat heen maar namen de korte route richting Lillo. Ook op rooftocht in Waarde geweest? Nee waarschijnlijk een zeekamp want gisterochtend waren ook al 7 zeilbootjes met Belgische zeescouts in de problemen gekomen bij Vlissingen en door RWS en de KNRM uit de hoofdvaargeul geplukt. Maar deze scouts hadden een hulpmotor op hun boot en ook een kajuitboot ter begeleiding.IMG_7656

We verloren ze al gauw uit het zicht om ze nabij Saeftinghe weer voor ons te zien varen.

Het begon ondertussen ook al behoorlijk warm te worden en de Westerschelde leek wel een vlak meer vanwege het gebrek aan wind. Eigenlijk zouden ze bij warm weer die windmolens langs het Schelde-Rijnkanaal moeten laten draaien op elektriciteit om een verkoelend windje te creëren..

IMG_7657

We schoten best op en waren nu al voorbij de radartoren en namen de scherpe bocht naar rechts. De roeiboten begonnen we nu zelfs al in te halen maar dat kwam ook omdat wij de bocht iets meer konden afsnijden met onze geringe diepgang, maar het peddelen ging wel zwaarder dus toch maar iets meer terug richting vaargeul.P1030571

Een passerend schip gaf met zijn golven net weer wat meer water om snel weer naar dieper water te geraken.

IMG_7658

De radartoren en verderop de ventilatoren

En niet te geloven maar ik begon zelfs een licht verkoelend windje te voelen. Ik keek over mijn schouder en zag dat ze inderdaad toch eindelijk een aantal 2,5 MegaWatt-ventilatoren aan hadden gezet voor ons….Zeker heel aangenaam want het water begon steeds smeriger te worden naarmate we dichter bij de haven van Antwerpen kwamen, dus een eskimorol was niet echt meer een goed idee.

P1030559-001

Net voordat we de Belgische vaargrens bereikten en het industriegebied ingingen, namen we nog een pauze op het zandstrandje aan onze rechterkant. Vooral ook omdat we voldoende hoogwater nodig hadden om in Lillo fatsoenlijk uit onze boot te kunnen stappen. Maar even luieren op het strand was ook niet erg. Altijd leuk om de grote schepen voorbij te zien varen.

IMG_7666

Net toen we onze kayaks weer in het water hadden gelegd en instapten trok het water ineens heel erg terug en lagen we ineens weer droog. Wat nu? Een Tsunami? Nee, dit werd veroorzaakt door een groot schip dat er net aankwam, maar uiteraard volgde even later natuurlijk wel weer de ricochet. Peddelen maar !IMG_7665

Bij de kerncentrale aangekomen staken we over naar de andere kant voor wat interessanter varen langs de kades en de vaargeul.

IMG_7668

Ondertussen bedacht ik me dat het in deze tijd met aanslagen ook niet bepaald handig is om een kerncentrale te hebben met als naam “het Doel”. Zouden die Belgen dit project vroeger gefinancierd hebben via collectes voor een “goed doel” zonder erbij te hebben verteld dat het om een kerncentrale ging? Daar zijn ze in Lillo dan mooi ingetuind! Nagenoeg het hele dorp is verdwenen op het Fort na en omgeven door zware industrie. Deze herleiding van de Lillo-uitdrukkking lijkt me eigenlijk nóg logischer!

img_5622

Fort Lillo met een stuk van onze route

Ondertussen kwamen er 3 waterscooters ons tegemoet. Die mannen vroegen mij de weg want ze wilden naar Paal, een 15km stroomafwaarts voorbij Saeftinghe. Ik vroeg maar niet of ze uit Lillo kwamen maar legde ze uit waar het ongeveer was.
Wij volgden de rand van de vaargeul waarbij we goed op moesten letten want achter ons kwam een groot schip aan en voor ons ging een ander groot schip met 2 sleepboten net van de kade los. Ook lag er nog een binnenvaarder buiten de geul die net ging vertrekken.

P1030580

binnenvaartschip klaar voor vertrek

Maar Ton had alles onder controle, luisterde de marifoon uit en loodste ons er veilig tussendoor.

P1030582

Al gauw kwamen we dan toch aan bij Lillo. Het waterpeil was gelukkig hoog genoeg om via de trailerhelling uit te stappen. Toch enkele zwemmers hier nog in het haventje..Wat een onwetendheid hier in Lillo! Weten ze hier niet hoe smerig dit water is?

P1030592

op de achtergrond de waterscooters

Na het omkleden dronken we nog wat op het terras aan het haventje voor een prijs waarvan je zegt, “doe er dan nog maar 1”, en zo geschiedde. Naast ons zaten de mannen van de waterscooters, die het dorpje Paal toch net iets te ver weg vonden. Dit was goed te begrijpen want even later zagen we ze vertrekken met 1 scooter op sleeptouw. Brandstof tekort?

Ik wandelde nog even door de kleine straatjes van het Fort. Een pleintje met gezellig terras en her en der nog wat boekenstalletjes. Het zag er allemaal wel leuk uit maar laat je telefoon hier in je broekzak want anders denken ze dat je hier op zoek bent naar een zeldzame Pokémon.

Ik had het verder gauw gezien en belde naar huis dat ik weer onderweg was. “Hi, was het leuk? Waar kom je nu vandaan?”  Van Lil….Waarde natuurlijk !

lillo-fort-antwerpen-2858_2858_1_xl.jpg

 

 

 

Advertenties

Met name omdat Willemstad zo’n leuk vestingstadje is maakt het dat leuk om hier te beginnen… of eigenlijk beter gezegd, te eindigen voor l’après-kayak.

  
Normaliter vertrek ik voor dit gebied vanaf “De Banaan”. Dit ligt wat gunstiger aangezien de drukke vaargeul vlak langs Willemstad loopt en je deze dus al gauw 2x moet over steken om een rondje te varen.

We vertrokken met een kleine 8-man vanaf het gebouwtje van de reddingsmaatschappij bij de vuurtoren, omdat daar ook een trailerhelling was.

  
Rond 11u15 voeren we het kleine havantje uit in oostelijke richting, naar Moerdijk. Echt bijzonder was dit traject niet. Enkel het passeren van wat scheepvaart zorgde af en toe voor wat kleine golfjes. Maar goed, het was alweer zo lang geleden dat ik in mijn kayak had gezeten, dus ik vond het toch wel fijn om weer even te kunnen peddelen.

Helaas was het een grauwe dag, maar goed, het was wel droog dus niet erg.

  

 

Het Hollandsch diep is eigenlijk helemaal niet zo diep. Variërend van gemiddeld 5 tot 10 meter lijkt het hoogstens diep omdat het uitgestrekt water is. Wel maakt het deel uit van een aantal verdedigingswerken (zoals Fort de Hel, Fort Sabina Henrica, Fort Bovensluis en Buitensluis) om in het verleden een aanval op Zuid-Holland te kunnen voorkomen. En daar was Willemstad uiteraard ook samen met vestingplaats Klundert een onderdeel van. Rond beide stadjes is op de kaart de mooie verdedigingsgracht nog goed te zien.

   

Na 9km peddelen kwamen we aan bij het kleine werkeiland. Niet echt geschikt om hier te pauzeren, dus we staken bij de groene boei HD31 de vaargeul over om aan de noordkant een leuker stukje te vinden. Er lagen veel stenen langs de kant, om deze te beschermen tegen de golven van de scheepvaart, maar verderop was wel een kleine natuurlijke pier waar we aan de kant konden. En aangezien het al bijna 13u was, werd dit geaccepteerd. Helaas lag er wel veel rotzooi aan de kant, waaronder zelfs een gare stoel. Deze werd dus gelijk in gebruik genomen.

  
Kay had geen warme drank bij, maar Jos had een grote Jumbo tas bij, vol etenswaar en drinken, dus die bood hem wel wat te drinken aan.

Kay doet inkopen

Uiteraard onder grappige opmerkingen om even een zelfscanner te gebruiken en af te rekenen bij de scankassa !

  

 Na een halfuurtje was het wel weer tijd om verder te gaan. De bedoeling was om nog een stuk de kant te volgen. We voeren een kleine kreek in met veel vraatsporen van Bevers, althans, we….. een aantal hadden ons niet zien afslaan of vonden het niet interessant genoeg, want die voeren gewoon door en wel voorpunt richting Willemstad !

  
Vervolgens kregen we dus een waaiervorm van vaarders. Een paar koers West naar Willemstad, Ton en ik , zoals was afgesproken de kant volgend in Noordwestelijke richting en de rest verdeeld daar tussenin.. Niet echt de bedoeling, dus via Marifoon werd opgeroepen om de koers van tochtleider Ton te volgen. Maar goed, of dit kwam niet goed door via Marifoon of niet iedereen had zin om van koers te veranderen want er veranderde niet echt veel. Dus verlegden we zelf ook maar onze koers wat westelijker als compromis. Dat hielp wel, zodat even later de groep toch weer bijeen was. Maar goed, nu zaten we midden op het saaie water, met best wel tegenwind, dus nu toch maar voor de kortste koers terug gekozen. Vlak voor het weer oversteken van de vaargeul stopten we bij rode boei HD-10 tot we een mogelijkheid kregen om over te steken. Aangezien ik me vasthield aan de rode boei en de anderen licht wegdreven door wind/stroming naar het oosten, leek het door de relativeitstheorie van Einstein juist net alsof ik wegdreef met de rode boei naar het westen.

  

 De scheepvaart komt vanuit westelijke richting in groepjes voorbij, vanwege de sluisdoorgang, dus al gauw kregen we de kans om rustig over te steken. En pas toen kwam er een zwak zonnetje door de wolken heen schijnen. Maar ja, nu waren we we al vlakbij het haventje.

  
Nadat iedereen weer omgekleed was wandelden we richting het stadje en bezochten we “Het Wapen van Willemstad” . Mooi ingerichte tent met prachtig schilderij aan de muur. Al duurde het wel erg lang voordat ze onze bestelling op kwamen nemen, we wilden bijna naar een andere tent gaan.

Afijn, weer lekker warm en gezellig nakletsend genoot ik even later alsnog van een heerlijke Irish-Coffee.  

  

Tijdens een weekje vakantie op Malta, kon een dagje kayakken natuurlijk niet uitblijven.

We vonden een geschikte mogelijkheid via seakayakmalta.com . Zij boden dagexcursies aan vanaf het eiland Gozo. Wij zouden de noordkant van het eiland Comino gaan doen. Allereerst moesten we dus met de veerboot oversteken naar het eiland Gozo. Aangezien we daar opgehaald werden hoefde de auto niet mee op de boot en konden we voor €9 totaal heen en terug. We werden om 9u30 verwacht bij de ferry-terminal van Mgarr. 

 Met een klein groepje reden we richting het vertrekpunt , Hondoq beach. Onze boten werden via een andere auto vervoerd en dat bleek onderweg fout te zijn gegaan. De trailer was losgebroken van de trekhaak en tegen een auto aangekomen. We moesten dus een uurtje wachten voordat eea geregeld was. Gelukkig had Hondoq een leuk strandtentje met heerlijke ijskoffie. 

  
Rond 11u waren we zover dat we konden instappen. Ik doorweekte nog even gauw mijn T-shirt in de zee, zodat ik wat koeler bleef in de felle zon. Verder met flink wat zonnebrandcreme, hoofddeksels, zonnebril en drinkwater waren we ready to go! We waren met 7 man + een gids. De boten waren van Wilderness, waaronder 2 tweepersoonskayaks. Stevige en helaas wel brede boten, maar prima in orde verders. Zelf voeren we in 1 van de 2 tandemkayaks. 

  
We begonnen gelijk met de oversteek in zuid-oostelijke richting. Het was rustig water maar het koppel in de andere tandemkayak hadden moeite om de boot om koers te houden. De boot slingerde van links naar rechts. De man die achterin zat was behoorlijk lang en kreeg zijn voeten niet opgetrokken naar de pedalen van het roertje. Aangezien de instructeur niet echt instructies gaf, probeerde ik hem maar wat te helpen via wat aanwijzingen. Ik vroeg tactisch of hij het niet vervelend vond dat ik instructies gaf terwijl hij de instructeur was. Hij begreep de hint blijkbaar niet, want hij vond het allemaal best. Het was ook zijn laatste tocht want hierna ging hij stoppen met kanotochten begeleiden. Afijn, gelukkig bleek aan de overkant dat hij 1 voetpedaal tever naar achteren had gedrukt en dat daardoor de andere helemaal naar voren was geschoten. Dit was snel weer te corrigeren zodat we nu wat beter door konden varen. We passeerden enkele prachtige grotten, waar we helemaal in konden varen. Langs de kust voeren we rechtsom totdat we een rotspartij zagen dat precies een olifant leek.

  
Hierna keerden we om en voeren we richting Santa Maria Bay voor de lunch .

Aangezien het best wel warm is zochten we een plekje in de schaduw. Het eiland Camino is qua natuur door zijn rotsen bij het water wel heel mooi, maar verder heel kaal.  

Santa Maria Bay

 

Er staan nauwlijks huizen op het eiland, maar wel 1 hotel. Ondanks de bekende blue lagoon, met heel mooi blauw zwemwater, zou ik toch niet met een hotel op dit eiland willen zitten. En die blue lagoon kan, doordat het zo mooi is, weer super toeristisch druk zijn, dus voor je rust hoef je het ook niet te doen. Dus leuk voor een kanotocht maar het eiland Gozo is leuker om te verblijven.

  
Na een ruime pauze vervolgden we onze mooie tocht langs grillige rotsen en door smalle kloven. Een hele smalle doorsteek konden de 1-persoons kayaks doorheen varen, maar de 2-persoons boten moesten omvaren. Toen wij omgevaren waren en aan de andere kant wachtten met de gids bleek dat het andere stel in de 2-pers. Boot het niet helemaal begrepen hadden en toch door de hele smalle kloof gevaren waren. Met wat geduw en gekras kwamen ze uiteindelijk doorheen. 

  
Na nog wat grotten doorgepeddeld te hebben kwamen we aan bij de blue lagoon. Hier was het inderdaad super druk , dus niemand had behoefte om de lagoon in te varen.

 

Blue Lagoon

 
Via een grote bocht voeren we terug naar het beginpunt. De wind was inmiddels ook wel meer aangetrokken en in combinatie met wat scheepvaart hadden we gelukkig nog wat leuke golfjes. Omdat we wat later begonnen waren door het oponthoud met de losgeschoten trailer kregen we ook nog wat korting op de excursieprijs, zodat we totaal €110 kwijt waren. Best nog prijzig, maar het was wel een heel mooi tochtje !

  

Aangezien het lekker warm weer was buiten besloot ik maar een woensdagmiddagje vrij te nemen en lekker het water op te gaan. Gezien ik toch wel wat zou moeten afkoelen in het water af en toe, en de kans op blauwalg toenam, koos ik voor het Veerse Meer.

Het was nog vakantie tijd en het was dus nog best druk bij kano haven de Piet. Het strandje stond helemaal vol dus ik stapte maar in aan de noordkant van het haventje. Voordat ik in mn boot zat had ik het al bloedheet, maar een korte rol friste me weer heerlijk op. Het was best gezellig druk op het water, maar niet té druk, dus stukken beter dan aan de kant. Ik passeerde Aardbeieneiland aan de rechtse kant en voer verder noordwaarts. De zon brandde enorm, en ik geloof dat ik elke 20min. wel even een rol moest maken om het niet te warm te krijgen. Jaloers keken wat mensen op een varende zeilboot toe, hoe makkelijk mijn manier van afkoelen was.

  
Meestal geniet ik meer van de stilte, maar nu viel er wel een hoop te zien, op en rond het water. Nadat ik tussen de laatste 2 eilandjes was doorgevaren besloot ik bij Snackbar Wimpie een lekker ijsje te halen. Heerlijk zitten daar in de schaduw met mooi zicht op het water. En doordat mn thermoshirt nat was kreeg ik het zelfs een beetje koud. Evaporative cooling in action !

Tijd om verder te gaan. Ik voer terug naar de Schutteplaat om daar nog even te zitten bij de aanlegsteiger. Tijdschriftje erbij, heerlijk. Helaas kwam even later 100m verderop een motorbootje met jongelui erin langs de kant die van veel bier en stampertjes-muziek aan het genieten waren, maar het vooral belangrijk vonden dat het hele Veerse Meer kon meegenieten van hun muziekapparaat.

Gelukkig bleven ze niet lang, maar toen ik naderhand langs hun plek voer met de kano dreven de bierflesjes in het water. Een paar waren al naar de bodem gezonken maar die paar die nog dreven viste ik maar uit het water. Container stond namelijk vlakbij op de aanlegsteiger. Dus ik peddelde weer terug. Een paar mensen op de steiger namen het afval van me over zodat ik niet hoefde uit te stappen.

Ik voer rond het eilandje en ging nog even het haventje van Veere in. Ook daar was het flink druk. De boten lagen wel 3-dubbel aangemeerd. Maar het toonde wel gezellig.

Ik ging weer zuidwaarts en stopte verderop om even wat kant en klaar-poffers met poedersuiker op te warmen. Lekker makkelijk, maar heerlijk!
Verderop zag ik wat runderen verkoeling zoeken in het water.

  
Allemaal best maar daarna leken ze mijn kant op te komen. Zat ik niet echt op te wachten. Dus ik pakte even later alles maar weer in en ging 
 terug naar kanohaven de Piet. Hier was het inmiddels al stukken rustiger qua mensen. Ook hier weer harde muziek, maar wel leuke salsa muziek, dus nu vond ik het persoonlijk niet zo erg…

 

 

 

 

Het Haringvliet is best een leuke plek om te varen en als er wat meer leuke recreatie-eilandjes waren, zoals op het Grevelingen, zou ik hier zeker vaker varen.
Middelharnis is een mooie centrale plek om te vertrekken, met goede parkeergelegenheid, prima strandje en een klein cafetaria, ’t Hoad. (waarvan ik nog steeds niet weet wat het betekent. (het havenhoofd? Het houdt? )

  Weinig wind vandaag. Mijn koers was noordwest richting Hellevoetsluis. Het was redelijk helder weer dus ik kon de kleine flats in de verte al zien. Halverwege een klein natuurgebiedje waar je nauwelijks bij in de buurt mag komen helaas. Al gauw zag ik ook de witte vuurtoren van Hellevoetsluis en had ik de eerste etappe van 7km volbracht. Ik peddelde nog even de koopvaardijhaven in en besloot toen een koffie te nuttigen op de boulevard naast restaurant Aquarius, heerlijk op een bankje met leuk uitzicht op het wijde water. Het was heel verleidelijk om hier te blijven zitten.  
Toen moest ik nog even toiletteren, maar daar zag ik niet echt een gelegenheid voor. Dus ik stapte weer in mijn boot, en vond net na de vuurtoren een mooi strandje met een heus toiletgebouw. Top.

  
Relieved volgde ik de oever verder richting Haringvlietdam. 

  Mooie natuurgebieden met heul veul Kievitten, enkele ijsvogeltjes en mooie duinen. Ik had dit stuk nog niet eerder verkend, dus het was leuk varen.  

 Daarna de oversteek in zuidelijke richting. Het meeste vaarverkeer kruisend tussen sluizen en Hellevoetsluis. Ook aan de zuidoever waren weer grote natuurgebieden die bij hoge waterstand onder konden lopen. Helaas kon / mocht je er niet in varen. Genoeg waarschuwingsbordjes, dus geen risiko nemen.  
Maar goed, echt geschikte plekjes om uit te stappen waren er ook niet, dus een picknick vanuit de boot was de beste oplossing. Het zonnetje had ondertussen lekker doorgezet en het water was nog net geen spiegel. Nadat ik dit natuurgebied voorbij was gevaren was het ook niet zo heel interessant meer. Dus lekker doorpeddelen terug naar ’t Hoad.

Teruggekomen bij de auto zag ik dat het terras wel in de schaduw lag, dus de apres Kayak hield ik maar halverwege de terugreis bij Meerzicht langs het Grevelingenmeer want het was veel te lekker in het zonnetje.

  

Terwijl ik door een lichte mist rij richting Nieuwkoop kijk ik nog eens naar de weersvoorspellingicoontjes op m’n telefoon. Nadat ik de gegevens ververs verandert het voorspelde zonnetje in bewolkt, en nadat ik door een lichte regen rij bij Dordrecht ben ik al blij als ik het vandaag droog hou.
Ik ben vroeg op pad gegaan en sta rond half 9 bij het bezoekerscentrum van Natuurmonumenten. Het terras van Tijsterman gaat pas om 10u open maar de reeds aanwezige dame is zo aardig me toch een kop koffie te serveren.

20140908-210059-75659163.jpg

Of ik wil afrekenen als ik terug ben van varen. Heerlijk vertrouwen, dat dit nog kan in deze tijd. Een goed begin dus.
Opeens heb ik het idee dat er een vliegtuig het terras op komt. Ik kijk naar boven maar zie nog niks, totdat hij ineens laagvliegend uit de dichte bewolking tevoorschijn komt om zijn landing voort te zetten op de nabijgelegen Aalsmeerbaan. Terwijl hij verdwijnt komt de rust terug maar dit herhaalt zich elke paar minuten. De noordelijke plas oogt in contrast nog helemaal stil en verlaten en door de lichte mist en rimpelloos water ook wat mysterieus.
Ik heb er zin in, kleed me om en ga op pad.

20140908-212538-77138392.jpg

Ik peddel eerst een stukje naar het zuidwesten om dan een slingerend kreekje binnendoor weer richting noordoosten te kunnen varen. Hier mogen enkel kano’s / roeiboten en fluisterboten varen, maar aangezien het nog vroeg is kom ik enkel ganzen, eenden en futen tegen. Het is een mooie kreek met prachtige waterlelies, af en toe “weids”- uitzicht en af en toe dicht begroeid. Aan het eind koers ik noordwaarts richting het dorp Noorden voor een kleine omweg via nog wat kleine kreekjes.

20140908-211107-76267332.jpg

Vanuit Noorden vaart ook een voet-fietsveer dat 100% electrisch wordt aangedreven door zonnepanelen. (www.zonneveer.nl) Helaas kom ik hem niet tegen maar vlakbij het opstappunt aan de Hollandsekade stop ik even om wat koolhydraten te tanken.
Dankbaar voor deze beslissing nemen enkele muggen gelijk van de gelegenheid gebruik om wat bloed te tanken op mijn blote armen en benen. Gelukkig heb ik een Deet-stick bij en is dit buffet snel weer gesloten.
Het volgende traject is een stukje over het riviertje de Meije. Dit is afgescheiden van de plassen door kleine stuwtjes die je met een drukknop kan bedienen. De stuw beweegt dan naar beneden waardoor je er overheen kan varen. Geweldig opgelost !

20140908-210834-76114834.jpg

De Meije meandert langs mooie huizen maar helaas ligt er een waas van olie overheen. Op sommige plekken is er weer overtollige plantengroei of lijkt het wateroppervlak weer net een grasveld. Voor een kajak gelukkig geen problemen maar een buitenboordmotor kan makkelijk vastlopen hier.
Na het dorp Meije zou ik langs restaurant Meijezicht aan het water komen, waar ik wat zou kunnen drinken.

20140908-205947-75587846.jpg

Helaas blijkt het niet meer te bestaan. Evenals het zicht, Het terras is geheel begroeid en oogt als het kasteel van Doornroosje.

20140908-210738-76058001.jpg

Ik verlaat het riviertje gauw en vaar terug de plassen op waar ik bij gebrek aan leuke uitstapplek maar een kop thee neem vanuit mijn boot.

20140908-211000-76200461.jpg

Ik verken nog wat delen van de plassen en sluit mijn vaardag weer af op het terras waar ik ben begonnen. Dit keer met een lekker ijsje. Bij het afrekenen bedank ik voor het vertrouwen en betaal ik gelijk ook voor de koffie van deze ochtend.

Het is zwaar bewolkt en een lichte regen valt tijdens het opladen van mijn kayak. Maar het is niet koud dus ik wilde toch wel even het water op. Op naar mijn favoriete vaarplek, het Grevelingenmeer. Als ik bij paviljoen Meerzicht aankom klaart het al iets op. Het is niet druk en ondanks een windkracht 0 staat er toch iemand te wiebelen op een windsurfplank.
Als ik net in de kano zit besef ik dat m’n zonnebril nog in de auto ligt. Ik kijk rond naar de bewolkte lucht en denk “Ach, laat maar liggen, dan is de kans groter dat de zon zo gaat schijnen

Ik vertrek in westelijke richting naar Bruinisse. Het water is niet koud constateer ik na een korte eskimorol. Maar met enkel korte broek, thermoshirt en zwemvest peddel ik toch maar even goed door om het weer wat warmer te krijgen.
Langs de waterkant zie ik vele mensen op zoek naar mosselen, krabbetjes en andere waterdieren. Ik volg de kant grotendeels, vaar even door het jachthaventje van Bruinisse en snij de bocht wat af richting de bootsteiger bij Dreischor.

20140721-121447.jpg

Een duiker is juist bezig zijn auto weer in te pakken. Hij merkt me pas op nadat ik hem groet zodra ik op het bankje ga zitten voor een lunch en kijkt hij me dan onderzoekend aan. Het feit dat m’n haren nog nat zijn en een zwemvest om heb interpreteert hij verkeerd. “Ben je hier ook ingestapt” vraagt hij. Ik leg hem uit dat ik bij Meerzicht ben ingestapt en dat ik daar ook weer naar terug ga. Die plek kent hij niet, maar met wat wijzen naar 8km verderop is hij toch zichtbaar onder de indruk. “En blijven al je spullen dan droog in die zak?” vraagt hij wijzend naar m’n waterdichte zak. Ik leg hem uit dat alles inderdaad droog blijft maar dat ik ook waterdichte luiken heb, wijzend in de richting van m’n kayak. Nu valt het muntje. Hij dacht dat ik over was komen zwemmen !

20140716-133140.jpg

Het zonnetje begint inmiddels af en toe door te komen. Ik pluk nog wat bramen en kom weer in aktie. Herkingen ligt heel aanlokkelijk in de zon, dus mijn volgende waypoint is gauw bepaald. Aangezien er nog een lange strekdam ligt moet je ver genoeg rechts aanhouden. M’n grove koers blijkt goed te zijn. Ik kom precies goed uit en peddel de laatste kilometer richting het terras van Bolbaken.

20140716-133356.jpg

Heerlijk genietend in de zon met een kriek Bellevue en een vruchtensorbet ben ik weer blij dat ik ben gaan varen vandaag.

20140716-133503.jpg

De wind neemt nu iets toe, dus ook het wolkendek trekt steeds meer open. Daarom besluit ik nog even langs de mosselbank eilanden te gaan. Hier kan ik nog effe languit in het gras liggen . Het “effe” wordt een “poos”, maar dan loop ik uiteindelijk weer naar de steiger. Een paar jongetjes spelen Deadliest Catch. Ze hebben een heleboel krabbetjes gevangen, duidelijk geen King-Crab maar formaat tennisbal, en willen die weer terug in het water gooien maar wel zo dat de krabbetjes het laaste stukje zelf moeten lopen.

20140716-145200.jpg
Maar ja, de meeste krabben lopen precies de verkeerde kant op en als de kinderen de krabben weer op willen pakken zijn ze bang voor hun vingers vanwege de wild knippende scharen ! De krabben hebben er duidelijk geen zin in om weer in een emmer te moeten. Ondertussen begint het aardig op Christmas Island te lijken en de opjaagmethode van de kinders werkt averechts. Gelukkig heb ik genoeg Deadliest Catch op Discovery gekeken dus laat ze zien hoe je de krabben vanaf de achterkant gewoon kan oppakken. Maar de kinders blijven het eng vinden dus klaar ik de klus. “Greenhorns” mompel ik ondertussen … Even later peddel ik met de “wanted dead or alive” soundtrack van Deadliest Catch in m’n hoofd de laatste 3km terug naar de auto.